Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

"Αν" Rudyard Kipling

Αν μπορείς να κρατάς την ψυχραιμία σου
όταν οι άλλοι χάνουν τη δική τους
και ρίχνουν σε σένα την ευθύνη
και την αιτία της αδυναμίας τους.

Αν έχεις πίστη στον εαυτό σου
όταν οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα
και δε σε πειράζει αυτή η δυσπιστία τους

Αν μπορείς καρτερικά να περιμένεις
χωρίς να σε κουράζει η αναμονή,
ή όταν διαδίδουν ψέματα για σένα
να μην ξεπέφτεις και συ στο ψέμα,
ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος
να μην αφήσεις το μίσος να σε καταλάβει,
κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός
μήτε πολύ στοχαστικός στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι είσαι ικανός
δίχως να γίνεσαι σκλάβος των ονείρων

Αν να δέχεσαι μπορείς θρίαμβο και όλεθρο το ίδιο
και να αντιμετωπίζεις παρόμοια και τα δύο

Αν είσαι σε θέση να υπομένεις
ακούοντας την αλήθεια που συ είπες,
να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς
που επιδιώκουν έτσι να παγιδέψουν αφελείς,
ή να παρατηρείς αυτά που συ τους έδωσες ζωή,
σπασμένα να κείτονται και παραπεταμένα
και να φτιάχνεις εξαρχής με εργαλεία φθαρμένα.

Αν τολμάς όλα σου τα πλούτη μαζεμένα
να τα παίζεις κορώνα-γράμματα μεμιάς,
να χάνεις κι απ' την αρχή να ξεκινάς
χωρίς να μέμφεσαι για τη μοίρα σου κανέναν

Αν μπορείς να κάνεις καρδιά, νεύρα και μυς
να σε υπηρετούν ακόμα κι όταν έχουν καταρρεύσει,
και γερά να κρατάς, ενώ δεν υπάρχει εντός σου
τίποτε πέρα από τη θέληση που τους λεει <βαστάτε!>

Αν μπορείς να μιλάς με χιλιάδες
κι όμως να κρατάς την αρετή σου,
ή να περπατάς με κυβερνήτες
κι όμως να μην αλλάζεις την απλή ζωή σου.

Αν ούτε εχθροί σε βλάψουν μπορούν,
μα ούτε και κοντινότεροι φίλοι,

Αν όλοι έχουν την ίδια αξία για σένα
και κανείς πιο πολύ από τους άλλους

Αν μπορείς να γεμίζεις τη μέρα σου
με εικοσιτέσσερις ώρες αξίας ζωής,
τότε δική σου θα είναι όλη η Γη
με όλα της τα αγαθά κι ακόμη:
Αληθινά θα είσαι Άνθρωπος παιδί μου.

Ευχαριστώ την MammaEl για την εύρεση της σελίδας anesiadis 
όπου είχε μεταφρασμένο μερικούς στίχους από το ποίημα! 

Να ζεις, να αγαπάς, να μαθαίνεις!



Μάθε να αγαπάς και να αγαπιέσαι. 
Πρώτα απ' όλα αγάπησε τον εαυτό σου όσο πιο πολύ μπορείς.
Όταν ονειρεύεσαι να στοχεύεις ψηλά-να βάζεις στόχο το φεγγάρι-ακόμα κι αν αποτύχεις θα έχεις βρεθεί ανάμεσα στα αστέρια.

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.


Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!


Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.


Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...


Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.


Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.


Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.


Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.


Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μάς δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.


Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.


Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."
Βιογραφία
Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (ισπ. Gabriel José García Márquez) είναι σπουδαίος Κολομβιανός συγγραφέας, βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1928 στο χωριό Αρακατάκα της Κολομβίας. Το 1947 ξεκίνησε να σπουδάζει Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε σε εφημερίδα το πρώτο του διήγημα, «Η Τρίτη Παραίτηση». Το 1948 μετακόμισε στην Καρταχένα των Δυτικών Ινδιών και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά.
Το 1955 εκδόθηκε το πρώτο μυθιστόρημά του, «Τα Νεκρά Φύλλα». Ακολούθησαν τα έργα «Κακιά Ώρα», «Ο Συνταγματάρχης δεν Έχει Κανέναν να του Γράψει» και «Η Κηδεία της Μεγάλης Μάμα». Το 1967 δημοσιεύτηκε το μυθιστόρημα «Εκατό Χρόνια Μοναξιά», το οποίο τον καθιέρωσε ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας, καθώς αποκόμισε αμέσως τις θετικότερες κριτικές.
Το 1982 του δόθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Άλλα έργα του είναι:
  • «Το Φθινόπωρο του Πατριάρχη»
  • «Χρονικόν Ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου»
  • «Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας»
  • «Δώδεκα Διηγήματα Περιπλανώμενα»
  • «Περί Έρωτος και 'Αλλων Δαιμονίων»
  • «Η Περιπέτεια του Μιγκέλ Λιττίν»
  • «Η Είδηση μιας Απαγωγής»
  • «Ανεμοσκορπίσματα»
  • «Ο Στρατηγός μες στο Λαβύρινθό του»
  • «Ζω για να τη διηγούμαι»
Επίσης, έχει γράψει άρθρα σε περιοδικά, βιβλία με διηγήματα και κινηματογραφικά σενάρια. Τα τελευταία χρόνια αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή και μάχεται με τον καρκίνο των λεμφαδένων.
πηγή wikipedia

If by Rudyard Kipling



Ίσως το διασημότερο ποίημα! Ίσως γιατί "μιλάει" σε όλους μας! Εσείς το έχετε διαβάσει; Προσπαθώ να βρω ανάρτηση με ελληνική μετάφραση. Σύντομα λοιπόν!

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Κατάθλιψη: Πώς γίνεται η διάγνωση;


Παρά το γεγονός ότι η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια που μπορεί να επηρεάζει κατά τη διάρκεια ενός έτους μέχρι και το 10% του πληθυσμού, εντούτοις η ανίχνευση και η διάγνωση του σοβαρού αυτού προβλήματος δεν γίνονται στο βαθμό που απαιτείται.

Έχει υπολογιστεί ότι μόνο ένας στους τρεις ασθενείς με σοβαρής μορφής κατάθλιψη, λαμβάνει την περίθαλψη που χρειάζεται. Για τους περισσότερους ασθενείς, ακόμη και για αυτούς με πολύ βαριά κατάθλιψη, υπάρχουν σήμερα αποτελεσματικές θεραπείες.

Όμως πολλοί ασθενείς, για διάφορους λόγους, δεν απευθύνονται στο γιατρό για βοήθεια. Η έλλειψη ενημερότητας, το γεγονός ότι η κατάθλιψη ως ψυχιατρική νόσος φέρει ένα κοινωνικό στίγμα, η δυσκολία που έχουν μερικοί γιατροί να αναγνωρίζουν τη νόσο, συμβάλλουν στο να μένει αβοήθητος ένας μεγάλος αριθμός ασθενών.

Η κατάθλιψη συνοδεύεται από μεγάλο ψυχικό πόνο. Επηρεάζει την καθημερινή λειτουργία του ασθενούς και προκαλεί πόνο όχι μόνο στον ίδιο αλλά και στα άτομα του περιβάλλοντος του που ενδιαφέρονται και φροντίζουν για αυτόν.

Η κατάθλιψη σοβαρής μορφής μπορεί να καταστρέψει όχι μόνο τη ζωή του ασθενούς αλλά και αυτήν της οικογένειας του.

Ευτυχώς σήμερα, υπάρχουν φάρμακα ικανά να βοηθήσουν τους περισσότερους ασθενείς. Επίσης οι ψυχοκοινωνικές θεραπείες συμπληρώνουν την περίθαλψη των ασθενών με κατάθλιψη, μειώνοντας έτσι τον πόνο και τη δυστυχία που αισθάνονται.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο Medlook

Σοφίες για τον γάμο από την Γυναίκα με τα Χιόνια στα Μαλλιά. Part 3

"όλα τα άσχημα προκαλούντε από την ανέχια, γιατί τα χρήματα θα είναι πάντα λίγα (ε εκτός κι αν σας πέσει λαχείο) και τί γίνεται? Θέλει ο ένας να πάρει αυτό, θέλει ο άλλος να πάρει εκείνο, γιατί το μωρό κλαίει, και εσείς είστε κουρασμένοι και θα θέλατε να κοιμηθήτε. Συνήθως από κάτι τέτοια τα ζευγάρια κάνουνε μεγαλύτερους καυγάδες γιατί δεν μπορούνε να καταλάβουνε πως μετά το γάμο δεν θα είναι η ζωή όπως είναι σαν αρραβωνιασμένοι. Από θέμα αγάπης, σεβασμού ναι, αλλά από υποχρεώσεις που σήμερα δεν τις έχετε. Λοιπόν αυτά να έχουνε προτεραιότητα στο μυαλό σας. Γιατί αλλιώς δεν θα μπορείτε να ζήσετε ειρηνικά."

"Μια μέρα βράσαμε φακές. Στο σπίτι δεν υπήρχε τίποτα άλλο από λίγη ζάχαρη. Την άλλη ημέρα ήταν Σάββατο και θα πληρωνόμασταν. Είχαμε στην τσέπη μας 5 δραχμές για τα εισιτήρια και για να φάμε κάτι στην δουλειά. Καθήσαμε λοιπόν να φάμε. Στου άντρα μου το πιάτο, για κακή τύχη, ήτανε δύο φακές με μυγάκι μέσα, όπως συνήθως πιάνουνε οι φακές στην άκρη.  Ο άντρας μου έσπρωξε το πιάτο χωρίς να πει τίποτα. Εγώ κατάλαβα. Του λέω φάει το δικό μου. Εκείνος σηκώθηκε και πήγε μέσα. Πήγα και εγώ και προσπαθούσα να τον εμψυχώσω. Όμως κατάλαβα πως έκανα τα πράγματα χειρότερα. Τότε σκέφτηκα κάτι. Αυτό το τάλιρο που είχαμε το δείνω στην μαμά μου. Πήγαινε και πάρε φέτα, ένα ψωμί μα κανόνισε να μου φέρεις ρέστα. 2Δραχμές εάν έχεις εσύ να μας δώσεις, της λέω για τα εισητίρια να πάμε στην δουλειά μας? Έψαξε και πράγματι είχε και εκείνη άλλες 2,5 δραχμές. Τρέχα της λέω, φτιάχνουμε ένα τσάι για τον άντρα μου με το ψωμί και τη φέτα! Το έφαγε ο κακόμοιρος. Μετά του λέω, σήκω θα πάμε σινεμά! Με 2,5 ώρες έργο, και μάλιστα καουμπόικο που του άρεσε, θα ξεδύναμε και θα μας έφευγαν οι σκοτούρες από αυτό που μας έτυχε και θα άλλαζε και η διάθεσή μας. Έτσι κι έγινε!
Ξέρετε τί συμπέρασμα βγάλαμε εκείνο το βράδυ? Τίποτα πιά δεν μπορούσε να μας φοβήσει! Η ζωή δεν σταμάτησε να μας χτυπάει αλύπητα, όμως μέχρι σήμερα ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ! όσο δεν αγαπήθηκε άλλο ζευγάρι σε αυτή την ζωή!"

"Βλέπετε πως η θεωρία μπορεί να γίνει πράξη!"

"Η μαμά μου μου έλεγε, εσύ θα λες τον καλό λόγο στα παιδιά σου, και αυτά εκείνη την ώρα μπορεί να μην τον ακούσουνε, όμως ο λόγος είναι σαν τον σπόρο, τώρα τον ρίχνεις στην γη και καρποφορεί μετά από πολλές ημέρες. Έτσι λοιπόν και ο καλός λόγος θα έρθει στιγμή που θα τον θυμηθούνε σε μια κατάλληλη στιγμή της ζωής τους και τότε τα παιδιά θα ωφελειθούνε!"

Σοφίες για τον γάμο από την Γυναίκα με τα Χιόνια στα Μαλλιά. Part 2

" Πολλά λοιπόν από αυτά τα ζευγάρια δεν μένουνε μαζί ούτε μέχρι το τέλος της Άνοιξης, άλλα δεν χαίρονται όλο το Καλοκαίρι, άλλα στο τέλος του Φθινοπώρου χωρίζουνε. Μερικά όμως φτάνουνε μέχρι το τέλος του Χειμώνα μαζί με τα χιόνια στα μαλλιά τους.
Αλήθεια σας λέω! Τί ευτυχία, τί περιφάνια γιατί αναπολούνε τα χρόνια που ζήσανε μαζί με πολλές λύπες και λίγες χαρές και είναι ακόμη εκεί μαζί με την ίδια αγάπη μέσα στην καρδιά τους και ξέρετε τί λένε? Πως τα χρόνια που ζήσανε μαζί είναι λίγα, πολύ λίγα! Θέλουνε και άλλα τόσα, που ίσως και πάλι να είναι λίγα γιατί ο γάμος δεν τους κούρασε, δεν έφθηρε την αγάπη τους με όσα βάσανα και αν περάσανε. Και ξέρετε γιατί? Γιατί κρατούσε ο ένας το χέρι του άλλου σφιχτά. Και έτσι τίποτα δεν μπόρεσε να τους χωρίσει!

Μερικοί λοιπόν ρωτάνε ποιό είναι το μυστικό που κρατάνε οριμσένοι γάμοι μέχρι τα βαθειά τους γεράματα. Δεν υπάρχουνε μυστικά. Υπάρχουν κάποια πράγματα που τα ξέρουνε όλα τα ζευγάρια μα δεν τα υπολογίζουνε πόσο σημαντικά είναι για την ζωή τους και να μπορέσουνε να μείνουνε μαζί μέχρι το τέλος του Χειμώνα."

"Αυτές οι εφτά λέξεις εάν τις υπολογίσει ένα ζευγάρι και τις πράξει τότε σίγουρα θα φτάσει μέχρι τα χιόνια να έρθουνε στα μαλλυά τους. "

"Στην πορεία της ζωής και τα πιό αγαπημένα ζευγάρια  κάπου θα διαφωνήσουνε, είναι λογικό. Να φροντίζετε αυτό να ξεπερνέτε στην στιγμή και όσο πιό ομαλά γίνετε. Με φωνές και τα σπαθιά έξω από την θήκη τους, τίποτα δεν θα καταφέρετε. Χρήσιμο πάντα στο σπίτι σας θα έχετε ένα τετράδιο και μολύβι. Θα γράφετε μέσα εκεί τα έξοδα και τα έσοδα. Θα κανονίζετε πρώτα τις υποχρεώσεις σας και αν μπορείτε να πάρετε κάτι θα το πάρετε, αν όχι άλλη φορά, δεν περιάζει. Χωρίς το χρέος θα έχετε ηρεμία. Έτσι θα μάθετε και στα παιδιά σας να είναι. Ολιγαρκής.

Να προσέχετε όταν ό ένας μαλώνει τα παιδιά, έστω και άδικα. Ο άλλος δεν θα επεμβαίνει μπροστά τους εκείνη την στιγμή. Μετά που θα μένετε μόνοι σας θα τα μιλήσετε και θα τα βρείτε.

Ένα να ξέρετε, τα σημερινά νεύρα και το θυμό θα τα αφήνετε για την άλλη ημέρα. Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία!!

Δεν είναι τίποτα ακατόρθωτο να γίνει όταν υπάρχει θέληση και αγάπη. ΝΑ οι πρώτες ΔΥΟ λέξεις από τις εφτά. Μετά κατανόηση, ειλικρίνια, εμπιστοσύνη. Αυτές οι λέξεις μπορούνε να σας οδηγήσουνε στη ζωή σας σε ύσηχο λιμάνι χωρίς φουρτούνα. Και ο Θεός έδωσε 10 εντολές. Πλύ πολύ απλές μα με μεγάλη σημασία!! Αν λοιπόν τις τηρούσαμε ο κόσμος θα ήταν εντελώς αλλιώτικος. Έτσι λοιπόν και οι εφτά λέξεις συμβάλλουνε προοδευτικά εάν εφαρμοστούνε μες στην οικογένεια, ό,τι κι αν πορκύπτει στην ζωή σας. Θα καθόσαστε και οι δύο προσπαθόντας να βρίσκετε την πιό σωστή και σίγουρη λύση. Δεν έχει σημασία ποιός θα πει το σωστό αρκεί να είναι σωστό. Γι' αυτό λέμε "η εμπιστοσύνη"."

Σοφίες για τον γάμο από την Γυναίκα με τα Χιόνια στα Μαλλιά. Part 1

Θα ήθελα να σας παραθέσω κάποιες "σοφίες" μιας γυναίκας μεγάλης τώρα σε ηλικία, της οποίας τα λόγια πολλές φορές θυμάμαι και με βοηθάνε όταν έχω να αντιμετωπίσω κάποια δυσκολία στον γάμο μου.

"Ο γάμος είναι σαν τις 4 εποχές του χρόνου
Άνοιξη - λουλούδια παντού, παντού χρώματα, μυρωδιές
Καλοκαίρι - ο ήλιος λάμπει, γέλια, χαρές είναι που θα πάμε, τί θα κάνουμε
Φθινόπωρο - τα πρώτα σύννεφα, οι πρώτες βροχές, λίγο μελαγχολία
Χειμώνας - μαύρα τα σύννεφα, κρύο πάλι και τα χιόνια στα βουνά

Έτσι λοιπόν ξεκινάνε τα ζευγάρια
Άνοιξη - η γνωριμία, χαρές, όνειρα, χρώματα παντού
Καλοκαίρι - ο αρραβώνας, λάμπει ο ήλιος στις καρδιές που ζευγαρώνουν, ετοιμασίες για τον γάμο, έννοιες τί θα πάρουμε, πού θα μείνουμε
Φθινόπωρο - ο γάμος, τα πρώτα σύννεφα μπαίνουνε στις έννοιες, αρχίζουνε κάποιες δυσκολίες, τα πρώτα δάκρυα, οι πρώτες βροχούλες
Χειμώνας - βαρυά τα σύννεφα, πολλές βροχέα, βαρυές οι ευθύνες, έτσι είναι ο γάμος ευθύνες και πάλι ευθύνες μέχρι που έρχονται τα χιόνια στα μαλλιά μας."


" Υπάρχει
1. η θέληση
2. η αγάπη
3. ο σεβασμός
4. η ειλικρίνια
5. η εμπιστοσύνη
6. η κατανόηση
7. η υπομονή

Εφτά λέξεις αυτές, όμως εφτά λέξεις το κάθε ζευγάρι εάν τις υπολογίσει και τις πράξει τότε σίγουρα θα φτάσει αυτό το ζευγάρι μέχρι τα χιόνια να έρθουνε στα μαλλιά τους."

Είναι μερικά από τα λόγια που μου έχει πει αυτή η σοφή γυναίκα που τώρα έχει "Χιόνια" στα μαλλιά της και πέρασε με τον σύζυγό της μια υπέροχη ζωή που πέρασε μέσα από όλες τις εποχές του χρόνου, έτσι ακριβώς όπως τα λέει. Ελπίζω να βοηθήσουν ζευγάρια αυτά τα λόγια που μοιράστηκε μαζί μου αυτή η γυναίκα και τώρα να μοιράζομαι μαζί σας, σε όσες το έχουν ανάγκη.

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Θετικές δηλώσεις για μανούλες (και όχι μόνο)

Μπορούν λίγες λέξεις να μας επηρεάσουν τόσο πολύ & να αλλάξουν την ψυχοσύνθεσή μας; Η newagemama μας δείνει θετική καθοδήγηση για το πώς θα το καταφέρουμε αυτό με 20 απλές δηλώσεις. Σας παραθέτω τις 10 πρώτες.

Διάλεξε όποια δήλωση σε αγγίζει και επανάλαβέ την πολλές φορές (από μέσα σου ή φωναχτά όταν μπορείς) κατά τη διάρκεια της μέρας. Μετά από μία εβδομάδα δοκίμασε κάποια άλλη.
Μπορείς ακόμα απλώς να διαβάζεις όσες φορές θέλεις τον κατάλογο των δηλώσεων. Παρατήρησε πώς νιώθεις όταν τις διαβάσεις απανωτά. Βοηθούν εξαιρετικά το νου να ξεκολλήσει από την αρνητικότητα και να επικεντρωθεί σε ό,τι επιθυμεί
αληθινά.

1. Φροντίζω τον εαυτό μου με αγάπη
2. Τιμώ και καλλιεργώ τη σχέση με τον εαυτό μου
3. Εκφράζω την αγάπη καθημερινά
4. Δημιουργώ ένα όμορφο περιβάλλον για την οικογένειά μου
5. Μαθαίνω στα παιδιά μου την αξία τού να ζούν σύμφωνα με τις αρχές και τις αξίες τους
6. Κάνω επιλογές που με βοηθούν να ισορροπώ τους διαφορετικούς μου ρόλους
7. Καλλιεργώ την οικειότητα με τον σύντροφό μου
8. Απελευθερώνω από τη ζωή μου ό,τι δεν χρειάζομαι πια
9. Αξιοποιώ δημιουργικά τα ταλέντα και τις ικανότητές μου
10. Σέβομαι και τηρώ τις υποσχέσεις που δίνω.


διαβάστε την συνέχεια στο blog της newagemama

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

29 χρονών! ...σήμερα & για πάντα!

Σαν σήμερα η μητέρα μου με κράτησε στην αγκαλιά της για πρώτη φορά. Περάσανε 29 χρόνια από τότε & μέσα σε αυτά τα χρόνια έχουν γίνει πολλά. Με μια γρήγορη ανασκόπηση, η γέννηση των δικών μου παιδιών ήταν ίσως από τα πιό σπουδαία πράγματα που έχω κάνει στην ζωή μου.

Μια μέρα σαν την σημερινή γιορτάζει όχι μόνο το παιδί, αλλά & η μαμά του. Είναι διπλή γιορτή. Έτσι το εισπράτω τουλάχιστον εγώ. 29 χρόνια & 9 μήνες που ήμουν στην κοιλιά της μαμάς μου. Το ξέρετε ότι οι Κινέζοι υπολογίζουν & τους μήνες που ήταν στην κοιλιά της μαμάς τους; 

Πλησιάζω τα πρώτα -άντα-. Πιστεύω ότι έχω καταφέρει πολλά πράγματα μέχρι τώρα. Ωραία παιδικά χρόνια, σπουδές, αποφοιτήσεις, ταξίδια, έρωτας, αγάπη, απόγονοι, ένα σπιτικό. Μεγαλώνω, ωριμάζω, μαθαίνω. Πόσες φωτογραφίες μπορούν να χωρέσουν για να αποτυπωθούν όλα αυτά τα συναισθήματα & οι αναμνήσεις; Έχω τόσα & τόσα να θυμηθώ & όσο σκαλίζω στις άκρες του μυαλού μου όλο & βγαίνει & μια ανάμνηση, μια λεπτομέρια! Θέλω, επίσης, να πιστεύω ότι γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, καλύτερη μαμά, καλύτερη φίλη, καλύτερη σύζυγος! Αυτό δεν είναι το νόημα άλλωστε; Να γινόμαστε καλύτεροι!

Δηλώνω πάντως ότι το ρολόι σταματάει εδώ... του χρόνου πάλι 29 θα είμαι! Κάποιος σοφός είχε πει ότι δεν έχει σημασία πόσο είσαι αλλά πόσο νοιώθεις ότι είσαι!!

Χρόνια Πολλά λοιπόν!  Με περισσότερη σοφία, αγάπη, υγεία! Ένα ευχαριστώ για όλες τις ευχές από όλους σας!

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

Δύο ξεχωριστά δώρα ...

... σε δύο ξεχωριστά blog & για διαφορετικούς λόγους στο κάθε ένα.

Το ένα είναι της αγαπημένης μου φίλης Mamma El το οποίο έφτασε & ξεπέρασε τους 100 αναγνώστες!
Εύχομαι να ξεπεράσεις τους 1000 & ακόμη περισσότερες αναρτήσεις!! Δεν θα σταματώ ποτέ να σε ευχαριστώ που με έσπρωξες για να φτιάξω & εγώ με την σειρά μου το δικό μου blog!


Το άλλο είναι για ένα blog που κλείνει 1 χρόνο αναρτήσεων, πολλούς πολλούς αναγνώστες, πολύ πολύ δουλειά & ακόμη περισσότερο μεράκι! Είναι το blog του Μητρικού Θηλασμού που παρέχει βοήθεια σε πολλές μανούλες! Είτε μέσω προσωπικών εμπειριών, είτε με την βοήθεια της επιστημονικής ομάδας που διαθέτει. Με το καλό για ακόμη πολλά γενέθλια & ακόμη περισσότερο υλικό!

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Προκλήσεις της ζωής: 10 ρητά για να τις δούμε με άλλο μάτι

"Η ζωή είναι πιο διασκεδαστική όταν τη μοιράζεσαι!", όπως λέει η φίλη μας Άσπα, άλλα γινόμαστε & πιό σοφοί! Έψαξε και βρήκε 10 ρητά για την ζωή από γνωστούς & άγνωστους συγγραφής και τις παραθέτει στο blog της. Αν και παλαιότερη ανάρτηση, την ανακκάλυψα διαβάζοντας το τελευταίο θέμα της σχετικά με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ενίοτε στην ζωής μας. Επίσης ενδιαφέρον για όσους είστε βιβλιοφάγοι!


✽ «Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν προβλήματα. Το πρόβλημα είναι να περιμένεις το αντίθετο και να νομίζεις ότι το να έχεις προβλήματα είναι πρόβλημα.»
~ Theodore Rubin


✽ «Τα προβλήματα είναι για το μυαλό ό,τι είναι η άσκηση για τους μυς, το σκληραίνουν και το ενδυναμώνουν.»
~ Norman Vincent Peale


✽ «Η ανησυχία είναι σα μια κουνιστή πολυθρόνα – σου δίνει κάτι να κάνεις αλλά δε σε οδηγεί πουθενά.»
~ Αγνώστου συγγραφέα


✽ «Όταν ποθούμε ζωή χωρίς δυσκολίες, να μας θυμίζεις ότι οι βελανιδιές γίνονται δυνατές με αντίθετους ανέμους και τα διαμάντια δημιουργούνται υπό πίεση.»
~ Peter Marshall


✽ «Για να λύσεις οποιοδήποτε πρόβλημα πρέπει να κάνεις τρεις ερωτήσεις στον εαυτό σου: Πρώτον, τι μπορώ να κάνω; Δεύτερον, τι μπορώ να διαβάσω; Και τρίτον, ποιον μπορώ να ρωτήσω;»
~ Jim Rohn


Για να διαβάσετε & τις υπόλοιπες ρήσεις καθώς & μία από την μαμά της Άσπας δεν έχετε παρά να κάνετε κλικ στο σύνδεσμο Aspa 10 ρητά.

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Καινούργια ξεκινήματα.

"Για μία διετία, από το 2007 έως τον Οκτώβριο του 2009, ο Κρόνος σας έκανε ακόμη πιο σοβαρούς. Πολλοί από εσάς παντρευτήκατε, άλλοι αυξήσατε τον αριθμό των μελών της οικογένειάς σας με την άφιξη ενός μωρού.
Στα επαγγελματικά σας, παρ όλο που τα δώσατε όλα, τα αποτελέσματα άργησαν να έρθουν.
Εάν, όμως, κάνετε νέα ξεκινήματα, το βέβαιο είναι ότι
θα έχουν διάρκεια.
Η σκληρή προσπάθεια που κάνατε σε όλους τους τομείς δεν είχαν άμεσο αποτέλεσμα, αυτό σας κούρασε και μειώθηκε η μνημειώδης υπομονή της Παρθένου."

διαβάστε περισσότερα στο idiadromi


Και έπεσα σήμερα απάνω σε αυτό καθώς σέρφαρα για καινούρια νέα ... μήπως έχουν διαβάσει την σκέψη  μου; Μήπως κάποιος/κάτι μου κάνει πλάκα; Μήπως αόρατα σχοινιά μας κινούν δείνοντας την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ελεύθεροι να κινούμε τις ζωές μας; 

Έχει πέσει 'μέσα' τόσο στα προσωπικά/οικογενειακά όσο και στα επαγγελματικά. Μετά από ένα 'διάλλειμα' 2 ετών, για οικογένεια, στα επαγγελματικά σκέφτομαι να ξαναξεκινήσω.Όχι μόνη μου, αλλά σε κάποιον εργοδότη. Λέτε καθώς πλησιάζω τα πρώτα -άντα (30άντα) να με ποιάνει ψιλοπανικός για το μέλλον στα επαγγελματικά και γενικότερα; Τα παιδιά σε λιγότερο από 2 χρόνια θα πάνε σχολείο. Σιγά σιγά θα απομακρύνονται από την 'φούστα' μου, ο ελεύθερος χρόνος μου θα αυξάνει.

Μεγαλώνω μαμά! Γερνάω μαμά!

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

Μαμά είμαι πριγκίπισσα!

Και η κόρη μου μεγαλώνει. Τους τελευταίους μήνες θέλει να φοράει φορέματα. Δεν έχει σημασία πόσο μακρύ, αρκεί να είναι φόρεμα. Μάλιστα μια ημέρα φόρεσε ένα ακόμη και στον ύπνο, δεν ήθελε με τίποτα να το βγάλει.

Με το που φοράει ένα τέτοιο φόρεμα λοιπόν, χτενίζουμε και τα μαλλάκια μας για να είναι καθώς πρέπει για μια πριγκίπισσα, κάνουμε την δήλωσή μας, “τώρα μαμά είμαι πριγκίπισσα”. Και κάνουμε και μια στροφή γύρω από τον εαυτό μας κρατώντας, τις άκρες του φορέματος για να φουσκώσει όσο το δυνατόν περισσότερο. Μετά περπατάμε σαν να είμαστε εμείς και μόνο εμείς σε όλο τον κόσμο! Με το που περνάμε από κάποιον καθρέφτι, κοιταζόμαστε από αριστερά, κοιταζόμαστε από δεξιά, φτιάχνουμε λίγο ακόμη τα μαλλιά μας και αφού βεβαιωθούμε ότι όλα είναι όπως πρέπει να είναι, χαμογελάμε στον εαυτό μας περήφανα!

Τί σου κάνει ένα φορεματάκι όχι παραπάνω από 60εκ.! Να μπορούσαμε κι εμείς με ένα φόρεμα, ή έστω και μία μπλουζίτσα, να αλλάξουμε και να 'μεταμορφωθούμε' σε ο,τιδήποτε θελήσουμε!! Εν μέρη γίνεται, γιατί εμείς οι γυναίκες όλα τα μπορούμε! Με λίγο παραπάνω περιποίηση του εαυτού μας δεν αλλάζουμε αμέσως διάθεση και δείνουμε ένα “ουπς” στην ψυχολογία μας και στην αυτοπεποίθησή μας; Για τους άντρες δεν λέω, γιατί είναι “αλλουνού παπά ευαγγέλιο”. . .!!!

Όπως καταλάβατε, η κορούλα μου είναι σίγουρη ότι έχει βρει το νόημα από τώρα. Θα μου φέρνει όλο το Hondos Center και περί τις 10 σακκούλες ρούχα κάθε φορά!

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

ΗΘΙΚΑ ΔΙΛΛΗΜΑΤΑ!!!


Πρόσφατα παρακολούθησα μία συζήτηση στην τηλεόραση, μιας και τα μικρά κοιμόντουσαν. Είχα ως θέμα το τίτλο που έβαλα. Και πράγματι έχω έρθει σε τέτοια δειλλήματα, τουλάχιστον δύο φορές φέτος!

Το ένα ήταν για μία φίλη, που είχα/έχω αμφιβολίες για τον σύζυγό της. Το άλλο για ένα πολύ πολύ κοντινό πρόσωπο το οποίο με είχε στεναχωρήσει. Στην μία περίπτωση φάνηκα ειλικρινείς και η σχέση δεν άλλαξε. Στην άλλη περίπτωση προσπάθησα να είμαι διαλακτική, ειλικρινής αλλά και να ταρακουνήσω λίγο τα νερά μήπως και γίνει κάτι. Τελικά δημιουργήθηκε παρεξήγηση.

Προσωπικά θέλω οι δικοί μου άνθρωποι να είναι ειλικρινής μαζί μου. Πάντα μετράει ο τρόπος, όπως έχω ξαναπεί. Και οι συγκοιρίες. Να είναι η κατάλληλη στιγμή για να μπορέσω να δεχθώ, έστω να ακούσω αυτά που θα μου πουν. Να είμαι στην κατάλληλη ψυχολογική κατάσταση. Δε λεώ ότι δεν έχω και εγώ τις αναποδιές μου. Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος και το ξέρω. Αλλά ποιός είναι;

Πολλοί μου έχουν πει ότι δεν θέλουν την διπλωματία, αλλά την κατά μέτωπο/κάθετη απάντηση. Όταν όμως ξέρεις ότι θα παρεξηγηθείς, ότι αυτός που είναι απέναντί σου και σου ζητάει την γνώμη σου ουσιαστικά θέλει την συγκατάβασή σου και όχι το τί πραγματικά σκέφτεσαι, πώς πρέπει να συμπεριφερθείς; 99% θα βγεις κακός, ιδιότροπος, μπορεί και ζηλιάρης, και άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας! Τί κάνουμε οέο;

Είμαι διπλωμάτισσα... και θα είμαι. Πάει και τελείωσε! Όπου κρίνω ότι μπορώ να είμαι πιό ειλικρινής και ελεύθερη στο να πω αυτά που νοιώθω και πιστεύω τα λέω. Μπαμ και έξω! Ηθική πιστεύω είναι να είσαι όσο περισσότερο ειλικρινής μπορείς, τόσο ούτως ώστε να μην πληγώσεις τον άλλον, αλλά να τον προστατέψεις εάν κρίνεις ότι κινδυνεύει η ζωή του. Όχι με την κυριολεκτική έννοια ίσως αλλά πιό σφαιρικά. Και το ανάποδο όμως ...να προστατέψεις τον ίδιο σου τον εαυτό, την ψυχή σου.

Εσείς πόσο ηθικοί είστε; Υπάρχουν άλλες παράμετροι;

Ένα παιδί δίνει 17 πολύτιμες συμβουλές στη ΜΑΜΑ του.

Η αγαπημένη μας MammaEl μοιράζεται μαζί μας ένα κείμενο που έδωσε η δασκάλα στο νηπιαγωγείο της μεγάλης της κόρης. Πραγματικά ενδιαφέρον! Είναι αυτό που λέμε βλέπεις τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία!

17 υπέροχες συμβουλές για όλες τις μαμάδες που θα μπορούσαν να μας πουν και τα δικά μας παιδιά!!! Διαβάστε τες με προσοχή και σκεφτείτε τις καλά μια προς μια. Υπάρχουν στιγμές που έχετε υποκύψει σε κάποια από αυτές; Γιατί τελικά και τα παιδιά μας μπορούν να μας πουν πολλά ΜΗ!

1. Μη φοβάσαι να είσαι σταθερή μαζί μου. Αυτό με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

2. Μη με παραχαϊδεύεις. Ξέρω πολύ καλά πως δεν θα πρέπει να μου δίνεις οτιδήποτε σου ζητώ. Σε δοκιμάζω μονάχα για να δω.


3. Μη με κάνεις να νιώθω μικρότερος/η από ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά τον/την σπουδαίο/α.

4. Μη μου κάνεις παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο αν μπορείς. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πεις αν μου μιλήσεις ήρεμα μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

5. Μη μου δημιουργείς το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

6. Μη με προστατεύεις από τις συνέπειες των πράξεων μου. Χρειάζεται πολλές φορές να πάθω για να μάθω.

7. Μη δίνεις μεγάλη σημασία στις μικροαδιαθεσίες μου. Καμιά φορά δημιουργούνται ίσα-ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζητούσα.

Για να διαβάσετε τις υπόλοιπες 10 απλά πατήστε στον σύνδεσμο 17 πολύτιμες συμβουλές .

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Επιστροφή από τις διακοπές.

Οι διακοπές μας ήταν επισοδειακές πάλι. Από τις 3 εβδομάδες, ουσιαστικά ευχαριστηθήκαμε την πρώτη περισσότερο. Την δεύτερη την περάσαμε με τους πυρετούς, την τρίτη δεν είχα αυτοκίνητο και παρά μόνο όταν ήρθε και ο άντρας μου τις τελευταίες 4 ημέρες κάναμε μερικά μπάνια ακόμη.

Είναι από τις στιγμές που λες και τις βλέπεις μπροστά σου να έρχονται πριν καν να γίνουν. Λες και τις προφητεύεις. Είμασταν πολλά άτομα μέσα στο σπίτι και 4 μικρά παιδιά από 1 έτους μέχρι 3,5! Το μεγαλείο!! Το ότι δεν μπορούσαμε να κινηθούμε όπως ακριβώς θα θέλαμε, μιας και εκεί όλοι οι συγγενείς όλο και βρίσκονταν γύρω-γύρω. Όλο και κάποια εξυπηρέτηση για το σπίτι με το αυτοκίνητο, και άντε και ξύπνα από νωρίς το πρωί. Και να σου και οι "επισκέπτες" στο σπίτι μας (δηλ. τα ποντικάκια) και έδεσε το γλυκό.

Όμως πέρα από όλα αυτά τα αρνητικά, μπορώ να πω ότι φέτος κάναμε μπάνια. Τα παιδιά πραγματικά το διασκεδάσανε, μιας και είχανε συνέχεια παρέα και παίζανε με άλλα παιδιά, μεγάλη βεράντα και μια πισίνα φουσκωτή που όλα έμπαιναν και τσαλαβουτούσαν άνετα, θάλασσα, παιδική χαρά ...ε τί άλλο! Γενικώ ήρθαν και είναι μαυροτσούκαλα και αγριμάκια!

Του χρόνου πρώτα ο Θεός, διακοπές θα είναι μακρυά από συγγενείς, όχι φιλοξενία, και μόνοι μας, εμείς οι 4. Διαφορετικά δεν θα είναι διακοπές, αλλά διακοπές αλά φαμίλια! Χαίρομαι που ήμαστε σπίτι μας, το είχα επιθυμήσει. Πέρα από όλες τις δουλειές που έχουν βγει από το πουθενά, το απολαμβάνω. Μετά από 3 εβδομάδες εκτός, εκτιμάς αυτά που έχεις αλλά και αυτά που δεν έχεις.

Και του χρόνου με υγεία ...και χρήμα... να είμαστε καλά και να πάμε ακόμη καλύτερες διακοπές!!

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

Η ιστορία μιας μανούλας που αντιμετώπισε την Επιλόχειο Κατάθλιψη!

"Απλά να πω την ιστορία μου θα ήθελα - ίσως να να τη διαβάσει κάποια κοπέλα σε παρεμφερή θέση με εμένα τότε και ίσως νιώσει έστω και λίγο καλύτερα ή αντιδράσει γρηγορότερα κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης περιόδου."

Αυτές είναι οι πρώτες γραμμές του μυνήματος που έλαβα από μία γυναίκα - μητέρα που πέρασε μία αρκετά δύσκολη περίοδο αλλά όπως λέει το ξεπέρασε και έμαθε περισσότερα πράγματα για την ζωή, για εκείνη και τα παιδιά της. Θέλησε να το μοιραστεί μαζί μας. Σε ευχαριστώ πολύ που μας ανοίχτηκες! Με συγκίνησες!

Ορίστε η εμπειρία της όπως ακριβώς μας την έστηλε, δεν έχω αλλάξει τίποτα!

"Ήμουν 34 χρονών όταν έμεινα έγκυος. Η εγκυμοσύνη ήταν κάτι που το θέλαμε πάρα πολύ με τον άνδρα μου, με τον οποίο είχα και έχω μία πολύ καλή και ουσιαστική σχέση πολλά χρόνια τώρα.Η εγκυμοσύνη πήγε πολύ καλά χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα - μόνο καούρες και πόνο μέσης είχα ως ενοχλήσεις. Ψυχολογικά προβλήματα δεν είχα καθόλου ή και αν είχα δεν τα κατάλαβα. Γενικά ήμουν (και είμαι ξανά) ένα άτομο κοινωνικό, χαρούμενο, με όρεξη για ζωή, χωρίς ψυχολογικά προβλήματα (μόνο μερικά blues μία μέρα πριν την περίοδο), συγκροτημένο, ευτυχισμένο με τη ζωή μου, δραστήριο, με φίλους που αγαπάω και με αγαπούν, με μία δουλειά που μου αρέσει ιδιαίτερα, με τα χόμπυ και τις εξόδους μου. Η κοινωνικοοικονομική μας κατάσταση είναι άνω μέσης τάξης και έχω πανεπιστημιακή εκπαίδευση και διδακτορικό. Δεν ήμουν κακομαθημένη ούτε όμως έλλειψε κάτι από τα βασικά από το σπίτι μας. Δεν είχα φάει σφαλιάρες στη ζωή μου (θανάτους κλπ) και είχα κοπιάσει για κάποια πράγματα όχι όμως σε υπερβολικό βαθμό. Αυτά απλά για ν α καταλάβετε το προφίλ μου.
Όταν γέννησα ήμουν πολύ χαρούμενη και ταυτόχρονα πολύ κουρασμένη. Είχα όμως σωστό περίγυρο που με φρόντιζε, φρόντιζε το μικρό καθώς είχα κάνει καισαρική και ήμουν σε δημόσιο μαιευτήριο, "περιόριζε" τις επισκέψεις όταν ήμουν κουρασμένη κλπ. Το μόνο μου πρόβλημα ήταν ότι είχα θέμα με το στήθος καθώς η θηλή ήταν πολύ μαλακή και το μωρό δεν μπορούσε να την πιάσει με αποτέλεσμα να αρχίσει να πετρώνει το γάλα και να πονάω.
Φτάνοντας την πρώτη μέρα σπίτι ένιωθα τρομερή χαρά μέχρι το πρώτο βράδυ. Ξαφνικά ένιωσα να πνίγομαι, σαν να μην μπορώ να αναπνεύσω και προσπαθούσαμε με τον άνδρα μου να βγάλουμε νόημα σε όλα αυτά. Το επόμενο πρωί τηλεφώνησα στους δικούς μου και ήρθαν να μείνουν σε εμάς για να βοηθήσουν αλλά και γιατί ένιωθα σαν παιδάκι που τους είχε μεγάλη ανάγκη ψυχολογική. Ο άνδρας μου είχε πάρει άδεια για 1,5 ακόμα εβδομάδα αλλά ήθελα και τους γονείς μου. Με τη στήριξη των δικών μου ανθρώπων και με το θέμα με το στήθος μου να φτιάχνει ένιωσα δυνατή μετά από μία εβδομάδα και είπα στους γονείς μου ότι μπορώ να τα βγάλω πέρα πλέον. Έτσι πέρασε μία εβδομάδα πολύ καλή. Με εμένα να φροντίζω το μικρό, να κάνω και κάποιες δουλειές στο σπίτι (μαγείρεμα) και στο ενδιάμεσο να κάνω και δουλειά για την εργασία μου μέσω υπολογιστή, τον άνδρα μου να είναι στη δουλειά του και τους γονείς μου απλά να περνάνε από το σπίτι που και που για βοήθεια.Ήμουν βέβαια κουρασμένη, αλλά μέχρι εκεί.
Μετά από μία εβδομάδα πέφτω ξανά. Δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα, νιώθω ότι δεν έχω δύναμη να κάνω τίποτα, ούτε να σηκωθώ από το κρεβάτι ή τον καναπέ, νιώθω ότι μπορεί ο μικρός μου να κλάψει ανά πάσα στιγμή και εγώ να μην έχω τη δύναμη να τον φροντίσω κλπ. Εντωμεταξύ επειδή δεν είμαι πολύ εύκολη στον ύπνο, δεν μπορώ να εκμεταλλευτώ τους ύπνους που κάνει μες τη μέρα και να ξεκουραστώ. 'Εχω ένα συνεχές άγχος πότε θα ξυπνήσει, τι θα κάνει, τι θα θέλει, θα φάει δεν θα φάει θα κλαίει κλπ και όλο αυτό με τρελλαίνει. Αρχίζω να εγκλωβίζομαι και στη σκέψη ότι 10 ώρες την ημέρα θα είμαι σπίτι απουσία ενήλικα και τρελλαίνομαι ακόμα περισσότερο.
Εντωμεταξύ ταυτόχρονα με τη στήριξη από τον άνδρα μου και τους γονείς μου (οι οποίοι ξαναχρειάστηκε να έρθουν πίσω σε εμάς) τόσο από πρακτική πλευρά όσο και από ψυχολογική - ο καθένας όπως μπορούσε γιατί κανείς δεν φανταζόταν ότι είμαι η 1 στις 1000 γυναίκες... (μαλλον το ποσοστό είναι αρκετά υψηλότερο σε χώρες που δεν είναι του τρίτου κόσμου!!!) - είχα και συμβουλές από αυτούς του στύλ "μα τώρα έχουμε/εις ότι ήθελες πάντα. Έχεις μία πολύ καλή σχέση, μία δουλειά που σου αρέσει και το παιδί το οποίο τόσο πολύ ήθελες, και το παιδί είναι καλό (δεν είχε κολικούς ήταν αρκετά καλό με τα βραδυνά του) γιατί είσαι έτσι?" Έλα ντέ ούτε εγώ έβγαζα άκρη. Πέρασα πάλι κάποιες μέρες δυνατή αλλά μετά πάλι τα ίδια. Δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι ή τον καναπέ, τον μικρό τον φρόντιζα αλλά πάντα με άγχος και ήθελα τον άνδρα μου και τους γονείς μου.
Πήγα σε μία ψυχολόγο και μετά από 2-3 θεραπίες θεραπεύτηκα... για μία εβδομάδα ...
... και μετά ήρθε η χοντρή κατρακύλα. Δεν ήθελα να δω ή να μιλήσω με κανέναν εκτός του άνδρα μου - ο οποίος είχε πάρει άδεια ξανά για να είναι δίπλα μου -, των γονιών και πεθερικών μου και του αδερφού μου με τη νύφη μου. Δεν μπορούσα να δω τηλεόραση, να ακούσω μουσική να διαβάσω βιβλίο ή εφημερίδα (πλην βιβλίων ή ιστοσελίδων που αφορούσαν το πότε το παιδί ή την επιλόχειο θλίψη και κατάθλιψη). Δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω εκτός σπιτιού, ένιωθα πως θα πεθάνω μπαίνοντας σε καφετέρια (κάτσαμε σε μία για 3' και φύγαμε). Το μόνο που με ηρεμούσε ήταν βόλτες με το αυτοκίνητο με τον άνδρα μου οδηγό προς παραλίες ή βουνά τις Αττικής. Δεν πείναγα - έχασα όλα τα κιλά της εγκυμοσύνης + 1 με 2 παραπάνω (ποτέ δεν ζυγίστηκα γιατί φοβόμουν την ένδειξη), ξύπναγα νωρίς κάθε μέρα, άρχισα κάθε πρωί να έχω τάση για εμετό, αλλά επειδή το στομάχι ήταν άδειο έβγαζα μόνο υγρά και ένταση, ήμουν ένα ράκος. Ένιωθα έναν βαθύ και ανηξήγητο πόνο μέσα μου, μαζί με φόβο και άγχος και δεν έβλεπα κανένα φως. Ήξερα ότι αυτό θα περάσει (αλλά πότε?), έβλεπα όμως να μεγαλώνει ο μικρός και εγώ να το χάνω, να χάνω τον εαυτό μου - δεν ήμουν εγώ αυτή η κοπέλα, όχι τουλάχιστον όπως με ήξερα - και να τρελλαίνω και τους γύρω μου (ειδικά τον άνδρα και τους γονείς μου). Κάθε μέρα που ξύπναγα ήθελα να τελειώσει η μέρα, και κοίταγα το ρολόι κάθε λίγο και λιγάκι, ήθελα να είμαι χωμένη σε αγκαλιές του άνδρα και των γονιών μου και αυτοί να κάνουν κάτι μαγικό ώστε να τελειώσει όλο αυτό. Έννοείται πως έπεφτε και πολύ κλάμα - αλλά αυτό ήταν το λιγότερο καθώς βοηθούσε στην εκτόνωση της έντασης. Στους φίλους μου είχα πει το πρόβλημά μου (μέσω του άνδρα μου κυρίως) αλλά δεν μπορούσαν να βοηθήσουν γιατί δεν άντεχα την επικοινωνία μαζί τους, ένιωθα πως μου είναι βάρος. Με αυτά και αυτά έπιασα πάτο (ξανά...) και αποφάσισα να πάω σε ψυχίατρο.

Στις 42 ημέρες αφότου γέννησα άρχισα τα φάρμακα (αντικαταθλιπτικό μαζί με αγχολυτικό - στη ζωή μου μέχρι τότε δεν έπαιρνα ούτε depon όταν είχα πονοκέφαλο - το σοκ των φαρμάκων και του ηχηρού ονόματός τους ήταν πολύ δυνατό), έκοψα το θηλασμό (έβγαζα το γάλα με θήλαστρο και το πέταγα - ιδιαίτερα ψυχοφθόρο γιατί και τη διαδικασία δεν τη γλύτωνα και μετά αντί να το δίνω στο μικρό το πέταγα) ταυτόχρονα όμως άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση των κακών ημερών. Ο ψυχίατρος στον οποίο πήγα "με μάλωσε" γιατί είχα ήδη κάνει αρκετό κακό στον εαυτό μου - έπρεπε να έχω πάει νωρίτερα. Δεν ήξερα όμως... αφού είχα και τις καλές εβδομάδες και στιγμές μετέπειτα θεωρούσα ότι θα το ξεπεράσω μόνη μου γρήγορα. Επιπλέον, εξήγησε (το είχε κάνει και η ψυχολόγος) στον άνδρα και τους γονείς μου τι είχα πάθει και πως η φράση " αφού τώρα τα έχεις όλα γιατί δεν είσαι ευτυχισμένη" ήταν άτοπη σε τέτοιου είδους περιπτώσεις.

Σήμερα έχω πλέον σταματήσει τα φάρμακα μετά από περίπου ένα χρόνο, νιώθω αρκετά δυνατή, αλλά επειδή η εμπειρία ήταν ιδιαίτερα τραυματική και πρόσφατη δεν νιώθω 100% δυνατή. Πήρα όμως την απόφαση να πάμε και για δεύτερο παιδί, γνωρίζοντας από τι μπορεί να περάσω. Ξέρω όμως πως να το αντιμετωπίσω και ξέρω πως είναι αντιμετωπίσιμο. Η εμπειρία που είχα μου έμαθε κάποια πράγματα τα οποία καλό θα ήταν να ξέρουν μητέρες που είναι σε αντίστοιχη κατάσταση.

1. Η υποστήριξη από το περιβάλλον είναι ιδιαίτερα σημαντική. Τόσο πρακτική όσο και ψυχολογική.
2. Το περιβάλλον πρέπει να κατανοήσει την κατάσταση, τα αίτιά της και να αναζητήσει τους πιθανούς τρόπους αντιμετώπισής τους.
3. Η ίδια η γυναίκα πρέπει να κατανοήσει την κατάστασή της (αν όχι ακριβώς την κατάσταση, τα συναισθήματα και τις σκέψεις της) και να τη συζητήσει με το περιβάλλον της. Πρέπει να τους κάνει να κατανοήσουν τι ακριβώς νιώθει. Μόνο τότε ίσως μπορέσουν να βοηθήσουν.
4. Η κατάσταση είναι άσκημη και για τη γυναίκα που τη βιώνει αλλά και για τον άνδρα. Καλό θα είναι να το καταλάβει αυτό η γυναίκα. Όι επιπτώσεις της επιλόχειας κατάθλιψης δεν αποτελούν αποκλειστικότητα της γυναίκας. Η γυναίκα χάνεται και ο άνδρας και τα χάνει και νιώθει ότι τη χάνει όντας ανήμπορος να βοηθήσει. Η συγκεκριμένη κατάσταση θέλει κατανόηση και από τις δύο πλευρές και συνεργασία.
5. Τα φάρμακα είναι λύση - δεν αποτελούν λύση για όλους όμως. Είναι επιθυμητό κάποιος να θέλει να τα καταφέρει χωρίς αυτά - βέβαια οι ψυχίατροι θα διαφωνήσουν και ίσως έχουν δίκιο, αλλά δυστυχώς κάποια ταμπού (φάρμακα) είναι ταμπού και κάποιες εκφράσεις "όλα είναι στο μυαλό μας" επηρεάζουν αρκετά. Θεωρώ πως δεν είναι όλα στο μυαλό μας, κάποια πράγματα είναι στο μυαλό μας αλλά μεταμορφώνονται τόσο πολύ λόγω ορμονών που δεν έχουμε τη δύναμη να τα αλλάξουμε. Ακόμα και αν κάποιος δεν θέλει τα φάρμακα καλό θα είναι να ζητήσει βοήθεια ειδικού γιατί το περιβάλλον μπορεί να υποστηρίξει ψυχολογικά μέχρι ενός σημείου μόνο.
6. Με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο, η επιλόχειος κατάθλιψη θα περάσει (αργά ή γρήγορα) θα πρέπει όμως κατά τη διάρκειά της το ζευγάρι να είναι ενωμένο και δυνατό ώστε η κατάσταση αυτή να μην αφήσει σημάδια τα οποία να μη σβήνουν με το χρόνο. (το έργο αυτό το έχω δει σε πολλά ζευγάρια δυστυχώς)
7. Μη θεωρείτε την κατάσταση αυτή ταμπού. Τουλάχιστον, μην την κρύβετε από ανθρώπους που δεν μπορούν να σας βλάψουν (δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν ισχύει για το εργασιακό περιβάλλον). Όπως νιώθετε και εσείς ίσως μόνες τώρα έτσι θα νιώθουν και γνωστοί σας αν πάθουν επιλόχειο κατάθλιψη και δεν ξέρουν γυναίκες του περιβάλλοντός τους να το έχουν πάθει.
8.Εγώ δεν είχα κακές σκέψεις για το παιδί μου - αλλά δεν είναι ντροπή το να έχεις. Μην αφήσετε τις τύψεις να σας κυνηγούν. Ό,τι και να νιώθετε είναι στο πλαίσιο του φυσιολογικού χορού των ορμονών - θέλει όμως αντιμετώπιση.

9. Η ζωή ξαναγίνεται ωραία."

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

“Κου-κου-βάου” ...μαμά!


Είναι ωραίο να ξέρεις ότι κάνεις ό,τι μπορείς καλύτερο για τα παιδιά σου, αλλά είναι ακόμη καλύτερο όταν σου το λένε κι όλας, όταν φαίνεται η απόδοση των κόπων σου, των ξενυχτιών σου, των ανυσηχιών σου. Όταν επιμένεις και μένεις σταθερή στις αξίες σου και τις πεποιθήσεις σου ότι αυτή η γραμμή που ακολουθείς είναι αυτή που ταιριάζει για τα δικά σου παιδιά.

Πρόσφατα μου είπαν ότι η κόρη μου και ο γιος μου, φαίνονται ήρεμα και ευτυχισμένα παιδιά. Και όταν λες κάτι τέτοιο είναι πάντα με βάση κάτι άλλο, για να υπάρχει το μέτρο σύγκρισης. Αυτό μου έδωσε απαίραντη ευτυχία και, πώς να το κάνουμε, υπερηφάνια. Μου έδωσε δύναμη για να συνεχίσω ακάθεκτη αυτό που ξέρω να κάνω. Κλείνω τα αυτιά σε ό,τι κι αν μου λένε αντίθετα από αυτά που κάνω, από το πιό μικρό έως το πιό μεγάλο.

Αυτό το καθευτό που υπόθηκε, δεν θα είχε την ίδια βαρύτητα βέβαια εάν το έλεγε ο οποιοσδήποτε. Οπότε με επηρέασε και ο άνθρωπος που το είπε. Ένας άνθρωπος που νοιάζομαι, με αγαπάει και τον αγαπάω, που είναι οικογένειά μου. Πολλές φορές θαυμάζω την απλότητα κάποιων ανθρώπων και το ότι η επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα δεν τους ενοχλεί, σαν να μην έχουν κάποιο απότερο σκοπό, όνειρο, στόχο. Όμως πολλές φορές αυτοί οι άνθρωποι, μέσα από αυτήν τους την απλότητα βγάζουν τις πιό μεγάλες αλήθειες και αξίες για την ζωή. Δεν είναι φοβερό;

Βλέπω τα παιδάκια μου που είναι ευτυχισμένα και χαίρονται με το κάθετί, που πολλές φορές είναι αγριμάκια αλλά είναι κι αυτό μέσα στο πρόγραμμα της μάθησης, που θέλουν να σε ακούσουν με τόση μεγάλη προσοχή για να μάθουν όλα τα μυστικά που δεν ξέρουν, που μιλάνε σαν μεγάλοι για να νοιώσουν ότι κι αυτά είναι σαν κι εμάς τους “μεγάλους”, που κάνουν τα πιό μωρά για να τα προσέξουμε περισσότερο, που εκφράζουν την αγάπη τους με κάθε τρόπο.

Γι' αυτό ακριβώς, ένοιωσα εκείνη την στιγμή “κου-κου-βάου” ...μαμά!!

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

Το δικό μας κάστρο στην άμμο...

Είμαστε στο Πόρτο Χέλι, εδώ και 10 ημέρες περίπου. Την Δευτέρα που πέρασε πήγαμε σε μια υπέροχη παραλία, ειδανική για παιδιά, με άμμο, πολύ άμμο! Για μια στιγμή γίναμε και εμείς παιδιά και χτίσαμε το δικό μας κάστρο στην άμμο! Πριν προλάβω να πάρω την ψηφιακή φωτογραφική μου μηχανή, το κάστρο ...ποδοπατήθηκε και γκρεμίστηκε!

Το είχαμε φτιάξει δίπλα στο κύμα, αλλά όχι τόσο κοντά για να μην βραχεί και καταστραφεί αλλά ούτε και πολύ μακρυά για να έχουμε την κατάλληλη υγρασία για να σταθεί το οικοδόμημά μας! Έτσι, σε μια ισοροπία, ούτε πολύ νερό ούτε λίγο, όσο έπρεπε. Όπως όλα πρέπει να είναι στην ζωή υποθέτω.

Και εκεί που το χάζευα αναλογιζόμουν πόσοι και πόσοι έχουν παρομοιάζει τα όνειρα και τις επιθυμίες με κάστρα στην άμμο. Πόσο εύκολα γκρεμίζονται. Πόσα πρέπει να αφήσεις και να θυσιάσεις για να ακολουθήσεις τα όνειρά σου, να τα πραγματοποιήσεις. Πόσο έτοιμοι είμαστε ο κάθε ένας από εμάς για να κάνουμε και να δεχθούμε αυτές τις θυσίες για την ευτυχία των άλλων, χωρίς τύψεις. Μήπως είναι εγωϊστικό εκ μέρους μας να σκεφτόμαστε τα δικά μας θέλω και όχι του συνόλου; Που ξεκινάει και πού σταματάει αυτό το όριο μεταξύ δικά μου θέλω και δικά μας;

Υποθέτω πρέπει όπως σε όλα, όπως και στο κάστρο στην άμμο, να υπάρχει μια ισοροπία, διαφορετικά θα έρθει η καταστροφή. Οι συνέπειες και το τίμημα που θα πληρώσουμε για να ακολουθήσουμε τα θέλω μας, τα όνειρά μας, τις επιθυμίες μας, πόσο μεγάλα είναι;

Δεν ξέρω γιατί τα σκεφτόμουν όλα αυτά βλέποντας το δικό μας κάστρο στην άμμο, δεν ξέρω γιατί δεν επικεντρώθηκα στην στιγμή καθ' εαυτή της χαράς της δημιουργίας κάτι τόσο μεγάλο από μερικούς κόκους άμμου από τα παιδιά, δεν ξέρω εάν με έχει επηρεάσει το τελευταίο βιβλίο που διάβασα για δεύτερη φορά, το "Σεισάχθεια" της Εύας Ομηρόλη, δεν μπορούσα όμως να αδιαφορήσω σε αυτές τις σκέψεις.

Αυτό πάντως που μετράει πάνω από όλα, είναι η διαδρομή που κάνεις για να φτάσεις κάπου. Γιατί εάν επικεντρωθείς μόνο στο επιθυμητό αποτέλεσμα, έχεις χάσει όλη την διαδρομή και ίσως το αποτέλεσμα που θα σου βγει να μην είναι το επιθυμητό.

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Justin Bieber, Gold Price in India