Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Σε αγαπώ κάθε στιγμή, κάθε ημέρα!

Στις διαπροσωπικές σχέσεις τα πράγματα πολλές φορές θεωρούνται περίπλοκα, δύσκολα και όσο περνάνε οι καιροί σαν να δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο ... ή αποδιοργανώνονται τόσο ώστε φθάνουμε στα σημεία της απόλυτης λιτότητας στις σχέσεις.

Αλλά, για να μην το πάω αλλού, και να κάνω λίγο πιό συγκεκριμένη την ανάρτησή μου...

... έχω παρατηρήσει ότι σε πολλές χρόνιες σχέσεις, οι άνθρωποι έχουν "συνηθίσει" ο ένας τον άλλον, τόσο πολύ που στο τέλος από ζευγάρι ερωτικό καταλήγουν να νοιώθουν σαν αδέλφια, ή ακόμη σαν κάτι το δεδομένο.

Δεν δείχνουν την παραμικρή αίσθηση για μια αλλαγή που μπορεί να έχει γίνει στην εμφάνιση του άλλου θετική ή αρνητική. Δεν λένε πράγματα γιατί θεωρούνται δεδομένα.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπατε...

"είσαι τόσο όμορφος!"
"σου πάει πολύ αυτό το πουκάμισο!"
"τί σκέφτεσαι;"
"σε αγαπώ, με κάνεις ευτυχισμένη"

Ναι, για σκεφθήτε, πότε ήταν η τελευταία φορά που τα είπατε στον σύζυγό σας; Κι εκείνος σε εσάς;

Μήπως θα πρέπει να αναζωπυρώνουμε την σχέση μας κάθε τόσο για να μην σβήνει; Μία φωτιά θέλει άερα για να αναπνεύσει και ξύλα για να μην σβήσει. Κάποιος να την προσέχει πολλές φορές σκεπάζοντάς την με τις παλάμες του για να μην κρυώσει.

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Fortune Cookies...


Τίμα τον εαυτό σου και οι άλλοι 
θα τιμήσουν εσένα, επίσης.


Μην σπαταλάς χρόνο για το 
τί θα μπορούσε να είχε συμβεί.


Τα χρήματα θα έρθουν σε εσένα
όταν κάνεις το σωστό πράγμα.

Πρόταση για έξοδο.


Στις 28 είχα τα γενέθλιά μου (είχα κάνει και ανάρτηση). Για να το γιορτάσουμε πήγαμε σε ένα κινέζικο στην Γλυφάδα. Μας αρέσει το κινέζικο φαγητό και είχαμε δοκιμάσει αρκετά εστιατόρια. Στο συγκεκριμένο, το Sao Tao, μας άρεσε πολύ και το φαγητό και το σέρβις και οι τιμές!

Σας το συνιστώ όποτε βρεθήτε προς Γλυφάδα να το δοκιμάσετε! Κάθε Κυριακή μεσημέρι έχει και μπουφέ όπου τρως όσο θες!

Μπορείτε να επισκεφθήτε την σελίδα του στο facebook. Αλλά, και να εκμεταλευτείτε την προσφορά που έχει στο Αθηνόραμα.

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Τα πρώτα ...άντα! ...ωχ!

Σήμερα κλείνω τα πρώρα -άντα!

Απαπαπα... μέχρι εχθές ένοιωθα κάπως περίεργα. Δεν ήθελα κανείς να μου πει ευχές, κανείς να μου στήλει μήνυμα ή να με πάρει τηλέφωνο. Είχα κάτι νεύρα!!!

Όμως, αυτό δεν είναι το νόημα της ζωής; Να μεγαλώνουμε, να αποκτάμε εμπειρίες, να βάζουμε στο κεφαλάκι μας ορισμένα πράγματα που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους και καλύτερους γονείς. Το ξέρετε ότι στην Κίνα, τα γενέθλια μετράνε από την έναρξη της κυοφορίας ενός εμβρύου; Δηλαδή, σε ρωτάνε πόσο χρονών είσαι; Και υπολογίζουν και τους μήνες που ήταν στην κυλίτσα της μαμάς τους.

Κάθε γενέθλια είναι ημέρα όχι μόνο του εορτάζοντα αλλά και της γυναίκας που τον έφερε στον κόσμο, της μαμάς του. Σαν να λέμε διπλή γιορτή λοιπόν.

30 χρόνια ζωής λοιπόν, ή 30 & 9 μήνες (με βάση τους Κινέζους). Ανασκόπηση του τί έκανα και τί δεν έκανα σε αυτό το διάστημα. Δεν θα μπω στην παγίδα να ονειροπολήσω γιατί χαθήκαμε! Αλλά, κοιτάω τα δύο αυτά προσωπάκια που έχω δίπλα μου και τον άντρα μου που είναι πάντα πλάι μου σε ό,τι κι αν γίνει και λέω πώς ναι έχω ένα μερίδιο ευτυχίας και τύχης.

Ευγνομωνώ την ζωή που μέχρι στιγμής μου έχει δώσει αυτό το μερίδιο ευτυχίας. Εύχομαι για όλες τις δεκαετίες, τους μήνες, τις ημέρες, την κάθε ώρα και λεπτό να δίνεται στον κόσμο, να δίνεται ένα μικρό κομμάτι ευτυχίας κάθε φορά.

Σας ευχαριστώ πολύ πολύ που είστε εδώ!

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Η ιστορία της Αλίκης...

Καλησπέρα σας, με λένε Αλίκη και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας και την δική μου απαίσια εμπειρία.
 
Γέννησα πριν από 8 χρόνια το 2ο παιδί μου, ένα πανέμορφο και υγιές κοριτσάκι. Ημουν πολύ άνετη, ήξερα σαν 2ο παιδί πως να το φροντίσω, ήθελα πάρα πολύ να του δώσω το καλύτερο, να το θηλάσω κ.λ.π.
 
Ξαφνικά κατά την 3η μέρα άρχισα να νιώθω ζάλη, ανασφάλεια, τρομερή ευθύνη, ενιωσα πως δεν θα τα κατάφερνα με 2 παιδιά, είχα τους δικούς μου δίπλα μου εν μέρει, αλλά η μαμά μου δούλευε τα πρωινά, η πεθερά μου είχε μια τσάντα δίπλα στην πόρτα έτοιμη για αναχώρηση για το χωριό, όποτε  θα έβλεπε ότι ήμουν έτοιμη να τα καταφέρω.Ξεκίνησα το θηλασμό, αλλά το στήθος μου από την κάτω μεριά πέτρωσε, είχε την όψη ποδιού με φλεβίτη. Ο άντρας μου, μου έφερε ένα θήλαστρο, το πιο απλό που υπήρχε ( αυτό με τη φούσκα από πίσω), με το οποίο δεν έβγαλα σταγόνα, όπως επίσης ούτε με το χέρι καθώς αρμεγόμουν μόνη. Αποφάσισα να πάω στην κλινική που γέννησα να βγάλω το γάλα με το ηλεκτρικό θήλαστρο. Αυτό έπρεπε όμως να γίνεται συνέχεια. Ο άντρας μου μου σύστησε να το κόψω, όπως και η πεθερά μου, και δεν ήταν διατεθειμένος να με πηγαινοφέρνει στην κλινική. Ετσι πήγα ξανά με τα πόδια μαζί με τη μάνα μου. Προηγουμένως ο άντρας μου μου έδωσα 30 ευρώ να αγοράσω το ίδιο θήλαστρο με της κλινικής σε χειροκίνητη μορφή, και μου είπε "αν είναι να το κόψεις αποφάσισε, μην παν τα λεφτά χαμένα.". 

Με το βάδισμα ένιωθα ότι θα μου φύγει η μήτρα μιας και ήμουνα 4ων ημερών λεχώνα. Πήγα στην κλινική έβγαλα το γάλα ξανά, το πέτρωμα δεν έφευγε, η μάνα μου μου είπε "πάω να το αγοράσω" για όσο θα ήμουν στην κλινική. Την σταμάτησα 3-5 φορές. Ηθελα να θηλάσω, τουλάχιστον να πω ότι προσπάθησα, όμως  1ον η ταλαιπωρία με έβαλε να τα παρατήσω, και 2ο η σκέψη "πεταμένα λεφτά" δεν ήθελα να δώσω το δικαίωμα στον άντρα μου να πει ότι δεν είμαι αποφασιστική και αυτό γιατί μετρά και τη δεκάρα. Την άλλη μέρα ένιωσα ελεύθερη μιας και σταμάτησα το θηλασμό, όμως το μωρό με το ξένο γάλα δεν μπορούσε να ενεργηθεί και άρχισε να κλαίει απίστευτα. Τότε άρχισαν όλα. 

Πίστεψα ότι το κατεστρεψα, ότι το αδίκησα σε σύγκριση με το άλλο μου παιδί, ότι είμαι η πιο κακιά και άχρηστη μάνα που υπάρχει, αυτό μέσα μου έγινε μια θλίψη που δεν μπορούσα να διώξω. Εχασα 20 κιλά σε 40 μέρες, δεν χάρηκα αυτή τη φάση τη ζωής του, δεν ήθελα ούτε να τα φροντίζω, πίστεψα ότι δεν αγαπώ τα παιδιά μου. Ολο αυτό κράτησε 1 χρόνο. 

Πήγα σε ψυχίατρο ακολούθησα αγωγή και συνήλθα. Δυστυχώς όμως έπαθα 4-5 υποτροπές τα επόμενα χρόνια, και παλεύω κάθε φορά να βγαίνω νικήτρια. Ξέρω ότι η ζωή είναι όμορφη, ξέρω πως δεν υπάρχει αγάπη σαν αυτή που τρέφει η μάνα για τα παιδιά της. Θέλω να τη ζω τουλάχιστον όταν είμαι καλά. Ελπίζω από κάποια στιγμή και μετά θα τη ζω χωρίς "διακοπές". Ψάχνω να βρω τι είναι αυτό που με γυρνά πίσω ξανά και ξανά. Θέλω τη ζωή μου πίσω!!!!! 

Αν είχα πάρει την άλλη απόφαση θα ήταν όλα διαφορετικά? Ακόμα ακολουθώ αγωγή ακι δεν ξέρω για πόσα ακόμα. Ξέρω τι σκέφτεστε¨"αυτή είναι χαμένη υπόθεση". Δεν θέλω άλλες ενοχές. Θέλω μόνο να νιώσω. Τι? ΑΓΑΠΗ. 

Ευχαριστώ για το χρόνο σας. Αλίκη.

Μια λεπτή γραμμή...

...χωρίζει την λογική από την παράνοια. Πόσο λεπτή είναι αυτή η γραμμή και πόσο πολύ μπορούμε να την δούμε εμείς ή οι άλλοι που είναι γύρω μας; Θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι για να μείνουμε στην μία πλευρά της γραμμής;

Νοιώθουμε πολλές φορές ότι ξανα-πέφτουμε στην ίδια παγίδα. Την παγίδα του μυαλού, που ξανα-ζωντανεύει παλιές αναμνήσεις, και το άτιμο θυμάται ακόμη και τα συναισθήματα που είχε νοιώσει τότε!

Εμείς θέλουμε να το κρύψουμε, να μην το αφήσουμε να μεγαλώσει. Δεν θέλουμε να το δουν οι άλλοι, που είναι γύρω μας. Οπότε έρχονται βράδυα που ξενυχτάς με το κλάμα, έρχονται βράδυα που δεν μπορείς να κοιμηθείς. Και απλά, κάνεις πώς μόλις ξύπνησες, όλος τυχαίος μαζί με τον σύντροφό σου. Αλλά τα πρησμένα σου μάτια πώς μπορείς να τα δικαιολογήσεις ή να τα κρύψεις;

Για πόσο θα κρύβεσαι από τους άλλους αλλά και από τον ίδιο σου τον εαυτό; Για πόσο θα συνεχίσεις να λες ότι δεν συμβαίνει ξανά, τίποτα για το οποίο θα πρέπει να ανησυχείς;

Μήπως, τελικά, με έναν τέτοιο τρόπο δεν αφήνουμε να μας "δουν" οι άλλοι; Κι έτσι, τους δημιουργούμε τύψεις ότι δεν μας βοήθησαν, ότι δεν μας πρόλαβαν; Κι εσύ, τελικά, για πόσο θα μπορέσεις να μην "βλέπεις" εσένα;

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

«Σούπερ μαμάδες» σε κατάθλιψη ... από το ΈΘΝΟΣ

"Οι εργαζόμενες μητέρες που προσπαθούν να συνδυάσουν μια δύσκολη και απαιτητική εργασία με μια δραστήρια οικογενειακή ζωή, είναι τελικά πολύ δυστυχέστερες από εκείνες που απλώς αποδέχονται το γεγονός ότι δεν μπορούν να κάνουν τα πάντα, δείχνει πρόσφατη έρευνα."

διαβάστε όλο το άρθρο εδώ: ethnos

Και είναι κάτι καινούριο αυτό τώρα; Περιμέναμε την έρευνα για να μας πει ότι όταν δεν υπάρχουν ισορροπίες στην ζωή μας, πέφτουμε σε κατάθλιψη!  Τί κι αν πρέπει να έχουμε την καριέρα, εμείς οι γυναίκες, ή να θέλουμε να κάνουμε κάτι άλλο, να το συνδυάσουμε με την οικογένεια. Πιστεύω ότι υπάρχουν γυναίκες που τα έχουν καταφέρει και έχουν συνδυάσει και άλλα πράγματα πέρα από την μητρότητα, όπως η εργασία (γιατί δεν είναι μόνο η εργασία). 

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Επιστροφή...


...μετά από 3 εβδομάδων διακοπές στην καθημερινότητα και στην κλεισούρα του διαμερίσματος. Το ίδιο και τα παιδιά. Όσο μπορέσαμε περάσαμε τις εβδομάδες των διακοπών αποφεύγοντας να κάνουμε ό,τι μας θύμιζε την καθημερινότητα. Κάναμε μπανάκια, πήγαμε βόλτες, ολίγες κρεπάλες ειδικά στο φαγητό (θα πρέπει να επέστρεψα με μερικά επιπλέον κιλάκια).

Όσο κι αν έχουμε λείψει, όσο κι αν έχουμε μείνει μακρυά από το διαμέρισμα, λες και ένας μαγικός διακόπτης γυρνάει στα παιδιά και επιστρέφουν αυτόματα στις παλιές τους συνήθειες. Μέσα σε όλα, καταφέραμε και βγάλαμε την πάνα από τον μικρό μας μια και έξω! Επίσης, μιλάει και πιό πολύ και πιό καθαρά τώρα. Με τόσα παιδάκια που ήταν εκεί, στις διακοπές, πώς να μην γίνει πολυλογάς!!

Εγώ, ομολογώ, άλλαξα παραστάσεις, ξεκουράστηκα, επέστρεψα με περισσότερες παρακαταθήκες υπομονής και ξεκούρασης. 

Δυστυχώς ή ευτυχώς, είμαι χαρακτήρας που προσπαθώ σε όλα να είμαι πρακτική. Οπότε, με το που επέστρεψα, κάνω προγραμματισμό για τον Σεπτέμβρη. Τί; Μήπως βρω κάποια δουλίτσα. Κανονική, με ένσημα. Πολλά ζητάω;; 

Καλώς σας βρήκα και ...θα αποφύγω να πω Καλό Χειμώνα... Ακόμη ο καιρός είναι υπέροχος! Οι παραλίες μας περιμένουν για να μαυρίσουμε κι άλλο!

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Justin Bieber, Gold Price in India