Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Η Εμπειρία της Χαρούλας.

Θα ήθελα να μοιραστώ την δική μου προσωπική ιστορία σχετικά με την επιλόχεια κατάθλιψη!!!

Πριν 2 ακριβώς χρόνια, έμεινα έγκυος στον γιό μου, ένα πολύ ευχάριστο γεγονός για όλη την οικογένεια και μια πολύ συνειδητοποιημένη απόφαση για το παιδί, δεν έτυχε άλλα ήταν μια πολύ συνειδητή απόφαση.

Ήμουνα από τις γυναίκες που έλεγα στον αντρα μου πότε θα γίνω μάνα? Και τελικά τον 15 Αυγουστό 2008 έκανα τεστ και βγήκε θετικό!!!! Μιλάμε για τεράστια χαρά!!!

Ίσως επειδή σπουδασα βρεφονηπιαγωγός και για πολλά χρόνια έκανα baby sitting και μεγάλωνα τα παιδιά των άλλων είχα έντονη την επιθυμία να κάνω και εγώ ένα δικό μου.
Είχα μεγάλη εμπειρία απο παιδιά γιατι επι μια 10ετια μεγάλωνα παιδάκια είχα κρατήσει μεχρι και 20 ημερων.

Τελος πάντων είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη και εύκολη. Γένικα με φυσιολογικό τοκετό και μέσα σε 2 ώρες χωρίς επισκληρίδιο. Δεν παιδεύτηκα καθόλου. Αφου πριν γεννήσω καθάρησα το σπίτι είχα φτιάξει κουλουράκια και τσουρέκι γιατι ήταν μεγάλη εβδομάδα (γέννησα Μεγαλη Πέμπτη). Όλα μια χαρά πήγανε κανένα πρόβλημα. Μόνο τουμπες δεν έκανα στην εγκυμοσήνη.
Τέλος πάντων, αφού γέννησα άρχισα να νιώθω τάσεις φυγής, να μην πολυ θέλω το παιδί και ένιωθα εγκλωβισμένη σε μια κατάσταση που δεν μπορούσα να βγω. Δεν θήλασα δεν κατέβασα γάλα σχεδόν καθόλου και αυτό μου στοίχεισε πάρα πολύ. Εκλαιγα ανευ λόγου και αιτίας. Έχασα 20κιλά σε ένα μήνα έβλεπα φαγητό και έκανα εμετό, δεν έτρωγα τίποτα. Πήγαινα να φαω κατι και έκανα εμετό, όλη μερα νηστική δεν έτρωγα τίποτα. Πήγα σε γιατρό έκανα εξετάσεις για το στομάχι δεν είχα τίποτα, ήταν καθαρά ψυχολογικό. 

Σ' όλη την ιστορία με βοήθησε ο άντρας μου με στήριξε ψυχολόγικα!!! Είχα την στήριξη της οικογενειάς μου γιατί καταλάβαμε ότι ήταν επιλόχεια κατάθλιψη και με στηρίξανε πολύ ψυχολογικά. Ενω θα έπρεπε να ήμουν χαρούμενη δεν ήμουνα και ευτυχισμένη αλλα δεν ήμουνα. Ενιωθα πολύ περίεργα ήταν η αλλαγή της ζωής αλλα ένιωθα εγκλωβισμένη σε μια κατάσταση και ασφικτιούσα!!! Ενιωθα απαίσια, δεν ενιωθα καθόλου καλά, δεν μπορούσα να χαρώ το παιδί μου, την χαρά μου, την ευτυχία μου. Κάτι στεκόταν εμποδιο μέσα μου, να χαρω ότι πιο πολύτιμο μου χάρησε η ζωή. Ενω θα έπρεπε να νιώθω ευτυχισμένη ένιωθα χάλια!!!

Δεν ήξερα τι να κάνω Α Π Ο Γ Ν Ω Σ Η!!! 

Αυτό που με βοήθησε ήταν η συζήτηση με τον άντρα μου ότι ενιωθα το έλεγα. Δεν κρατούσα τίποτα μέσα μου. Μια συμβουλη γιατρου ήταν να εξωτερικεύω αυτο που ένιωθα να μιλάω συνέχεια για τα αισθηματά μου για αυτο που ένιωθα. Επίσης άρχισα να επανέρχομαι και να μου κάνει καλό το εξής η Mama El φίλη και συνάδελφος από παλία απο τότε που σπουδάζαμε με παρότρυνε να μπω στο μπλοκ που έχει δημιουργήσει να μιλάω με άλλες μανουλες και να μοιράζομαι εμπειρίες προβληματισμους και τα λοιπα. Μου έκανε παρα πολύ καλό μπορω να πω ξέφυγα από άσχημους συλλογισμούς και σκέψεις . Γνώρισα και άλλες μανουλες όπως την Κάλλη και κάνουμε παρέα μοιραζόμαστε προβληματισμούς και συνεργαζόμαστε.

Αυτό που με βοήθησε πολύ ήταν οτι εξωτευρικευα τα συναισθηματά μου και αυτό που ένιωθα!!! Συζητούσα με τον άντρα μου και είχα την στηριξή του σ' αυτην την δύσκολη κατάσταση που πέρασα με βοήθησε και μου στάθηκε πολύ. Με παρότρυνε να του μιλάω να πηγαίνουμε βόλτες και να αφιερώνουμε χρόνο σε εμάς ως ζευγάρι!!! Πήγαμε ένα ταξιδάκι οι δυο μας, διαθέσαμε και διαθέτουμε χρόνο και σε εμάς ως ζευγάρι και τώρα είμαστε καλά.

Εχουμε ένα αξιολάτρευτο παιδάκι που άρχισε να μας λέει λογάκια και να μας τρελένει!!!!

Επίσης θέλω να σας ενημερώσω ότι πέρα από την επιλοχεια κατάθλιψη, αργότερα πήγα στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας του Κορυδαλλού και μιλούσα με μια Κοινωνική λειτουργό. Δεν είχαμε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα με τον σύζυγό μου. Είμαστε ένα φυσιολογικό ζευγάρι με τις διαφωνίες μας και τα μικρο καυγαδάκια μας. Αλλα οι συζητήσεις μου έκαναν καλό να βλέπω που κάνω λάθος , πως μπορω να αντιμετωπίζω μερικές καταστάσεις χωρίς να έρχομαι σε αντιπαράθεση και να μαλώνω. Να δω τον ευατό μου διαφορετικά  δηλαδή να αγαπήσω περισσότερο τον ευατό μου και η συμβίωση με τον άντρα μου να είναι καλύτερη σε ποιότητα!!!! Γενικά και ειδικά με ενδιαφέρει να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος να μαθαίνω από τα λάθη μου αλλα και η συμβίωση της οικογένειας μου να είναι πιο ανθρώπινη και ωραία!!! 

Χαρά Μαράγγα

Ημερίδα - Κρίσεις Πανικού - Κατάθλιψη


Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Η ώρα 3:44π.μ. ...

...με ξυπνάει η κόρη μου "Μαμά τσίσα!!"...
...η ώρα έφθασε 4:44π.μ. και το μάτι δεν είχε κλείσει ακόμη.

Είναι από τις ώρες που σε κατακλίζουν απανωτές αναμνήσεις ξεχασμένες κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου και σου κάνουν εκείνη την ώρα μία απρόσμενη επίσκεψη. Τα παλιά συναισθήματα σε κατακλύζουν για κάποιο λόγο. Καλά ή κακά. Κάνεις μία ανασκόπηση της ζωής σου, αναρωτιέσαι τί και πώς, και εάν ήταν διαφορετικά τα πράγματα τί θα είχε γίνει, ή τί άλλο θα μπορούσες να είχες κάνει την εκείνη δεδομένη στιγμή και πάει λέγοντας! Είναι μακρύς ο κατάλογος!!

Κάποια στιγμή σε όλο αυτό το παραλλήρημα του ξημερώματος, γίνεται ένα κλικ, και λες
"μια χαρά είμαστε, Δόξα το Θεό".

Μετά από κάποια χρόνια που έχουν περάσει, κάποια πράγματα τα φιλοσοφείς και αλλιώς, λόγω διαφορετικών πλέον εμπειριών, ωρίμανσης της σκέψης κ.λ.π. κ.λ.π. ...

Ευτυχώς μετά από αρκετό "στροβίλισμα" μέσα στις κουβέρτες κοιμήθηκα περίπου στις 5 τα ξημερώματα...

Οι πιό αναπάντεχες σκέψεις τελικά έρχονται σε περίεργες ώρες!!!

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

"Οικογενειακές Ιστορίες"

Δεν ξέρω εάν είδατε την προηγούμενη εβδομάδα, σε επανάληψη, ένα επεισόδιο στις Οικογενειακές Ιστορίες, όπου μία μαμά μετά την γέννα αντιμετώπιζε την Επιλόχεια Κατάθλιψη;

Ομολογώ ότι δεν μπόρεσα να το δω όλο, γιατί ήμουν πολύ κουρασμένη και με πήρε ο ύπνος. Παρακολούθησα όμως το "ζουμί" της υπόθεσης, δηλαδή τα πρώτα συμπτώματα, οι τσακωμοί ανάμεσα στο ζευγάρι, το αντίκτυπο στο μωρό, το πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η κατάσταση και για την μαμά μα και για το μωρό.

Έδειξαν πολλές πτυχές της κατάστασης, του τί γίνεται μέσα σε ένα σπίτι όταν υπάρχει το συγκεκριμένο πρόβλημα. Πώς το βλέπει ο κάθε ένας από την μεριά του. Πώς το αντιμετωπίζει. Πώς το αντιλαμβάνεται.

Αποδυκνύεται για άλλη μία φορά, μιας και οι "Οικογενειακές Ιστορίες" είναι ιστορίες που έχουν γίνει στην πραγματικότητα και μπορούν να συμβούν σε κάθε οικογένεια, πόσο πίσω είμαστε σε τέτοια θέματα σαν κοινωνία αλλά και στην ιατρική επιστήμη.

Μόνο όταν κάποιος το ψάχνει μόνος του, βρίσκει πραγματικές λύσεις για να βοηθήσει τον άνθρωπό του. Όλοι στο σπίτι πρέπει να "δουλεύουν" για να αποκατασταθεί η ισορροπία όλης της οικογένειας. Ο κάθε ένας με τον τρόπο του. Ένας "ψαγμένος" επιστήμονας μπορεί να δώσει από την μεριά του κατευθύνσεις ψυχολογικές, αλλά και φαρμακευτηκές όπου χρήζουν.

Σε κάθε περίπτωση, η μεγάλη δουλειά γίνεται από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

Χρόνια Πολλά, Χριστός Ανέστη

Χρόνια Πολλά! Χριστός Ανέστη!

Είπαμε όλοι με μια φωνή! Και αμέσως άρχισε το γλέντι!
Μα τί χαρά! Τί αγάπη!
Όλη η οικογένεια μαζί, γύρω από το Πασχαλινό Τραπέζι,
να συζητάει, να γελάει, να τρώει και να πίνει!
Τα πιτσιρίκια να τρέχουν γύρω γύρω, να παίζουν και να γελάνε
με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο!

Και του χρόνου να ήμαστε καλά,
και να νοιώσουμε την μαγεία
για άλλη μία φορά... και πολλές ακόμη!

Προσοχή στην επιστροφή!

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Κάντε γκριμάτσες!!


Ώρα 8.30π.μ. Ξύπνημα!

Ο  μικρός (2 1/2 χρονών) είχε πάρει πόζα μπροστά από τους καθρέφτες της πόρτας και κάνει γκριμάτσες. Σοβαρός, με μεγάλο χαμόγελο, με έξω την γλώσσα, νευριασμένος, θυμωμένος, κλείνει τα μάτια, ανοίγει το στόμα και στο τέλος ξεκαρδίζεται στα γέλια με τον εαυτό του!!

Πριν από λίγο είχαν πάει και τα δύο τα παιδάκια μπροστά από τον καθρέφτι και πέρνανε πόζες. Το ίδιο σκηνικό. Αυτή τη φορά προστέθηκε στο παιχνίδι και η μαμά, ανάμεσα στα δύο παιδάκια. Κάνουμε γκριμάτσες και οι τρις μαζί, διαφορετικές ο κάθε ένας, γελάμε με την γκριμάτσα του άλλου, ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια!!

Αναζοωγονητικό, διασκεδαστικό, σου φτιάχνει την διάθεση!! Δοκιμάστε το!!

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Συμμετέχουμε σε διαγωνισμό!

 Διεξάγεται ψηφοφορία για τα καλύτερα Top Blogs

στο παρακάτω σύνδεσμο!

Το Κατά της Επιλόχειας Κατάθλιψης Blog συμμετέχει

και περιμένουμε τις ψήφους εμπιστοσύνης σας!!!!!!!

Ψηφίστε μας!!!!! ♥ ♥ ♥


www.nerokota.com

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Μία βόλτα προς Γκάζι - Καινούριες φίλες - Κέντρο Αθήνας

Εχθές ήταν μία πολύ όμορφη ημέρα. Ήλιος, που είχαμε τόσο ανάγκη να δούμε, μας έκανε την τιμή και βγήκε ολόλαμπρος! Αποφασίσαμε να πάμε για βόλτα λοιπόν, να συναντήσουμε καινούριες φίλες. 

Όπως είπα ήταν πολύ ωραίος καιρός, αλλά μέχρι εκεί. Κάνω μεγάλη προσπάθεια γράφοντας, να μείνω στα θετική της χθεσινής ημέρας. Αλλά ειλικρινά δεν μπορώ να παραβλέψω μερικά γεγονότα, τα οποία με ενόχλησαν στο έπακρο! Ποιά θέλετε να σας πω πρώτα λοιπόν... τα θετικά ...ή τα αρνητικά;

Ας ξεκινήσουμε τα αρνητικά, για να καταλήξουμε στα θετικά. Να μας μείνει η ωραία εικόνα!

Για να πάρουμε την Πειραιώς πήραμε το λεοφωρείο 049. Το οποίο, λόγω Κυριακής που έχουμε μειωμένες διαδρομές, λόγω ότι έχουν κάνει πολλές περικοπές υπαλλήλων, περιμέναμε στην στάση 3 ολόκληρα τέταρτα.

Φθάνοντας στο σημείο άφιξής μας, είπαμε να κάνουμε μία βόλτα προς τα πάνω να δούμε την Αθήνα. Από την Αθήνα λοιπόν, είδαμε εγκαταλελημένα βρώμικα κτίρια, άστεγους να ζητάνε το ο,τιδήποτε, "πιάτσες" από όλες τις φυλές των μεταναστών που έχουν έρθει στην Ελλάδα με όλο το παραεμπόριο & ό,τι γίνεται "κάτω από το τραπέζι", μία Αθήνα που σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει Αθήνα Ελληνική. Ομολογώ πώς κάποια στιγμή μας έποιασε κάτι, ένας πόνος, αλλά και φόβος μαζί που σχετικά με τροχάδην αρχίσαμε να επιστρέφουμε στον προορισμό μας, πίσω στο Γκάζι. 

Με είχε ξαναπασχολήσει το ίδιο θέμα παλαιότερα, με το κέντρο της Αθήνας, και τελικά... δεν έχει αλλάξει τίποτα τα τελευταία 3 χρόνια, από την τελευταία ομολογώ φορά που πήγα στο κέντρο της Αθήνας, μέχρι σήμερα. Επίσης ομολογώ πώς δεν θέλω να ξαναπάω πιά στο κέντρο της Αθήνας. Μου θυμίζει έντονα γκέτο, συμμορίες, κλπ κλπ κλπ

Ας πάμε στα θετικά της χθεσινή ημέρας.

Στο Γκάζι γνώρισα μία καινούρια φίλη, η οποία είναι και καλλιτέχνης, φτιάχνει λαμπαδίτσες, ποδίτσες με πολύ γούστο, μεράκι, πολύχρωμα, αισιόδοξα! Κάτσαμε για λίγο αλλά έπρεπε να φύγουμε για να πάμε δουλειά, να αναπληρώσουμε μερικές ώρες... ναι ναι... αν δεν μας άρεσε τόσο πολύ η δουλειά μας ομολογώ πώς θα μου φαινόταν αγγαρεία.

Στην στάση, να περιμένουμε άλλη μισή ώρα πάλι το 049. Για τους γνωστούς λόγους... Ποιάσαμε την κουβέντα με μία κοπελίτσα στην στάση, και ήταν από τις σπάνιες φορές που συζητάς με κάποιον, όχι περί ανέμων-και-υδάτων. Ένοιωσα σα να είχαμε ξανα-γνωριστεί... ντε-ζα-βου (;;). Πάντως μεγάλη σύμπτωση ήταν το ότι κι εκείνη περίμενε το ίδιο λεοφωρείο και κατέβηκε στην ίδια στάση με εμένα στον Πειραιά. 

Με κάποιους ανθρώπους για κάποιο λόγο συναντιέσαι, για κάποιο λόγο έρχονται στον δρόμο σου... Τον λόγο δεν μπορείς να τον ξέρεις στην αρχή, αλλά ευελπιστώ να το μάθω!!

Καλή εβδομάδα να έχουμε!!

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Έχω κολλήσει...

...και δεν μπορώ να πάω παρακάτω! Σας έχει τύχει; 


Είναι σαν να έχω τόσα πολλά
στο μυαλό μου,
τόσα πράγματα που θέλω να κάνω
και να έχω αποτέλεσμα,
που είναι σαν να βρίσκομαι μπροστά
σε ένα κουβάρι να το κοιτώ
και να μην ξέρω ποιά άκρη να τραβήξω,
και πώς!
Σαν να τρέχει το μυαλό μου
με χίλιες στροφές που ούτε
εγώ μπορώ να τις παρακολουθήσω.


Συνήθως όταν νοιώθω έτσι,
προτιμώ να μην κάνω τίποτα.
Όποτε έχω προσπαθήσει να κάνω κάτι,
σε αυτή τη φάση,
καταλήγει σε πλήρη απογοήτευση και αποτυχία.
Οπότε, προτιμώ να πάρω μερικές ανάσες,
να αποστασιωποιηθώ
και να περιμένω...
Μέχρι να καταλαγιάσει η όλη "φούντωση"
που έχω μέσα μου,
το άγχος και η ανυπομονησία.

Τί κρίμα...

...να μην ακούς το ένστικτό σου!

Και ειδικά όταν ξέρεις ότι το έχεις σε κάποιες περιπτώσεις, απλά συμβαίνει, δεν το προκαλείς, και προσπαθείς να βοηθήσεις έναν φίλο προστατεύοντάς τον, λέγοντάς του ότι το ένστικτό σου σου κρούει το κώδωνα του κινδύνου... Και εκείνος αντί να σε ακούσει, τουλάχιστον να το σκεφτεί, ζητάει χειροπιαστές αποδείξεις, γεγονότα... Και δυστυχώς σε παρεξηγεί...

Δεν είναι κρίμα όμως;

Κι ακόμη πιό κρίμα όταν οι φόβοι σου για τους κινδύνους του φίλου σου, που παραμονεύουν, βγαίνουν αληθινοί! Αλλά εσύ προσπάθησες να βοηθήσεις, να του "ανοίξεις τα μάτια", αλλά εκείνος δεν άκουσε, ή τουλάχιστον δεν σε πίστεψε. 

Μόνο όταν είδε γεγονότα και πράξεις πίστηκε, αλλά όχι για το ένστικτό σου, αλλά γιατί τα είδε με τα ματιά του. Γιατί, ουσιαστικά, ακόμη δεν πιστεύει το ένστικτό σου...
Κάποιοι άνθρωποι τελικά, όσο καλοπροαίρετοι κι αν είναι, δεν παύουν να είναι "κολλημένοι" με αυτό που τους λένε τα μάτια τους, και όχι το ένστικτό τους. 

Εσύ από την άλλη, μάλλον θα πρέπει να περιοριστείς στο τί λες, γιατί όλοι οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι να ακούσουν...

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Η ιστορία της Λίας...

Επιλόχεια κατάθλιψη λοιπόν ! Δεν είχα ιδέα τι σημαίνει. Είχα ακούσει, αλλά δεν περίμενα να μου συμβεί. Όλοι λέγανε πόσο δυνατή είμαι!  Δεν το περίμενα!
Γέννησα τον πρώτο μου γιο, τον Γιάννη τον Αύγουστο του 2005, μετά από μια δύσκολη εγκυμοσύνη, με επιπλοκές, αιμορραγίες, κλπ.  Ήμουν 35 χρονών. Διαβητική κύηση, με πολλούς φόβους κι ενοχές αλλά και ανησυχίες για το παιδί. Είχα προετοιμαστεί για το χειρότερο και είχα αποφασίσει ότι όπως και να ήταν το μωρό, εγώ δεν θα το σκότωνα.  Το μωρό γεννήθηκε ελλιποβαρές, πρόωρο και με καισαρική.  Όλα πήγαν καλά και η διάθεσή μου ήταν εξαιρετική. Ήμουν τρισευτυχισμένη ! Ιδιαίτερα όταν είδα το μικροσκοπικό ροζ ανθρωπάκι να ξεπροβάλει και να κλαίει αμέσως, ήταν σαν να μου χάριζαν όλον τον κόσμο!
Σε λίγες ώρες έμαθα πως το μωρό πρέπει να χειρουργηθεί. Πρώτο σοκ!  Γίνεται το χειρουργείο την επόμενη μέρα πρωί πρωί. Να μη τα πολυλογώ, το μωρό πάλευε για τη ζωή του για πολλές μέρες! Εντατική, καταστολή, διασωληνωμένος, μολύνσεις, σηψαιμία, αιμορραγίες, μεταγγίσεις... κάποια μέρα οι γιατροί μας είπαν πως τα πράγματα ήταν πάρα πολύ δύσκολα και ούτε λίγο ούτε πολύ, μας προετοίμαζαν!  ΑΛΛΑ, ο μικρός μου τους έβγαλε ψεύτες και "αναστήθηκε". Όταν ο οργανισμός του έγινε αρκετά δυνατός χρειάστηκε να κάνει και δεύτερο χειρουργείο !  Αντιλαμβάνεστε την αγωνία μας ! Ακριβώς 40 ημερών γίνεται η επέμβαση και σε λίγες μέρες το μωρό μας ήταν μικρό μεν, αλλά γερό και δυνατό και έτοιμο να έρθει σπίτι. Ήταν πλέον σχεδόν 2 μηνών !
Τις ημέρες που ήμουν στο μαιευτήριο, όταν οι άλλες μητέρες θήλαζαν τα μωρά τους, εγώ έπαιρνα το θήλαστρο για να βγάζω το γάλα από το στήθος, και να το πετάω.  Φανταστείτε σε τι ψυχολογική κατάσταση είχα βρεθεί !  Και μάλιστα, 1-2 φορές κάποια νοσηλεύτρια με ρώτησε "που είναι το μωρό σου εσένα, δεν στο φέρανε?" ... αρχικά συγκράτησα την ψυχραιμία μου και της εξήγησα. Τις επόμενες φορές όμως (γιατί αυτό επαναλήφθηκε) δεν είχα τη δύναμη να μην αντιδράσω και ξέσπασα σε φωνές και κλάμματα!
Βγήκα από το μαιευτήριο. Και μπήκα στην Κόλαση. Γύρισα σε ένα σπίτι άδειο, σε ένα σπίτι που είχα προετοιμάσει για να δεχθεί ένα μωρό! Γύρισα μόνη! και το χειρότερο... το μωρό χαροπάλευε κι εγώ ήμουν αδύναμη να κάνω το οτιδήποτε. Ούτε καν το είχα κρατήσει αγκαλιά!!! Ούτε καν το είχα αγγίξει !!!
Όλες αυτές τις μέρες, εγώ και ο άντρας μου πηγαίναμε 2 φορές την ημέρα στο μαιευτήριο, πρωί και απόγευμα, στο επισκεπτήριο της ΜΕΘ για να τον δούμε για 10 λέπτα το πολύ!  Δεν ήθελα να κάνω τίποτε άλλο. Ήμουν στο σπίτι, ξαπλωμένη στο κρεββάτι, να κλαίω, ούτε έτρωγα ούτε τίποτα! μόνο καφέ και τσιγάρο. Από το κρεβάτι στο μπάνιο, από το μπάνιο στο τραπέζι της κουζίνας και πίσω πάλι ! 
Κάποια στιγμή είπα να αρχίσω να πηγαίνω στο γραφείο  ... να νιώθω ότι κάνω κάτι, για να ξεφύγει το μυαλό μου. Εκεί όμως, όλοι ήξεραν τι μου συμβαίνει και δεν άντεχα τον οίκτο!
Όταν ο Γιάννης έγινε καλά και ήρθε σπίτι... ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα! Τη χαρά διαδέχθηκε όμως το άγχος αν θα τα καταφέρω, αν τα κάνω όλα σωστά, αν τρώει το παιδί αρκετά, αν είμαι καλή μαμά... αν... αν... αν...!  Φρόντιζα το μωρό μου και με το παραπάνω, αλλά πέρα από αυτό ... τίποτε άλλο ! κλείστηκα στον εαυτό μου ... δεν με ενδιέφερε τίποτα... και σιγά σιγά... δεν με ενδιέφερε ούτε το μωρό !!!  Είχα χάσει τον εαυτό μου μέσα στα προβλήματα (για γέννα πηγαίναμε και μας βγήκαν και 2 χειρουργεία... ). Σηκωνόμουν από το κρεββάτι και πήγαινα στο τραπέζι... κάπνιζα κι έπινα καφέ με σκυμμένο κεφάλι, με κλάμματα, με άγχος, με ενοχές (γιατί πίστευα ότι εγώ έφταιγα που έπαθε ότι έπαθε το μωρό)
Κάποια μέρα δεν ξέρω πόσες ώρες είχα μείνει έτσι ώσπου κάποτε σηκώθηκα από την καρέκλα κι όπως πήγαινα στο κρεββάτι, έπεσα πάνω στο πορτ-μπεμπέ που ήταν μέσα το μωρό κι εκεί διαπίστωσα πως είχα ξεχάσει να τον ταϊσω !!! ΞΕΧΑΣΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ??? αναρωτήθηκα. Κι εκεί έκανα το "κλικ" και είπα πως εδώ κάτι τρέχει, δεν πάμε καλά, και μίλησα στον γυναικολόγο μου. Μου σύστησε έναν υπέροχο άνθρωπο, ψυχίατρο. ΑΜΕΣΩΣ έκλεισα ραντεβού και μετά από κάποια τεστ που κάναμε, διαγνώσαμε καταθλιψάρα!!! 
Φυσικά φάρμακα!!! Δεν γινόταν αλλιώς !!! 
Τις πρώτες μέρες ένιωθα τόσο άσχημα !!!! κλάμα κλάμα κλάμα !!! κανένα συναίσθημα! το απόλυτο κενό !!! Θυμάμαι πως τον έπαιρνα τηλέφωνο και του έλεγα "Είναι δυνατόν να μην αισθάνομαι τίποτα;  ούτε για το μωρό μου;  το παίρνω αγκαλιά και δεν νιώθω τίποτααα" Κι έκλαιγα ασταμάτητα! Μου έλεγε "υπομονή Ευαγγελία μου, 10 μέρες μόνο, κάνε υπομονή μέχρι να δράσουν τα φάρμακα κι όλα θα αλλάξουν. Εδώ είμαι εγώ".  Πράγματι! για 10 μέρες σχεδόν, ήμουν ένα ζόμπι ! το απόλυτο συναισθηματικό κενό ! κι όμως ο γιατρός μου, ήταν πάντα κοντά μου. Πολλές φορές, άφηνε τη δουλειά που είχε στο νοσοκομείο για να έρθει να με δει, να μιλήσουμε, να με καθησυχάσει !!! Είναι πολύ σημαντικό ο γιατρός να είναι και ΑΝΘΡΩΠΟΣ !!!
Η ζωή μου άλλαξε σύντομα. Φυσικά ήμουν καλύτερα όχι όμως καλά !!! Η διάθεσή μου άλλαξε, σιγά σιγά ήρθαν και τα συναισθήματα, αλλά πρώτα τα αρνητικά! Έγινα οξύθυμη πολύ! Ο άντρας μου έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες να με αντέξει !  Κόντεψα να διαλύσω την οικογένεια αλλά χάρη στο Γιώργο (σύζυγος) η οικογένεια έμεινε δεμένη.
 
Είχα γεννήσει Αύγουστο 2005. Οκτώβρη 2005 ήρθε το μωρό στο σπίτι. Γενάρη 2006 ανακοινώνω στον Γιώργο τη δεύτερη εγκυμοσύνη :))
Εννοείτε πως διέκοψα τη θεραπεία, αν και δεν είχε ολοκληρωθεί, αλλά απαγορεύονται τα φάρμακα αυτά στην εγκυμοσύνη. 
Ουφ !  πάλι δύσκολες καταστάσεις !  με την κοιλιά τούρλα να έχω να νταντεύω κι ένα μωράκι που έκανε τα πρώτα του βηματάκια :))
Ο δεύτερος γιος μου ήρθε τον Οκτώβρη ! έμεινε κι αυτός λίγες μέρες στη Μονάδα, αλλά ευτυχώς ήρθε γρήγορα στο σπίτι, γερός και δυνατός!
Αυτή τη φορά ήμουν "υποψιασμένη" για την κατάθλιψη. Είπα "θα το παλέψω μόνη μου" !
Και πράγματι, το πάλεψα για αρκετό καιρό, ώσπου παραδέχτηκα πως δεν μπορούσα άλλο και πάλι αναζήτησα βοήθεια !  Πάλι φάρμακα αντικαταθλιπτικά και αγχολυτικά !
Εν τω μεταξύ είχαν προκύψει και οικονομικά προβλήματα πολύ σοβαρά με τη δουλειά μου... είχα πλέον 2 μωράκια να φροντίσω που απαιτούσαν όλο τον χρόνο μου. Πουθενά χρόνος για μένα ! Ούτε για μπάνιο !!!!  Εϊχα να νοιαστώ και τη δουλειά μου που καταστρεφόταν ... Πόσα να αντέξω η μάνα????  "Κύλισα" πολύ γρήγορα αυτή τη φορά.
Έχασα τον εαυτό μου, ήμουν ένα τίποτα, ένα μηδενικό. Δεν άξιζα τίποτα, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα σωστά, ήμουν ένα λάθος !!! Ήθελα απλά να  π ε θ ά ν ω !!!
Και το επεδίωξα ! μάλιστα, 2 φορές !!!
Μη με ρωτήσετε πώς και τί, απλά θα σας πω πως τη δεύτερη φορά, κάτι μαγικό συνέβη και τη γλίτωσα στο τσακ! Το αυτοκίνητο πέρασε όχι απλώς ξυστά από τα πόδια μου, αλλά πάτησε και την άκρη του παπουτσιού μου !
Εκείνη τη στιγμή σαν ένα αόρατο χέρι να μου έχωσε μια σφαλιάρα και ... συνήλθα !!! Αμέσως ήρθε η εικόνα των παιδιών μου, η αίσθηση από τα χάδια τους, η ζέστη της αγκαλιάς τους και οι γλυκιές φωνούλες τους ήχησαν στα αυτιά μου και τότε... έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα στο σπίτι μου, κοντά τους κι ορκίστηκα πως δεν θα ξανακάνω τέτοιες σκοτεινές σκέψεις για μένα, γιατί τα αγόρια μου είναι Η ΖΩΗ ΜΟΥ ! 
Από τότε, περάσαμε πολλά σαν οικογένεια. Η κατάθλιψη συνεχίστηκε και η φαρμακευτική αγωγή επίσης. Φέτος, αποφάσισα πως ήμουν αρκετά δυνατή και έτοιμη να κάνω το "μεγάλο βήμα" και να διακόψω την αγωγή. Και το πέτυχα !!! είμαι σχεδόν 5 μήνες "καθαρή".
Μου πήρε πάνω από 2 μήνες να απεξαρτητοποιηθώ τελείως γιατί έχει και παρενέργειες, μη νομίζετε!  Στο διάστημα αυτό, έχω αντιμετωπίσει οικονομική καταστροφή, οικογενειακά προβλήματα πολύ σοβαρά, προβλήματα υγείας σοβαρά,  

ΑΛΛΑ... πλέον μπορώ και τα καταφέρνω μόνη μου. 
Πώς ; Συνειδητοποίησα τα όρια μου. Κατάλαβα πως δεν είναι κακό να ζητάμε βοήθεια όταν την χρειαζόμαστε. Γνώρισα τον εαυτό μου και αυτόματα, αναγνώρισα την αγάπη που μου δίνεται.  

ΤΙ ΠΙΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΑΓΑΠΙΕΣΑΙ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ.
 
Τέτοια αγάπη μόνο τα παιδιά σου - που για αυτά είσαι ΟΟΟΟΟΛΟΣ ο κόσμος τους - μπορούν να στη δώσουν.  

Και για τα παιδιά μας αξίζει ΚΑΘΕ ΘΥΣΙΑ !!!



"ΤΙ ΠΙΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΑΓΑΠΙΕΣΑΙ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ." ... αυτήν την φράση κρατάω... 

Μία ημέρα από το ημερολόγιο της Λίας...

Η "επιστροφή" …
by Evangelia Vasiliou, 16 July 2009 at 00:01

Το μπλε αμάξι που κινιόταν κανονικά στη λεωφόρο, πέρασε ξυστά από τα παπούτσια της. Όχι, δεν έφταιγε αυτός. ΕΚΕΙΝΗ έπαιζε ρώσικη ρουλέτα με τη ζωή της απόψε, διασχίζοντας το δρόμο χωρίς να στρέφει το κεφάλι δεξιά ή αριστερά. Το κεφάλι στητό, στο ύψος του, χαρακτηριστικό της περηφάνιας της. Λένε πως αυτοί που περπατούν στο δρόμο και κοιτάζουν χάμω, ψάχνουν για την τύχη τους. Εκείνη, την είχε βρει, για αυτό δεν χαμήλωνε τα μάτια ποτέ! Κοιτούσε μπροστά, γιατί εκεί έπρεπε να πάει ! Με τι δύναμη όμως ?
Απόψε που είχε πιάσει "πάτο" ένιωσε να παραιτείται απ' τη ζωή. Κι αυτό το συναίσθημα ήταν τόσο έντονο που κάλυπτε τον φόβο. Το αμάξι ερχόταν κατευθείαν επάνω της κι εκείνη το κοιτούσε με απάθεια και χωρίς καμία αντίδραση. Ντυμένη στα λευκά καθώς ήταν, έμεινε στήλη άλατος στη μέση του δρόμου.
Τα μάτια δεν ανοιγόκλεισαν ούτε στιγμή ! παρακολουθούσε κάθε δευτερόλεπτο και δεν ήθελε να χάσει τίποτα από αυτό που έμελλε να γίνει. Την ύστατη στιγμή ένα χέρι την έσπρωξε μισό βήμα σχεδόν πίσω. Το αμάξι πέρασε ξυστά. Κάτι είπε ο οδηγός αλλά ούτε που κατάλαβε, ούτε που άκουγε τίποτα…
Εκείνη, κοίταξε δεξιά – αριστερά μα κανείς δεν ήταν δίπλα της. Γύρισε το κεφάλι να κοιτάξει πίσω κι είδε κάποιους να την κοιτούν με κομμένη την ανάσα. Αλλά ήταν όλοι πάνω στο πεζοδρόμιο. Κανείς δεν την είχε πλησιάσει…
Ο φύλακας άγγελός της, ο "από μηχανής θεός της", η σκιά της, εδώ και χρόνια…

Χτες στον έναν γιατρό… σήμερα στον άλλον…. Τι νοσούσε περισσότερο ? το σώμα ή η ψυχή ? έπρεπε να καταλάβει και να το "πολεμήσει".
Έπρεπε να ζητήσει βοήθεια. Μα της ήταν τόσο δύσκολο ! Έδινε πάντα τη βοήθειά της σε όποιον τη ζητούσε, αλλά ήταν εντελώς αδύναμη όταν επρόκειτο να τη ζητήσει γιατί ως τα τώρα, δεν την είχε χρειαστεί σχεδόν ποτέ.

Σκέφτηκε να περπατήσει λίγο στους δρόμους του Πειραιά, του αγαπημένου της Πειραιά, μήπως και προσωρινά θαφτούν τα άσχημα συναισθήματα της λύπης και της απογοήτευσης. Πάντα της άρεσε να κόβει βόλτες στο λιμάνι . είχε μια μαγεία το μέρος αυτό. Είχε δει κι άλλα λιμάνια στη ζωή της. Όλα το ίδιο φαίνονταν στο δέσιμο των κάβων. Μα τούτο το πειραιώτικο, είχε μια μυρωδιά αλλιώτικη και μια αρχοντιά αλήτικη . μοναδικό κι απροσδιόριστα όμορφο, αλλά γι' αυτό μπορεί να φταίνε οι αναμνήσεις της και μόνο.

Έπρεπε να πάρει ένα ταξί να γυρίσει σπίτι σύντομα. Εκεί την περίμενε η ζωή της. Αυτή η ίδια η ζωή της που την είχε φέρει σ' αυτό το σημείο, σ' αυτήν αποζητούσε να γυρίσει.
Και μ' αυτή τη σκέψη ένιωσε τόσο άσχημα γιατί προς στιγμήν έβαλε πάνω από όλα τον εαυτό της. Δεν σκέφτηκε τους αγαπημένους της … απλά σκέφτηκε να ξεφύγει απ όλα αυτά μια και καλή ! Τόσο εγωιστικό ήταν αυτό που σιχάθηκε τον εαυτό της !
Παράτησε το λιμάνι, βούτηξε το πρώτο ταξί που βρήκε μπροστά της και προσδιόρισε τη διαδρομή της. Το αντίτιμο δεν μπόρεσε να το αξιολογήσει αλλά το ταξί την πήγε εκεί που έπρεπε.

Έκλαψε πολύ... Πώς τα δάκρυα εξαγνίζουν τον πόνο, πώς εξαγνίζουν τις στιγμιαίες αδυναμίες, δεν το καταλάβαινε. Η ψυχή της όμως ένιωσε καλύτερα. Φάνηκαν μέσα από το δωμάτιο δυο ηλιαχτίδες ελπίδας. "Από πού πηγάζει αυτή η ελπίδα;" αναρωτήθηκε, αλλά η απάντηση ήρθε από μόνη της, όταν ξεπρόβαλαν δυο μικρά κορμάκια που έτρεξαν κατευθείαν στην αγκαλιά της. Οι μικροί της σκανταλιάρηδες έρωτες ! Και θυμήθηκε πως μόνο γι' αυτούς θα έδινε και τη ζωή της ! 


Το κείμενο είναι παρμένο ακριβώς όπως μου το έστηλε η φίλη μου Ευαγγελία... Πρόκειται για μία ημέρα χαρακτηριστική στην ζωή της... όπως ακριβώς την έζησε... με τα μάτια μίας άλλης... Αφήνω τα λόγια της να μιλήσουν και δεν λέω τίποτα άλλο... Θα ακολουθήσει δεύτερη ανάρτηση με την πλήρη ιστορία της Λίας.

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Νέα Κυκλοφορία Ψηφιακού Βιβλίου

Κατάθλιψη: τέλος
  • Πωλ Χοκ


Κατάθλιψη: τέλος

Aυτό το βιβλίο απευθύνεται σε όλους εκείνους που παθαίνουν κατάθλιψη, αλλά και σε όσους αναγκάζονται να ζουν ή να δουλεύουν με ανθρώπους που πάσχουν από κατάθλιψη, και περιγράφει πρακτικούς τρόπους για να ξεπεράσουν ή να μετριάσουν τις κρίσεις μελαγχολίας. O ψυχίατρος δρ Xοκ έχει επισημάνει τις τρεις κύριες αιτίες της κατάθλιψης που οφείλεται σε ψυχολογικά προβλήματα – όταν κατηγορείτε τον εαυτό σας και αποδοκιμάζετε τη συμπεριφορά σας, όταν νιώθετε οίκτο για τον εαυτό σας, όταν νιώθετε οίκτο για τους άλλους. Σας δείχνει πώς να ξεπεράσετε την κατάθλιψη, μαθαίνοντας να αποδέχεστε τον εαυτό σας και τους άλλους και εικονογραφεί τα επιχειρήματά του με περιπτώσεις ασθενών του.

από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

Φτάνει μία Ζωή;

...για να κάνουμε όλα όσα θέλουμε τελικά μας φτάνει αυτή η ζωή που ζούμε; Ή ακόμη κι αν είχαμε κι άλλη θα μας έφτανε;


Τελευταία μου λένε ..."εσένα δεν σου φτάνουν ούτε δύο ζωές για να κάνεις όλα αυτά που θέλεις!"!! Ναι, εντάξει, με έχουν πάρει χαμπάρι! Μου αρέσουν τα καλλιτεχνικά, ό,τι έχει να κάνει με καλλιτεχνικά. Η ζωγραφική, οι κατασκευές, κλπ κλπ. Μου αρέσουν τα βιβλία, η λογοτεχνία. Να διαβάζω ό,τι έχει σχέση με την φιλοσοφία, μυθιστόρημα, επιστημονική φαντασία κλπ κλπ. Ο κινηματογράφος; Έχουμε αφήσει πολλά λεφτά παλαιότερα για να δούμε ταινίες στην μεγάλη οθόνη! Ταξίδια; Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω όλον τον κόσμο!

Οπότε, ναι, το παραδέχομαι. Θέλω να κάνω πολλά πράγματα. Να ζήσω πολλά πράγματα!

Πολλοί άνθρωποι αφιερώνουν ολόκληρη την ζωή τους για την συγγραφή βιβλίων. Άλλοι, για ανθρωπιστικά έργα. Αφήνουν κληρονομιά μετά θάνατον, στην κοινωνία, στην ανθρωπότητα. Όλοι τους θυμούντε για το έργο τους και την συνεισφορά τους. Πολλοί από αυτούς δεν αναγνωρίστηκαν κατά την διάρκεια της ζωής τους, αλλά μετά θάνατον. Είτε στον χώρο ειδικά της ζωγραφικής, είτε στον χώρο της φιλοσοφίας.

Τελικά δεν είναι το τί κάνουμε κατά την διάρκεια της ζωής μας για το άμμεσο μέλλον, το εφήμερο δηλαδή. Αλλά, το τί αφήνουμε πίσω μας, για τους άλλους, που έχουμε εργαστεί γι΄αυτό σε αυτήν την ζωή. Είτε στην οικογένειά μας, είτε σε μεγαλύτερη έκταση, στην ανθρωπότητα.

Ναι θα ήθελα να έχω κι άλλες ζωές, με τις μνήμες και τις γνώσεις και τις εμπειρίες από όλες τις προηγούμενες ζωές. Ίσως έτσι κάποια στιγμή, στο απότερο μέλλον να είχα καταφέρει να ολοκληρώσω όλα αυτά που θέλω να κάνω! Μήπως ζητάω πολλά;.... ;-P

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Justin Bieber, Gold Price in India