Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Μετανάστευση και ψυχική υγεία: οι επιπτώσεις της μετανάστευσης - Μέρος 2ο


Το ζήτημα της μετανάστευσης έχει γίνει αντικείμενο μελέτης πολλών επιστημών. Είναι ένα φαινόμενο πολύπλευρο και πολυφασικό, από το οποίο αναδύονται πλήθος προκλήσεων για όλους (μετανάστες και χώρες) και των οποίων η αντιμετώπιση είναι κρίσιμη. Η εγκατάλειψη της χώρας προέλευσης και η εγκατάσταση σε μια άλλη, καινούρια χώρα έχει βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις τόσο στο μετανάστη, όσο και στις χώρες που υποδέχονται τους μετανάστες.  

Μια από τις προκλήσεις έγκειται στην ίδια τη διαδικασία της μετανάστευσης: άνθρωποι από διαφορετικούς πολιτισμούς έρχονται αντιμέτωποι με συνεχείς αλλαγές του αρχικού αυθεντικού τους πολιτισμού, ως αποτέλεσμα της επαφής και της αλληλεπίδρασης με διαφορετικές πολιτισμικές ομάδες. Από τη διαπολιτισμική επαφή επηρεάζονται τόσο οι ίδιοι οι μετανάστες, όσο και η κυρίαρχη ομάδα. Αποκτούν και οι δύο καινούρια πολιτισμικά στοιχεία, αλλά και μπορεί και να χάσουν στοιχεία του δικού τους πολιτισμού. Στην καθημερινότητα των μεταναστών, αυτό καθρεφτίζεται με πολύ σημαντικές και αρκετά σκληρές αλλαγές, καθότι ο μετανάστης πρέπει να εγκαταλείψει αγαπημένα πρόσωπα, οικεία περιβάλλοντα και συγκεκριμένους τρόπους ζωής. Αφήνει πίσω συγγενείς, φίλους, παρέες, γνωστούς, συναδέλφους, αγαπημένα μέρη, αγαπημένες συνήθειες, το σπίτι του. Η νοσταλγία και η αμηχανία του πρώτου καιρού είναι τόσο φυσική, όσο και απαραίτητη. Υπάρχει σε όλες τις σημαντικές και μεγάλες αλλαγές της ζωής μας. 

Είναι ένα μεταβατικό στάδιο προσαρμογής από το παλιό στο καινούριο. Μέσα στο πλαίσιο της διαδικασίας «από το παλιό στο καινούριο» χρειάζεται χρόνος να ξεκαθαριστεί με πιο τρόπο θα συνεχίσω να έχω και τώρα στη ζωή μου στοιχεία από το παρελθόν μου. Και ένα από τα πιο σημαντικά αυτά στοιχεία είναι το κοινωνικό δίκτυο. Πώς θα συνεχίσουν να υπάρχουν στη ζωή μου οι άνθρωποι που είχα μέχρι τώρα; Σίγουρα όχι με τον ίδιο τρόπο, αλλά υπάρχουν λύσεις. Αντίστοιχη αμηχανία νοιώθουν και οι άνθρωποι που έμειναν πίσω. Δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν αυτούς που έφυγαν, πότε να επικοινωνήσουν μαζί τους, νοιώθουν άβολα και δεν θέλουν να δυσκολέψουν.  Και στο σημείο αυτό μπορεί να χαθεί μια πολύτιμη επικοινωνία. Με την αμηχανία, ίσως και τη ντροπή που υπάρχει και από τις δύο πλευρές αποφεύγεται και τελικά χάνεται κάτι από τα πιο σημαντικά που έχουμε στη ζωή μας: η επαφή με τους ανθρώπους, η οποία σε τέτοιες σημαντικές αλλαγές είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Όμως, η επαφή με ανθρώπους «που άφησα» δεν πρέπει να αποκλείει το καινούριο κοινωνικό δίκτυο. Αυτό είναι και ένα από τα βασικά σημεία, από το οποίο εξαρτάται και η προσαρμογή των μεταναστών. Χρειάζεται να βρουν ένα τρόπο που το παλιό να μην αποκλείει το καινούριο, αλλά και το καινούριο να μην αποκλείει το παλιό.

Οι μετανάστες καλούνται να εξοικειωθούν με ένα νέο κλίμα, καινούρια γλώσσα, με νέες πολιτισμικές και πολιτικές στάσεις και νέους ρόλους. Ενσαρκώνουν την εμπειρία της μετανάστευσης και διαμορφώνονται μέσα από αυτή. Ανοίγουν καινούριους δρόμους και διαμορφώνουν μια κοινωνικό-πολιτισμική πραγματικότητα, όπου η αλληλεπίδραση και ο πλουραλισμός βιώνονται πριν συνειδητοποιηθούν και στην οποία καλούνται να συμμετάσχουν και να προσαρμοστούν. Οι επιπτώσεις λοιπόν της μετανάστευσης στον άνθρωπο που έχει μεταναστεύσει, εκτός από τις οικονομικές οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν δεδομένες λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το βασικότερο κίνητρο μετανάστευσης είναι το οικονομικό, είναι και κοινωνικο-πολιτισμικές.


Τριανταφυλλιά Χαρίλα,
Ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια
MSc Εργασιακή Υγεία
Ειδίκευση στη Συστημική -οικογενειακή ψυχοθεραπεία

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

Μετανάστευση & ψυχική υγεία του παιδιού



Τους τελευταίους μήνες πολλοί φίλοι, συνάδελφοι, συνεργάτες, συγγενείς, πολλοί γνωστοί και ακόμη περισσότεροι άγνωστοι έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό για να φτιάξουν εκεί τη ζωή τους. Το πείσμα τους να τα καταφέρουν τους οδήγησε σε αυτή τη λύση. Άλλοι με την προοπτική της επιστροφής, άλλοι όχι. Άλλοι μόνοι τους, άλλοι με το σύντροφό τους, άλλοι με όλη τους την οικογένεια. Καθεμιά κατάσταση από αυτές έχει τα δικά της εύκολα και δύσκολα. Στο άρθρο αυτό θα ασχοληθούμε με την τελευταία περίπτωση, τη μετανάστευση όλης της οικογένειας.
Αυτό που ρωτούν οι γονείς είναι τι θα γίνει με τα παιδιά, πώς θα γίνει να προσαρμοστούν όσο γίνεται πιο εύκολα και πιο γρήγορα στο καινούριο περιβάλλον, τι πρέπει να κάνουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους.
Σε όλες τις δύσκολες καταστάσεις, οι γονείς σκέφτονται πρώτα τα παιδιά τους. Το θεωρούν αδιανόητο να φροντιστούν και να νοιαστούν πρώτα για τους ίδιους και μετά για τα παιδιά τους. Σαν να είναι ενάντια στο ρόλο τους ως γονιού. Πώς όμως ένα δέντρο θα κάνει νόστιμους καρπούς αν δεν είναι το ίδιο φροντισμένο;
Η μετανάστευση είναι μια τεράστια αλλαγή. Όπως και όλες οι αλλαγές χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση. Οι γονείς χρειάζεται να δώσουν αρκετό χρόνο να προσαρμοστούν και στους εαυτούς τους και στα παιδιά τους. Είναι πολύ σημαντικό και για τους δύο να μη θεωρεί και να μην καταγραφεί η μετανάστευση ως αποτυχία στη χώρα καταγωγής. Όχι σε επίπεδο συμβουλευτικής, αλλά ακριβώς επειδή δεν είναι έτσι. Το πείσμα τους για το καλύτερο τους έφερε σε αυτή την απόφαση. Και τα παιδιά τους αξίζει να θαυμάζουν. Όπως φυσικά και οι ίδιοι τον εαυτό τους. Είναι λυτρωτικό μέσα στις δυσκολίες της αλλαγής και της προσαρμογής να το ξέρουν αυτό.
Εξίσου σημαντικό είναι να δοθεί χώρος σε όλες τις δύσκολες και «ανάρμοστες» συμπεριφορές: νεύρα, επιθετικότητα, θυμός αδικαιολόγητος, μελαγχολία. Όλα αυτά μπορεί να εκφράζουν την ψυχική κατάσταση στην οποία βρίσκονται και οι γονείς και τα παιδιά, κάτι που είναι εντελώς φυσικό και φυσιολογικό. Δεν χρειάζεται να βιαστούμε να τις ονομάσουμε παράλογες ή υπερβολικές ή προβληματικές. Μέσα στα πλαίσια μιας τόσο μεγάλης αλλαγής τα αρνητικά συναισθήματα και οι δύσκολες συμπεριφορές πρέπει να βρουν χώρο να εκφραστούν και να μιληθούν. Όχι, μια φορά. Χρειάζεται να μιλιούνται ξανά και ξανά. Τα παιδιά δεν μπορούν να τα καταλάβουν όλα αυτά με μια φορά.
Η ανάλυση και οι σκέψεις για το θέμα αυτό δεν τελειώνουν ποτέ. Θα κλείσω αυτό το άρθρο λέγοντας ότι τέτοιες αποφάσεις πρέπει να καταγράφονται ως αποφάσεις ζωής και όχι αποτυχίας. Έτσι, τα βλέμματα που χρειάζεται να έχουν οι άνθρωποι αυτοί και από τους άλλους, αλλά και από τους ίδιους πρέπει να είναι βλέμματα εκτίμησης και σεβασμού.

Τριανταφυλλιά Χαρίλα,
Ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια
MSc Εργασιακή Υγεία
Ειδίκευση στη Συστημική -οικογενειακή ψυχοθεραπεία

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Είναι στιγμές...

...που όλα μέσα σου φουντώνουν και ψάχνουν διαφυγή.

...που θες να ουρλιάξεις αλλά δεν βγαίνει κραυγή.

...που θες να κλάψεις αλλά δεν βγαίνουν δάκρυα.

...που θες να πεις τόσα πολλά όμως δεν υπάρχουν λέξεις.


Είναι στιγμές που απλά έχεις υπερ-φορτώσει και δεν μπορείς να το διαχειριστείς. Δεν ελέγχεις τον ίδιο σου τον εαυτό. 

Ξέσπασε, όπως μπορείς, αρκεί να ξε-φορτώσεις, χωρίς να πληγώσεις εσένα ή τους γύρω σου.


Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Τρία σεμινάρια, επίκαιρα όσο ποτέ.

Γονιός & οικονομική κρίση

Ημερομηνία: Παρασκευή 18/05/2012  
Ώρα: 18:00- 20:00
Διάρκεια: 2 ώρες
Κόστος: 30 € (45€ για ζευγάρι)

Το σεμινάριο αυτό δίνει τη δυνατότητα στους γονείς μάθουν να αξιοποιούν τις δυσκολίες με τρόπο λειτουργικό, χωρίς όμως ταυτόχρονα να τις μειώνουν. Προσφέρει την ευκαιρία μιας άλλης οπτικής, όπου το "όχι" σε ένα δώρο ή μια έξοδο θα γίνει εφόδιο και όχι στέρηση, με στόχο να ελευθερώσει τον γονιό και το παιδί του και όχι να τους εγκλωβίσει. Μέσα από το μοίρασμα των εμπειριών έχει ως στόχο την απενοχοποιήσει και τον απεγκλωβισμό του γονιού. 


Ο γονιός & το παιδί απέναντι στο διαζύγιο

Ημερομηνία: Παρασκευή 25/05/2012  
Ώρα: 18:00- 20:00
Διάρκεια: 2 ώρες
Κόστος: 30 € 

Το σεμινάριο αυτό προσφέρει τη δυνατότητα στους γονείς να κατανοήσουν τα συναισθήματα των παιδιών τους & τα δικά τους στις φάσεις του διαζυγίου, καθώς και τις συνέπειές τους.  Αναλύονται τρόποι χειρισμοί των παιδιών και διαχείρισης θεμάτων διαζυγίου, καθώς και οι συνέπειές τους στη μετέπειτα ζωή των παιδιών και των γονιών.
 

Επιλόχεια κατάθλιψη & σχέση ζευγαριού

Ημερομηνία: Σάββατο 26/05/2012  
Ώρα: 11:0- 13:00
Διάρκεια: 2 ώρες
Κόστος: 30 € (45€ για ζευγάρι)

Συναισθήματα που αφορούν την ίδια, την εικόνα της, το σώμα της, την αγωνία της για τον αν είναι ικανό και αν θα γίνει «σωστή» μητέρα, καθώς και συναισθήματα που αφορούν στο παρελθόν της, τη σχέση της με τους γονείς της, τη σχέση της με τον άντρα της. Το σεμινάριο αυτό προσφέρει στις μητέρες και μέλλουσες μητέρες μια ευκαιρία να φροντίσουν τον εαυτό τους, να μάθουν, να μοιραστούν, να ακούσουν, να αφεθούν….



Γνώμη μου να μην αμελείσετε να πάρετε μέρος στα σεμινάρια!
Είναι επίκαιρα όσο ποτέ!
 

Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Αντιμετωπίστε το άγχος και τις αυπνίες με φυσικό τρόπο.

Δεν πάει πολύς καιρός από ένα σχόλιό μου στο ιστολόγιο της αγαπητής μου Βούλας στο Zenhabits, σχετικά με τις αυπνίες. Τελευταία έχω θέμα με τον ύπνο. Ήμουν πολύ καλή φίλη, αλλά τελευταία τα έχουμε ...τσουγκρίσει. Με αποτέλεσμα νεύρα, κούραση, μαύρους κύκλους και πολλά άλλα. Σήμερα πήρα από το φαρμακείο της γειτονιάς μου το περιοδικό "MEDI-SYN NEWS", το οποίο βρήσκω πολύ χρήσιμο, και έχει άρθρο σχετικά με τις αυπνίες και το άγχος, για το πως μπορούμε με την χρήση βοτάνων να τα καταπολεμήσουμε. Σας γράφω τι λέει, περιληπτικά.

Βαλεριάνα
Αγχολυτικό, αντισπασμωδικό, ηρεμιστικό, αντικαταθλιπτικό, καταπραϋντικό, υπνωτικό, κατευναστικό.
Πασσιφλόρα
Υπνωτικό, αντισπασμωδικό, αναλγητικό, ηρεμιστικό, καταπραϋντικό, κατευνατισκό.

Λύκισος
Ηρεμιστικό, υπνωτικό, τονωτικό, διουρητικό, ευεργετεί σε καούρα - δυσπεψία και στα συμπτώματα εμμηνόπαυσης στις γυναίκες.

Κρόκος
Τονωτικό, αντιθρομβωτικό, αντιοξειδωτικό, αντικαρκινικό, αντικαταθλιπτικό, αντιπυρετικό, παυσίπονο, αντιασθματικό, δυναμωτικό, εμμηναγωγό, αγχολυτικό, αφροδισιακό, ανακουφιστικό σε ενοχλήσεις οδοντοφυΐας.
*Πάντα πρέπει να λαμβάνονται με τη συμβουλή ή τη χρήσιμη οδηγία του γιατρού ή του φαρμακοποιού.

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

"Τσαλακωθείτε" - κάνει καλό!



Θυμάστε ένα άρθρο που είχα κάνει με τις γκριμάτσες; Μερικές φορές, ή μάλλον όσο το δυνατόν πιο συχνά μπορούμε, είναι καλό να "τσαλακωνόμαστε" για να έρχεται το γέλιο στα χείλη μας. Να αφήνουμε την σοβαροφάνεια κάπου κλεισμένη καλά, και να αφηνόμαστε λίγο πιο χαλαροί. Δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε, ότι εάν θες να μάθεις κάνε ότι κάνει ένα παιδί. 

Όσες φορές το έχω ακολουθήσει έχει βγει αληθινό! 

Έχουμε ξυπνήσει το πρωί και χουζουρεύουμε στο κρεβάτι. Αρχίζουν τα παιδιά τα παιχνίδια, ζουλήγματα, γαργαλητά, χοροπηδητά. Σε μία στιγμή αυθορμητισμού η μεγάλη μου κόρη κλείνει την μύτη της και μιλάει. Η φωνή βγαίνει περίεργη και παραμορφωμένη. Α! Ξαφνικά νέο παιχνίδι το οποίο ακολουθούμε όλοι! Και η μαμά αυστηρά! Ο ένας κλείνει την μύτη του άλλου και οπωσδήποτε πρέπει αυτός ο άλλος να πει κάτι. Τι γέλια, τι χαχανητά! Άλλη τόση ώρα να καθόμασταν σίγουρα δεν θα βαριόμασταν να παίζουμε με αυτό το παιχνίδι.

Η διάθεση σίγουρα της μαμάς ήταν πολύ διαφορετική από όταν άνοιξε λίγο το μάτι της :-) 


Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Χρωμοθεραπεία

Υπάρχουν πολλά είδη θεραπείας. Ένα από αυτά είναι και η χρωμοθεραπεία. Δεν είναι τυχαίο πως όταν νοιώθουμε άσχημα επιλέγουμε να φορέσουμε μαύρα ρούχα. Αντίθετα, όταν νοιώθουμε όμορφα επιλέγουμε ανοιχτόχρωμα. Όλα είναι θέμα ψυχολογίας και εάν θέλουμε να νοιώθουμε καλύτερα, ίσως να πρέπει να ξεκινήσουμε αλλάζοντας και την γκαρνταρόμπα μας. Γιατί όχι και τα χρώματα που επικρατούν στο σπίτι μας.


ΟΡΙΣΜΟΣ
Το χρώμα είναι μια ποιότητα φωτός. Το περιβάλλον μας υπόκειται στις διακυμάνσεις αυτής της ποιότητας φωτός. Η μέρα μπορεί να είναι ηλιόλουστη ή μουντή και υγρή. Υπάρχουν άπειρες παραλλαγές ανάμεσα σ' αυτά τα δύο σημεία. Αυτό εξαρτάται από τις ακτίνες ή τα μαγνητικά κύματα, που παίζουν γύρω μας.

Η αληθινή απόδοση της αίσθησης του χρώματος είναι η ίδια η ζωή. Το παιχνίδι του χρώματος, που εκδηλώνεται ως φως, είναι η ορατή έκφραση της Θείας πνοής, με τη μορφή κυμάτων φωτός.


ΒΑΣΙΚΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΗN ΧΡΩΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑΤο κόκκινο είναι το χρώμα της κατασκευής, δηλ. διατηρεί τον αριθμό των ερυθρών αιμοσφαιρίων στον οργανισμό και τονώνει τη λειτουργία του ήπατος.
Το ιώδες (βιολέ) είναι το χρώμα της διάσπασης ή του καταβολισμού. Επιδρά στο σπλήνα. Ο σπλήνας καταστρέφει τα γέρικα αιμοσφαίρια και παράγει τα λευκά, που καταπολεμούν τα βακτηρίδια.

Το κόκκινο βρίσκεται στη μια άκρη του ορατού φάσματος του φωτός, ενώ το ιώδες βρίσκεται στο άλλο άκρο. Το κεντρικό χρώμα, αυτό που εξισορροπεί το φωτεινό φάσμα είναι το πράσινο.
Το πράσινο είναι το χρώμα, που ενεργοποιεί και δυναμώνει τη δραστηριότητα της υπόφυσης. Η υπόφυση είναι ο κύριος αδένας που ρυθμίζει τους υπόλοιπους. Θα λέγαμε ότι είναι ο μαέστρος της ορχήστρας όλων των άλλων αδένων του σώματος. Έτσι η υπόφυση επιδρά στη λειτουργία κάθε τμήματος του οργανισμού. Ώστε το πράσινο φέρ-νει την ισορροπία στο σώμα μας και στέκει ανάμεσα στις αντίθετες λειτουργίες του ή-πατος και του σπληνός, του αναβολισμού και του καταβολισμού, που ρυθμίζονται με την υπόφυση.
Συνεπώς τα βασικά χρώματα στη χρωμοθεραπεία είναι το κόκκινο, το ιώδες και το πράσινο.Η χρωμοθεραπεία δεν βλάπτει, ούτε έχει παρενέργειες. Θεραπευτικά χρησιμοποιεί τον τύπο, που ταιριάζει καλύτερα με την αύρα του αρρώστου. Υπάρχει μόνο αντίδραση, δηλ. αν δοθεί μεγάλη ποσότητα ακτίνων, θα υπάρξει παροδικά όξυνση μιας λειτουργίας.
Κάθε άνθρωπος χρειάζεται τα ιδιαίτερα (προσωπικά) χρώματά του. Η ψυχοσωματική του υγεία εξαρτάται, αν το σώμα του δέχεται την ανάλογη ποσότητα ακτίνων, που του εξασφαλίζει την ισορροπία. Δηλ. η ποσότητα να είναι τόση, ώστε να συνεφέρει, να ξαναφτιάξει και να ξαναδώσει ζωντάνια σε κάθε όργανο. Να διατηρήσει την υγεία και να απελευθερωθεί από την νόσο.
Το κόκκινο χρώμα τροφοδοτεί το φυσικό σώμα με ενέργεια και ζωτικότητα. Ιδιαίτερα επηρεάζει τις δημιουργικές, τις γενετικές και τις λειτουργίες αποκατάστασης.
Συμβάλλει στη θερμοκρασία και τη ζεστασιά του σώματος και διώχνει την κρυάδα και τα κρυολογήματα. Τονώνει την κυκλοφορία του αίματος και βοηθά στην αποβολή της αδρεναλίνης. Διώχνει τα αισθήματα κόπωσης και ανίας. Δίαιτα, που συνεργάζεται με το κόκκινο χρώμα, είναι τα παντζάρια, ραπανάκια, κεράσια, κορόμηλα, δαμάσκηνα, σπανάκι, κάρδαμο, σταφίδα και γενικά κάθε λαχανικό ή φρούτο, που περιέχει σίδηρο.
περισσότερα εδώ: http://www.laosver.gr/news/articles/10291.html

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Εργαστήρι Ψυχοκινητικής - Κάθε Σάββατο έχει πολύ παιχνίδι!


Το Εργαστήρι Ψυχοκινητικής μας προσκαλεί σε παιχνίδι κάθε Σάββατο, παιδιά και γονείς! Δηλώστε συμμετοχή και πάρτε μέρος στα εκπαιδευτικά παιχνίδια.
Για παιδιά από 2 έως 3,5 ετών.

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

Παιδί και Κρίση, Πώς να μιλήσω στο παιδί μου για την οικονομική κρίση;



Πολλοί γονείς αναρωτιούνται αν πρέπει να μιλήσουν στο παιδί τους για τις δυσκολίες που βιώνουν στη δουλειά τους, για την καθημερινότητα που αλλάζει, για την κοινωνία που μεταμορφώνεται, για την κρίση που αγγίζει όλους.

Το σεμινάριο αυτό δίνει τη δυνατότητα στους γονείς να μάθουν να αξιοποιούν τις δυσκολίες με τρόπο λειτουργικό, χωρίς όμως ταυτόχρονα να τις μειώνουν.

Προσφέρει την ευκαιρία
μιας άλλης οπτικής, όπου το "όχι" σε ένα δώρο ή μια έξοδο θα γίνει εφόδιο και όχι στέρηση, με στόχο να ελευθερώσει τον γονιό και το παιδί του και όχι να τους εγκλωβίσει.

Ενδεικτική θεματολογία:


  • Η κρίση στον εργαζόμενο γονιό
  • Η κρίση στο ζευγάρι
  • Η κρίση στην οικογένεια
  • Η κρίση στην κοινωνία
  • Κρίση & παιδί:
    • Πρέπει να του μιλήσω;
    • Τι πρέπει να γνωρίζει & πότε
    • Πώς του μιλάω για την καθημερινότητα που αλλάζει
  • Η κρίση ως μεταβατική περίοδος & περίοδος προσαρμογής
  • Κάνοντας την κρίση ευκαιρία
 
Ημερομηνία: Παρασκευή 30/03/2012
Ώρα: 18:30- 20:00
Κόστος: 25€
 
 
Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγος, MSc Εργασιακή υγεία, Ειδίκευση στην Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία
Τηλ. Επικοινωνίας:   210.9956190, Δ/ νση Κύπρου 6, Αργυρούπολη, http://www.kepsy.gr
 

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

Η εμπειρία της Χαρά Κ.

Η Χαρά ένοιωσε την αμφιβολία για το πόσο καλή μαμά είναι, τον φόβο για την υγεία του παιδιού της, οι αλλαγές στο σώμα της... Με την βοήθεια της οικογένειάς της όμως κατάφερε και απέκτησε την εμπιστοσύνη στον εαυτό της και χαίρεται την ζωή με την οικογένειά της.

Στην πρωτη μου κορη, η επιλοχεια καταθλιψη κρατησε περιπου 20 μερες. Ολη μερα εκλαιγα. Ενιωθα μονη μου και αβοηθητη. Με το που εφευγε ο αντρας μου για δουλεια, τα ματια μου πρηζοταν απ'το κλαμα! Δεν ηθελα να φευγει! Ειχα και φοβια οτι κατι θα παθει το παιδι. Δεν κοιμομουν καλα πρωτον γιατι καθε δυο ωρες θηλαζε και δευτερον ηθελα να βλεπω αν αναπνεει! Αλλα ευτυχως μετα αρχισα να νιωθω καλυτερα.Πηρα και το κολαι με το μωρο και αρχισα να ηρεμω. Με βοηθησαν βεβαια η μαμα μου και η πεθερα μου. Πολυ με στηριξαν. Ημουν και 22 ετων τοτε!
Στη δευτερη κορη, 13 μηνων ειμαστε τωρα, μου κρατησε περισσοτερο. Ο πιο βασικος παραγοντας ηταν διοτι την τριτη μερα την μεταφεραμε στη Νεογνολογικη μοναδα εντατικης θεραπειας γιατι μεσα στην κοιλια μου εκανε τα κακακια(μυκωνιο) και μολυνθηκε το αιμα. Την ειχαμε μεσα 12 ολοκληρες μερες με σωληνακια και αντιβιωση. Δεν νομιζω στην ζωη μου να υπηρξα σε ασχημοτερη ψυχολογικη κατασταση. Απο το πρωι μεχρι το βραδυ εκλαιγα. Φοβομουν παρα πολυ, ειδικα τις πρωτες μερες. Την πεμπτη μερα βγαλαμε τα σωληνακια, την μεταφεραμε στα κουνακια και πηγαινα την θηλαζα στη μοναδα καθε τρεις ωρες. Που σημαινει οτι τα πραγματα πηγαιναν πολυ καλα. Εγω ομως συνεχιζα να κλαιω. Και να φωναζω. Σαν να το ειχα αναγκη να φωναξω. Να βγαλω αυτο το μπουκωμα και το βαρος που ενιωθα μεσα μου! Ενιωθα κενο, μπουκωμα, απελπισια, φοβο και θλιψη. 

Ευτυχως ομως με στηριξε παρα πολυ ο αντρας μου και ολοι οι φιλοι και οι συγγενεις! Δοξαζω τον Θεο που εχω ολα αυτα τα ατομα κοντα μου! Και ενω την δωδεκατη μερα βγηκαμε με ενα κοριτσαρο υγιεστατο...εγω συνεχισα να κλαιω! Δεν μπορουσα να χαρω τιποτα! Να την θηλαζω και το δακρυ να πεφτει πανω στο μωρο! Δεν ειχα διαθεση για τιποτα. Και ενα αλλο που επιρρεασε, ειναι τα κιλα μου. Εβαλα 26 κιλα και αυτο μου κοστισε. Ενιωθα χοντρη, πρησμενη και κακασχημη. Δεν ηθελα να κοιτιεμαι στον καθρεφτη. Ηθελα να με φτυνω. Με σιχαινομουν. Ολη μερα με τις μπυτζαμες. Δεν ηθελα κοσμο. Νευριαζα οταν ερχοταν κοσμος. Ημουν νευρικη και αποτομη προς ολους χωρις να μου φταινε! Ολο αυτο κρατησε σε εντονο βαθμο δυο μηνες. Αλλα συνεχισα να αισθανομαι μια βαθια θλιψη και ενα κενο και στη συνεχεια, απλα πιο ηπια. Και ενιωσα πλεον καλα, μετα τους 4-5 μηνες! Βοηθησε ισως οτι ηταν πλεον καλοκαιρι και εβγαινα καθε μερα εξω. Και οτι ειχα χασει 10 κιλα.

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Αξιοποιώντας τον θυμό των παιδιών

Το συναίσθημα του θυμού προκαλεί φόβο και στα παιδιά και στους γονείς,
επειδή συνήθως συνοδεύει μια σύγκρουση, μια κρίση, ένα περιστατικό
που δυσκολεύονται να το διαχειριστούν. Όμως, το συναίσθημα του θυμού
των παιδιών μπορεί πραγματικά να αποτελέσει μια ευκαιρία για σωστή
διαπαιδαγώγηση. Είναι ένα από τα πιο λειτουργικά συναισθήματα όταν
αξιοποιηθεί με τον κατάλληλο τρόπο.

Είναι σημαντικό να καταλάβουν οι γονείς, ότι η έκφραση θυμού από το παιδί
αποτελεί κάτι διαφορετικό από μια πρόκληση της εξουσίας τους. Ο θυμός τους
είναι πραγματικός και αφορά ένα συγκεκριμένο περιστατικό. Δεν αποτελεί μια
απόδειξη της ανικανότητας του γονιού, ούτε αντιπροσωπεύει απλώς «μια ακόμη
αναθεματισμένη ικανότητα που πρέπει να τακτοποιήσουμε». Αν καταγραφεί
με αυτό τον τρόπο, αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι πολύ πιο δύσκολο να
διαχειριστεί από το γεγονός που το πυροδότησε.

Εξίσου σημαντικό είναι η πλήρης αποδοχή χωρίς όρους των συναισθημάτων
των παιδιών. Η αποδοχή όλων των συναισθημάτων δεν σημαίνει αποδοχή όλων
των συμπεριφορών. Το παιδί πρέπει να γνωρίζει και να κατανοεί σαφέστατα τις
συνέπειες της κακής συμπεριφοράς. Όμως, πρέπει τα παιδιά – και οι γονείς –
να αντιληφθούν ότι το να είναι θυμωμένα δε σημαίνει ότι έχουν κακό χαρακτήρα
ή ότι μισούν το πρόσωπο με το οποίο έχουν θυμώσει. Τα παιδιά θεωρούν ότι
η κακή διάθεση είναι συνώνυμη του κακού παιδιού. Έτσι, προσπαθούν να
κάνουν ότι μπορούν για να ανταποκριθούν στις προσδοκίες τους. Γίνονται
ειδήμονες στην απόκρυψη και την παρασιώπηση. Ακόμη περισσότερο, κάνουν
ό,τι μπορούν για να μην αισθάνονται. Πρέπει να καταλάβουν ότι το πρόβλημα
δεν είναι τα συναισθήματα τους, αλλά η κακή συμπεριφορά τους.

Έτσι, προχωρώντας οι γονείς πέρα από την αποδοχή, βάζουν όρια στην
ανάρμοστη συμπεριφορά και διδάσκουν στα παιδιά πώς να χειρίζονται τα
συναισθήματά τους, πώς να βρίσκουν τις κατάλληλες διεξόδους και πώς να
λύνουν τα προβλήματά τους.


Τριανταφυλλιά Χαρίλα,
Ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια
MSc Εργασιακή Υγεία
Ειδίκευση στη Συστημική -οικογενειακή ψυχοθεραπεία

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

10 τρόποι για να ξεσπάμε... οι μάνες κυρίως.

Τελευταία δεν ακούω ένα καλό. Άντε για να μην είμαι υπερβολική, σπάνια ακούω ένα καλό. Συνήθως οι γυναίκες "πληρώνουν" την όλη πίεση, και αναφέρομαι στην ψυχολογική. Τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα όταν υπάρχει παιδάκι ή και περισσότερα από ένα. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί και έχω κάτσει να σκεφτώ για το πως θα μπορούσε μία τέτοια γυναίκα να ξεσπάσει;

Μετά από λίγη έρευνα, λίγη συζήτηση και λίγη σκέψη κατέληξα σε μερικούς τρόπους. Διαλέξτε αυτόν που σας ταιριάζει... ή κι όλους ακόμη καλύτερα! Πολλοί από τους παρακάτω τρόπους είναι για γυναίκες, μαμάδες που δεν μπορούν εύκολα να αφήσουν κάπου τα παιδάκια και να βγουν έξω.

1. Βάλτε όσο πιο δυνατά μπορείτε την μουσική και αρχίστε να χορεύεται, πάνω κάτω, μαζί με το παιδί σας. Η αδρεναλίνη από την εκτόνωση θα σας ανεβάσει στα ύψη, θα εκτονωθείτε και θα νοιώσετε τουλάχιστον πιο ήρεμες. Επιπλέον θα έχετε διασκεδάσει με το μικρό σας.

2. Ξεσπάστε σε βιντεοπαιχνίδι. Το μυαλό προσκολλάτε στο πως θα φτάσετε στην νίκη, που θα ξεχάσετε το οτιδήποτε που σας παιδεύει. 

3. Κάντε ένα χλιαρό μπάνιο. Αφιερώστε λίγη ώρα κάτω από το ντους, ακόμη και μέχρι να τελειώσει το ζεστό νερό. Χαλαρώνει τους μυς. Ακούτε μόνο το νερό να τρέχει και απλά ταξιδεύετε με το μυαλό σας.

4. Ζητήστε από την γιαγιά και τον παππού, ή από κάποια φίλη να κρατήσει για ένα δίωρο το παιδάκι σας. Ακόμη καλύτερα εάν έχετε μία φίλη που έχει παιδάκι και κάνετε παρέα μαζί. Αφιερώστε αυτό το δίωρο για εσάς, κάντε αυτό που σας αρέσει. Πηγαίνετε μία βόλτα να χαζέψετε τις βιτρίνες, πηγαίνετε σινεμά, πιείτε ένα καφεδάκι με φίλους, κομμωτήριο, μανικιούρ, οδηγήστε με συνοδεία τα αγαπημένα σας τραγούδια. Ή απλά ρίξτε το στον ύπνο! 

5. Ανακαλύψτε ένα χόμπυ. Φτιάξτε έναν χώρο στο σπίτι σας μόνο για εσάς. Ένα γραφείο για το χόμπυ σας και μόνο. Δοκιμάστε τις χειροτεχνίες, τα παζλ, την ζωγραφική, την λογοτεχνία, την συγγραφή. 

6. Καλέστε κόσμο στο σπίτι κατά προτίμηση με παιδάκια κοντά στην ηλικία των δικών σας. Οργανώστε ένα μίνι πάρτυ. Τι κι αν δεν είναι κάποια γιορτή; Η προετοιμασία με το φαγητό και την διακόσμηση, μέχρι και το συμμάζεμα μετά, θα σας ξεμπλοκάρει από την καθημερινότητα. Πάνω από όλα η καλή παρέα!

7. Γραφτείτε σε γυμναστήριο. Ή κάντε γυμναστική στο σπίτι σας. Υπάρχουν τόσα βίντεο στο διαδίκτυο με οδηγίες για αρχάριους και μη στην γυμναστική που θα γίνει συνήθεια και παράλληλα γυμνάζεστε! Πλησιάζει Καλοκαίρι μην το ξεχνάμε! Μία σκέψη, να πάρετε ένα σάκο του μποξ και να ρίχνετε όποτε θέλετε καμιά δεκαριά μπουνιές και κλωτσιές! 

8. Εάν είστε σε φάση υπερέντασης, δοκιμάστε να κάνετε γενική σε ένα δωμάτιο του σπιτιού από το ταβάνι έως το πάτωμα. Θα γίνει λαμπίκο και θα έχετε εκτονωθεί κιόλας.

9. Βαριέστε τις δουλειές του σπιτιού και επειδή είστε πιεσμένη δεν σας βγαίνουν; Εάν δεν πετύχει το "τηλεφωνώ σε μία φίλη και μιλάμε μέχρι να τελειώσω το σίδερο", τότε καλύτερα αφήστε στην άκρη τα ρούχα και δοκιμάστε κάτι άλλο.Οι δουλειές ποτέ δεν τελειώνουν...

10. Μερικές φορές απλά πρέπει να κατεβάζετε τον γενικό διακόπτη του μυαλού σας. Δοκιμάστε αφεψήματα, μαύρη σοκολάτα, κακάο. Η σωστή διατροφή βοηθά στην ψυχολογία.


Πολλά από τα παραπάνω τα έχω δοκιμάσει, σε συνδυασμό ή μόνο το ένα. Ελπίζω να σας βοηθήσουν και εσάς.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Απόφαση Διαζυγίου: «παιδί διαζυγίου» ή καλύτερα όχι;


Στο άκουσμα ή στη σκέψη αυτής της φράσης, πολλοί γονείς που έχουν
αποφασίσει ή που σκέφτονται να χωρίσουν αλλάζουν γνώμη. Θεωρούν ότι
είναι προτιμότερο να μείνουν μαζί για το «καλό του παιδιού», έστω «μέχρι
να μεγαλώσει και να καταλάβει». Από τη μια για να μη «στιγματιστεί» κι
από την άλλη για να μεγαλώσει και με τους δυο του γονείς. Προτιμούν
να «θυσιάσουν» τη δική τους ζωή, για το παιδί.

Εκείνη τη στιγμή παίρνουν μια πολύ επώδυνη απόφαση και για το παιδί,
αλλά και για τους ίδιους. Πολύ πιο επώδυνη από την απόφαση του
διαζυγίου. Την ώρα που οι γονείς αποφασίζουν «απλά» να συμβιώσουν για
χάρη του παιδιού, κάνοντας στην άκρη «τα δικά τους» και «θυσιάζοντας»
τη ζωή τους μπαίνουν στην πιο σκληρή και επώδυνη διαδικασία: να
μην σέβονται τον εαυτό τους. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά ένας αγώνας
υπομονής, ανοχής και συμβιβασμών. Επειδή έχουν ανεχτεί τόσο πολύ
και τόσα πολλά, η ιστορία τους θα συνεχίσει με συναισθήματα και λόγια
υποτίμησης και απαξίωσης τόσο του συντρόφου όσο και του εαυτού τους,
που όσο περνά ο καιρός θα κλιμακώνονται. Θα ακολουθήσουν καταστάσεις
εκβιασμών και συναισθήματα εκδίκησης, επειδή έχουν απαξιωθεί που θα
εναλλάσσονται με τις ενοχές και τις τύψεις. Ξεκινά ένας φαύλος κύκλος από
τον οποίο είναι εξαιρετικά δύσκολο να βγουν. Τα συναισθήματα είναι πολύ
έντονα και ισχυρά. Τις τύψεις θα τις ακολουθήσουν και πάλι η υπομονή και
η ανοχή, οι οποίες θα εξελιχθούν σε υποτίμηση και αργότερα σε εκδίκηση.
Και ο κύκλος διαιωνίζεται..

Στην προσπάθειά τους οι γονείς να είναι όσο πιο εξαιρετικοί γίνεται «σαν
γονείς», έχουν ξεχάσει τους άλλους ρόλους της ζωής μέσα και έξω από το
σπίτι: άντρας – γυναίκα, σύζυγοι, σύντροφοι, φίλοι. Φορώντας αποκλειστικά
το ρόλο του γονέα έχουν χάσει ή ξεχάσει την ολόκληρη ταυτότητά τους.
Και θα έρθει μια στιγμή, που θα αντιληφθούν, ότι ενώ κάποτε πήραν μια
απόφαση για το καλό του παιδιού, τελικά όλο αυτό δεν μπορεί να βγει σε
κάτι καλό για κανέναν. Γιατί πώς θα διδάξουν στο παιδί τους να είναι μια
ολοκληρωμένη προσωπικότητα, όταν εκείνοι το έχουν ξεχάσει; Πώς θα του
μάθουν την καλή σχέση και την καλή επικοινωνία; Πώς θα του δείξουν να
εκτιμά το άλλο φύλο; Πώς θα του μάθουν να σέβεται τον εαυτό του και να
ακούει τις επιθυμίες του, όταν οι ίδιοι έχουν υποτιμήσει τόσο σκληρά τον
εαυτό τους;

Οι γάμοι στους οποίους οι γονείς είναι σε συνεχή σύγκρουση ή σε πλήρη
απόσταση είναι πολύ πιο επιζήμιοι για το παιδί, απ’ ότι ένα διαζύγιο. Είναι
πολύ σημαντικό οι γονείς να γνωρίζουν ότι αυτό που πληγώνει τα παιδιά δεν

είναι το διαζύγιο, αλλά η κακή επικοινωνία που μπορεί να υπάρχει μεταξύ
των συζύγων πριν και μετά από το διαζύγιο ή στη διάρκεια του γάμου.

Η απόφαση διαζυγίου ή μη διαζυγίου θα πρέπει να αφορά τους ανθρώπους
σαν ολότητα και όχι κάποιους μεμονωμένους ρόλους. Ένα «παιδί ξεκάθαρου
διαζυγίου» μπορεί να είναι πολύ πιο υγιές από ένα «παιδί κακού γάμου». Κι
αυτό γιατί, πολύ απλά οι γονείς και οι σύντροφοι νοιώθουν πολύ καλύτερα
με τον εαυτό τους σε ένα «ξεκάθαρο διαζύγιο», παρά σε ένα «κακό
γάμο». Παλεύω και προσπαθώ για μια σχέση δεν σημαίνει «ανέχομαι τα
πάντα», «υπομένω χωρίς όρια», αντέχω. Όπου δεν υπάρχει ο «σεβασμός του
εαυτού» τίποτα δεν μπορεί να βγει σε καλό…

Τριανταφυλλιά Χαρίλα,
Ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια
MSc Εργασιακή Υγεία
Ειδίκευση στη Συστημική -οικογενειακή ψυχοθεραπεία

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Με μια εξέταση αίματος μπορεί να διαγνωστεί η κατάθλιψη...

...σύμφωνα με μία νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση Molecular Psychiatry.


Η εταιρεία που ανέπτυξε και χρηματοδότησε την εξέταση αίματος και οι ερευνητές του Massachusetts General Hospital στη Βοστώνη ανέλυσαν τα επίπεδα εννέα βιο-δεικτών που θα μπορούσαν να ξεχωρίσουν τους ασθενείς που έπασχαν από μείζονα καταθλιπτική διαταραχή.


Οι βιοδείκτες που αναλύθηκαν συνδέονται με τη φλεγμονή σε εγκεφαλικές δομές, την ανάπτυξη των νευρώνων και την ανταπόκριση στο στρες. Οι εξετάσεις αίματος «βαθμολογούνταν» στη συνέχεια με μία κλίμακα που οι ερευνητές ανέπτυξαν για τη μελέτη αυτή.

«Παραδοσιακά οι διαγνώσεις της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής και άλλων ψυχικών διαταραχών γίνονταν με βάση τα συμπτώματα των ασθενών αλλά η ακρίβεια της διαδικασίας ποικίλει», τόνισε ο Δρ. George Papakostas, επικεφαλής των ερευνητών. Αν προσθέσεις ένα αντικειμενικό βιολογικό τεστ, αυτό μπορεί να βελτιώσει τη διαγνωστική ακρίβεια και την ανάπτυξη εξατομικευμένων θεραπειών».

Στην πιλοτική έρευνα συμμετείχαν 36 ενήλικες που είχαν διαγνωστεί με μείζονα καταθλιπτική διαταραχή και 43 υγιείς για την ομάδα ελέγχου. Η εξέταση εντόπισε με ακρίβεια 90% τους ασθενείς που είχαν ήδη διαγνωστεί με κατάθλιψη.

http://www.imerisia.gr

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Πρόσκληση για παιδιά από το Εργαστήρι Ψυχοκινητικής!...Λάβετε θέση!

Ο Tζακ & η μαγική φασολιά στο Εργαστήρι Ψυχοκινητικής!


ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ 3-8 ΧΡΟΝΩΝ

Κυριακή 4 Μαρτίου 2012 / 17:30


Το Εργαστήρι Ψυχοκινητικής υποδέχεται με μεγάλη χαρά την Ομάδα Μαρμελάδα και την θεατρική – διαδραστική παράσταση «Ο Τζακ και η μαγική φασολιά»!
Το έργο είναι διασκευή του γνωστού κι αγαπημένου ομώνυμου παραμυθιού.

Ο Τζακ είναι ένα παιδί που αγαπάει την περιπέτεια και τα μαγικά.
Ζει με τη μητέρα του και την αγελάδα τους Νταίζη, σ’ ένα φτωχικό αγροτόσπιτο.
Ώσπου κάποια μέρα η μητέρα του τον στέλνει στο παζάρι
να πουλήσει την αγελάδα τους...
Εκεί ο Τζακ θα συναντήσει έναν παράξενο ανθρωπάκο
που αντί για χρήματα, θα του δώσει μαγικά φασόλια!
Το αγόρι θα μπει σ’ ένα σωρό απίθανες περιπέτειες,
μέχρι ν’ αποδείξει αν μπορεί να τα βγάλει πέρα...
Θα καταφέρει άραγε ο Τζακ να νικήσει όλα τα εμπόδια…;
Η συνέχεια στο Εργαστήρι Ψυχοκινητικής!

Για περισσότερες πληροφορίες στο 210 8 100 508 (τηλέφωνο κρατήσεων).

Η παράσταση συνδυάζει τη τεχνική του σωματικού θεάτρου με αυτήν της αφήγησης, ενώ  η ηχητική & μουσική επένδυση πραγματοποιείται από ζωντανά μουσικά όργανα επί σκηνής.

Τα παιδιά συμμετέχουν ενεργά κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Διάρκεια: 75΄
Είσοδος: 14 € για 1 παιδί και 1 συνοδό (ενιαίο εισιτήριο).

  • Απαραίτητη η κράτηση και η προαγορά εισιτηρίων.
  • Λάβετε θέση! 210 8 100 508
  • 14 €, 1 παιδί + 1 συνοδός
  • Για παιδιά +3 έως 8 ετών

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Δεύτερο παιδί μετά από Επιλόχεια Κατάθλιψη. Ναι ή Όχι;


Πολύ πιθανόν, μια μητέρα που έχει περάσει επιλόχεια κατάθλιψη, να φοβάται να πάρει απόφαση για δεύτερη ή τρίτη  εγκυμοσύνη για να μην βρεθεί στην ίδια θέση.

Καταρχήν, είναι σημαντικό να τονίσουμε, ότι η περίοδος μετά τον τοκετό είναι μια περίοδος πολλών αλλαγών και μεταβολών σε όλα τα επίπεδα: συμπεριφοράς, διάθεσης, συναισθημάτων, σώματος, ορμονικό κλπ. Η επιλόχεια κατάθλιψη είναι μια φυσιολογική κατάσταση για μια γυναίκα μετά τον τοκετό. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να απενοχοποιηθεί εντελώς. Καμιά μητέρα δεν μπορεί να νοιώθει τύψεις, επειδή ίσως δεν νοιώθει «και τόσο χαρούμενη» με το μωρό της, επειδή περνά φάση λοχίας. Η κατάσταση δεν αφορά στο μωρό ή στα «αρνητικά συναισθήματά της» απέναντι στο μωρό, στον άντρα της, στους συγγενείς. Αυτή είναι η φυσιολογική διαδικασία.

Υπάρχουν όμως φορές που αυτά τα «αρνητικά συναισθήματα» και «η άσχημη ψυχολογική» κατάσταση παραμένουν για αρκετό καιρό και μάλιστα με μεγάλη ένταση. Αυτό δεν είναι επιλόχεια κατάθλιψη, με την έννοια της φυσιολογικής διαδικασίας και διεργασίας μετά τον τοκετό, που ανέφερα παραπάνω. Θέλω να τονίσω ότι δεν εννοώ ότι δεν είναι φυσιολογικό με τη γενική έννοια. Δεν είναι φυσιολογικό ως προς την περίοδο μετά τον τοκετό. Πιθανότατα είναι φυσιολογικό ως προς άλλες καταστάσεις στη ζωή της μητέρας.

Κάνω αυτό το διαχωρισμό, γιατί θεωρώ ότι μια γυναίκα μπορεί να την αποτρέψει από μια δεύτερη ή τρίτη εγκυμοσύνη η δεύτερη περίπτωση. Μια άσχημη δηλαδή ψυχολογική κατάσταση που πέρασε με αφορμή τον τοκετό και συνεχίστηκε και μετά, αλλά που αφορά άλλες καταστάσεις ζωής. Δεν είναι δηλαδή η επιλόχεια κατάθλιψη που εμποδίζει την απόφασή της, αλλά θέματα που αφορούν σε επίπεδο σχέσεων και επικοινωνίας.  Είναι πολύ καλή ευκαιρία, αν υπάρχουν τέτοιες σκέψεις να ανοιχτούν και να δουλευτούν με κάποιον ειδικό, γιατί είναι σκέψεις που γεμίζουν ενοχές και εγκλωβίζουν. Οι ενοχές είναι ένα συναίσθημα που δεν επιτρέπει την ελευθερία και την ευχαρίστηση. Είναι ένα συναίσθημα που κλέβει τη ζωή.

Τριανταφυλλιά Χαρίλα,
Ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια
MSc Εργασιακή Υγεία
Ειδίκευση στη Συστημική -οικογενειακή ψυχοθεραπεία

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Μύθοι στην Εποχιακή Κατάθλιψη

Πρώτος μύθος: Οι άνθρωποι αυτοκτονούν πιο συχνά τον χειμώνα
Οι αυτοχειρίες έχουν συνδεθεί με το χειμώνα καθώς πρόκειται για μία μελαγχολική εποχή για τους περισσότερους. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση δε φαίνεται να ισχύει κάτι τέτοιο. Μία πρόσφατη αμερικανική μελέτη έδειξε ότι ο κίνδυνος θανάτου από αυτοκτονίες το καλοκαίρι είναι μεγαλύτερος από ότι το χειμώνα.

Δεύτερος μύθος: Η εποχιακή συναισθηματική διαταραχή δεν είναι τόσο σοβαρή όσο και η πραγματική κατάθλιψη
Όταν μιλάμε για "κατάθλιψη του χειμώνα" μιλάμε για πραγματική κατάθλιψη. Απλά εμφανίζεται κάθε χρόνο την ίδια εποχή (χαρακτηριστικά αρχίζει τον Σεπτέμβριο και υποχωρεί την άνοιξη). Τα συμπτώματα που την συνοδεύουν είναι η έλλειψη ενέργειας, τα παραπανίσια κιλά αλλά και οι ώρες ύπνου πάνω από το φυσιολογικό. Τα συναισθήματα απόγνωσης αλλά και η απώλεια ενδιαφέροντος για πολλές δραστηριότητες, συνοδεύουν και επιβαρύνουν τα ήπια συμπτώματα της κατάθλιψης του χειμώνα.

Τρίτος μύθος: Όλοι νιώθουν χειρότερα το χειμώνα
Σε μία πρόσφατη επιστημονική παγκόσμια μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν την σχέση μεταξύ καιρού και διάθεσης σε 400 εφήβους και τις μητέρες τους. Περίπου οι μισοί δεν επηρεάστηκαν έντονα από τον καιρό. Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι οι καιρικές προτιμήσεις κατά κάποιο τρόπο μαθαίνονται μέσα στην οικογένεια και δε σχετίζονται άμεσα από τα άσχημα καιρικά φαινόμενα.

πηγή http://www.cosmo.gr

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Η ιστορία μίας αναγνώστριας...

...την οποία θα την ονομάσω Σίντη. Μοιράζεται την ιστορία της με πλήρη ειλικρίνεια. Όσο κι αν μπορεί να έχεις διαβάσει ή ακούσει για την επιλόχειο κατάθλιψη, δεν μπορείς να φανταστείς πως είναι όταν το αντιμετωπίζεις. Το ένστικτο όμως της μάνας είναι ίσως που παίζει το πιο καθοριστικό ρόλο. Ο θηλασμός, η επιθυμία, η αγάπη, το περιβάλλον. Η ανάγκη για ισορροπία και ανάπτυξη σχέσης με το ίδιο σου το παιδί. Η Σίντη πάλεψε, αναζήτησε ειδικούς για να την βοηθήσουν στον θηλασμό, ψυχολόγο για να την βοηθήσει να βρει τον εαυτό της, δεν το έβαλε κάτω. Σίντη, σε θαυμάζω επιπλέον γιατί αναζήτησες τρόπους που βοήθησαν και εσένα αλλά και το μωρό να συνεχίσει τον θηλασμό.

 
Καλημέρα! Διαβάζοντας το μπλογκ σας, ξύπνησε μέσα μου μια ακατανίκητη επιθυμία να σας γράψω και τη δική μου ιστορία, για δυο λόγους. Ο πρώτος, για να διαβάσουν και τη δική μου ιστορία με τη σειρά τους όπως κι εγώ, κι άλλες μαμάδες, κυρίως μέλλουσες, για να γνωρίζουν, να είναι υποψιασμένες κι έτοιμες, γιατί η γνώση είναι το πιο ισχυρό όπλο. Ο δεύτερος, για να «εξομολογηθώ» τρόπο τινά, ένα βάρος που κουβαλάω στη ψυχή μου, μήνες τώρα, βάρος το οποίο δεν έχω τολμήσει να ξεστομίσω σε κανέναν δικό μου άνθρωπο, ούτε στο σύντροφό μου, παρότι έχει απέραντη κατανόηση κι αγάπη.

Είμαι μια γυναίκα 38 ετών πλέον, ανέκαθεν υπέρμετρα δυναμική και ανεξάρτητη, χαρακτηριστικά που απέκτησα με δύσκολο τίμημα δυστυχώς, όταν πριν δέκα χρόνια έχασα τον λατρεμένο μου αδελφό, με τον οποίο είχαμε μια σχέση απόλυτης αγάπης. Ήμασταν αδέλφια, κολλητοί, φιλαράκια, ήταν ο «πατέρας» μου, ο βοηθός μου, ο παρηγορητής μου, ο φύλακας άγγελος μου, αυτός που σκεφτόμουν πάντα ως σταθερή αξία στη ζωή μου, στο μέλλον μου, στην ύπαρξη μου γενικώς. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα λοιπόν, για το πώς γκρεμίστηκε το σύμπαν γύρω μου με το χαμό του. Έπεσε δε, σε 'μένα ο βαρύς κλήρος να αναλάβω τα διαδικαστικά (γιατί ήταν μια περίεργη και περίπλοκη υπόθεση), καθώς και να γίνω το «παλικάρι» της οικογένειας και να την κρατήσω ενωμένη, να την τραβήξω από την κατρακύλα της διάλυσης που κατευθυνόταν και να τη στηρίξω μέχρι να ξαναστηριχθεί στα πόδια της. Αποτέλεσμα αυτού, δεν είχα ποτέ την πολυτέλεια να πενθήσω το χαμό του, να θρηνήσω για την απώλεια μου, παρά συνέχισα να ζω από κεκτημένη ταχύτητα. Όπως ήταν φυσικό, μετά από κάποια χρόνια κλάταρα και ευτυχώς, καθώς η οικογένεια μου ήταν εξοικειωμένη με το λειτούργημα (όπως το βλέπω εγώ) που προσφέρουν οι ψυχολόγοι, απευθύνθηκα σε μια καταπληκτική γυναίκα, η οποία με ανέλαβε, και με εντατική ψυχοθεραπεία πέντε χρόνων σχεδόν, ανέκαμψα και βρήκα τον χαμένο μου εαυτό.
 
Μετά ήρθε στη ζωή μου ο σύντροφός μου, μια σχέση ζωής και έντονης αγάπης και όλα κύλησαν ομαλά και φυσικά προς την συμβίωση, το γάμο και πολύ σύντομα την απόκτηση ενός μωρού, κάτι το οποίο με τρόμαζε μιας και εκ πεποιθήσεως δεν ήθελα να κάνω παιδιά, όμως η αγάπη μου για αυτόν τον άνθρωπο και η εμπιστοσύνη μου στο πρόσωπό του, με παρακίνησε να το πάρω απόφαση. Η εγκυμοσύνη κύλησε ομαλά, ο αγαπημένος μου ήταν συνεχώς δίπλα μου, δείχνοντας μου αμέριστη εμπιστοσύνη στις αποφάσεις μου, κι έτσι έφτασε ο καιρός που ο μικρούλης μας αποφάσισε να έρθει και μας χτύπησε την πόρτα. Έτσι, ξημερώματα άνοιξης, βρεθήκαμε να τρέχουμε στην Αττική Οδό με κατεύθυνση το Νοσοκομείο. Εγώ ήδη είχα περιέλθει σε μια κατάσταση άρνησης, η οποία καλλιεργούταν όλη την προηγούμενη εβδομάδα που ένιωθα τα προμηνύματα του τοκετού, τα οποία αρνούμουν να αξιολογήσω κι επέμενα ότι αποκλείεται, δεν έχει έρθει η ώρα να γεννήσω. Στάση την οποία διατηρούσα ακόμη κι όταν με βάλανε στο χειρουργείο, μου περάσανε τους ορούς, η γιατρός μου με ρωτούσε τι νάρκωση να κάνουμε (γιατί γέννησα με καισαρική για ιατρικούς λόγους) κι εγώ επαναλάμβανα «Μα.. δεν γεννάω ακόμα!». Αργότερα στην αίθουσα ανάνηψης, καμμία χαρά, κανένας ενθουσιασμός για το μικρό πανέμορφο πλασματάκι που με βουλιμία άρπαξε το στήθος μου να θηλάσει. 

Στο δωμάτιο πια, το κοιτούσα, δεν ήμουν σίγουρη ότι το γέννησα εγώ, ανάμεικτα συναισθήματα, κόσμος πολύς συνέχεια πηγαινοερχόταν, εμένα η ανάγκη μου να πετάξω τους ορούς και τους καθετήρες, να «απελευθερωθώ», ήταν πιο ισχυρή από οτιδήποτε άλλο, κι έτσι δεν κατάλαβα πως πέρασαν τα δυο πρώτα 24ωρα. Τα κατάλαβα όμως ΟΛΑ το βράδυ της δεύτερης μέρας. Παραπατώντας μπήκα στο μπάνιο, ταλαιπωρημένη, ήδη ξενυχτισμένη και έκατσα στην τουαλέτα κι έκλεισα τα μάτια. Για κλάσματα δευτερολέπτου με κατέκλισε ένα συναίσθημα ευφορίας, μια ανάμνηση με «χτύπησε», Σάββατο μεσημέρι, στο σπίτι μας με τον άντρα μου, μόλις γυρίσαμε από τον καφέ μας, την βόλτα μας, τα ψώνια μας, θέλουμε να ετοιμάσουμε να φάμε, να δούμε ταινία, να χαλαρώσουμε, αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε με πάθος και. μπραφ! Με χτύπησε σαν χαστούκι η πραγματικότητα!! Πάει το σπίτι μας, μετακομίσαμε αλλού λόγω του μωρού, ποιος καφές και ποια βόλτα, δεν είμαστε πια οι δυο μας, δεν μπορούμε να σφιχταγκαλιαστούμε, έχουμε ένα μωρό που κλαίει συνέχεια, είμαι γεμάτη ορούς, πρησμένη από τη νάρκωση, πάει ο έρωτας, πάει η ελευθερία μου, η ανεξαρτησία μου, ο εαυτός μου ο ίδιος πάει. Σωριάστηκα στο πάτωμα της τουαλέτας κλαίγοντας υστερικά. Σε αυτή την κατάσταση με βρήκε και με μάζεψε ο άντρας μου μετά από λίγο. Να κλαίω, να του λέω ότι θέλω τη ζωή μας πίσω, τη ζωή μου πίσω, να γυρίσουμε στο σπίτι μας, δεν το θέλω το μωρό, τι κάναμε, δεν το σκεφτήκαμε καλά, καταστρέψαμε τη ζωή μας. Με παρηγόρησε, μου μίλησε λογικά (είχαμε συζητήσει για το ενδεχόμενο της επιλόχειου κατάθλιψης εκ των προτέρων και δεν τον βρήκε απροετοίμαστο) και ησύχασα λίγο. Η συμπεριφορά μου απέναντι στο μωρό μου ήταν πολύ καλή κατά τη διάρκεια της ημέρας, χωρίς να πιέζομαι και να νιώθω ενοχές. Το έβλεπα, ήξερα ότι με έχει απόλυτη ανάγκη, και λειτουργούσε το ένστικτό μου. Το άλλο βράδυ όμως, ήρθε και με ξαναβρήκε ο τρόμος. Πάλι κλάματα, πάλι λόγια, άγχη, φόβος. Σύντομα επιστρέψαμε σπίτι μας. Και ο τρόμος συνεχίστηκε εκεί. Ασταμάτητο κλάμα όλη μέρα κι όλη νύχτα, νεύρα απίστευτα, δεν ήθελα κανέναν, η μάνα μου με πίεζε αμφισβητώντας την ικανότητά μου να θηλάσω αποκλειστικά, όπως είχα επιλέξει, και να φροντίσω το μωρό μου, η δική της απώλεια, του δικού της παιδιού, βγήκε σαν διεκδικητικός χείμαρρος απέναντι στο δικό μου παιδί. Ούρλιαζα, έσπαγα ότι έβρισκα μπροστά μου και έκλαιγα, ζητώντας την ησυχία μου. Ο άντρας μου δίπλα μου. Η μάνα μου, απέναντί μου. Κλείδωνα την πόρτα και ερχόταν και κοπανούσε την πόρτα με επιμονή, μέχρι να της ανοίξω. Επιπρόσθετα αυτής της απίστευτης πίεσης, ένα μωρό που αγωνιζόταν να αναστηθεί στην αγκαλιά της μαμάς του, να θηλάσει για να μεγαλώσει. Και δώστου κλάμα και ξενύχτι.

Και τότε, μου συνέβη ο χειρότερός μου εφιάλτης. είναι περασμένα μεσάνυχτα, δεν έχω κοιμηθεί τέσσερις εβδομάδες σχεδόν, αισθάνομαι άχρηστη, ανίκανη, αχάριστη, πιεσμένη σε βαθμό ασφυξίας, αγκομαχώ για την ελευθερία μου, πονάω στις τομές, στο στήθος (γιατί ο θηλασμός δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση για μένα), το μωρό στα πόδια μου κλαίει, κλαίει, κλαίει, μα μόλις πριν μια ώρα το θήλασα, γιατί κλαίει, δεν αντέχω άλλο το κλάμα του, δεν αντέχω! Κι έτσι, για δυο κλάσματα του δευτερολέπτου, σκέφτηκα είτε να αυτοκτονήσω είτε (ο εφιάλτης που θα με κατατρέχει μέχρι να πεθάνω) να σκοτώσω το μωρό μου. Τόσο εύκολα, ο εγκέφαλος μου γλίστρησε στο πιο σκοτεινό του σημείο. τόσο εύκολα. Θυμάμαι να τινάζομαι σαν να με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα και να ρίχνω ένα χαστούκι δυνατά στο πρόσωπό μου. Αυτό, σε συνδυασμό με το πιο έντονο πια, κλάμα του μωρού, με «ξύπνησε». Θήλασα το μωρό μου με κλάματα ζητώντας του συγγνώμη για την απεχθή σκέψη μου. Ήμουν απαρηγόρητη.

Με το μωρό στην αγκαλιά άνοιξα το κομπιούτερ. Άρχισα να ψάχνω, ήθελα να ξέρω τι είναι αυτό που μου συμβαίνει, γιατί μου συμβαίνει, μόνο με γνώση των πραγμάτων ένιωθα δυνατή, βρήκα τα πάντα, τι πρέπει να προσέξω, όχι δεν ήθελα ψυχοφάρμακα γιατί ήθελα να συνεχίσω το θηλασμό, διάβασα για τις λειτουργίες του εγκεφάλου, τι μου λείπει, βιταμίνη Β λοιπόν, δεν επηρεάζει το θηλασμό, να βρω και μια σύμβουλο θηλασμού. Μόλις ξημέρωσε η μέρα, επικοινώνησα με τη σύμβουλο, και κανονίσαμε να έρθει την επόμενη, όπως κι έγινε. Οι σύμβουλοι θηλασμού λοιπόν, εκτός από την εύλογη βοήθεια που σου προσφέρουν σε σχέση με το θηλασμό, σου προσφέρουν και ψυχολογική υποστήριξη, και προτάσεις ομοιοπαθητικής, απόλυτα συμβατής με το θηλασμό, αξιολογούν την κατάσταση, και δεν διστάζουν να σε παραπέμψουν σε κάποιο ψυχολόγο ή ψυχίατρο, απεγκλωβίζοντάς σε από ενοχές και τύψεις. Μου είπε λόγια που άγγιξαν την καρδιά μου «Η αγάπη είναι αμφίδρομη και διαδραστική. Όλοι έχουν την απαίτηση να αγαπάς από πάντα αυτό το πλάσμα, όμως η αγάπη, ακόμα και με το μωρό σου, θέλει χρόνο για να γεννηθεί, και οι ορμόνες αυτή τη στιγμή, θα έλεγα ότι δεν είναι και οι πιο δυνατοί σου σύμμαχοι». Την ίδια στιγμή κιόλας ένιωσα πιο δυνατή. Αμέσως προμηθεύτηκα και ξεκίνησα τις βιταμίνες και τα ομοιοπαθητικά. «Θα κάνεις λίγο υπομονή ακόμη. Μια εβδομάδα περίπου. Λίγο υπομονή!». Πράγματι, μέσα σε μια εβδομάδα είχα ήδη αισθανθεί πολύ καλύτερα, είχα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ήμουν πιο δυνατή.

Έχουν περάσει επτά μήνες. Κάθε μέρα, μόλις το ρολόι δείξει 16.00 πετάγομαι από την καρέκλα μου, μπαίνω στο αυτοκίνητο, και πατάω το γκάζι για να γυρίσω στο μωρό μου. Μου κρατάει το πρόσωπο με τα δυο του χεράκια και με κοιτάζει βαθιά μέσα στα μάτια, κι εγώ λιώνω, δεν υπάρχει τίποτα άλλο γύρω μου, πνίγομαι από αγάπη, δεν μπορώ να το περιγράψω στο σύνολό του σαν συναίσθημα, μπορώ όμως να πω ότι ήδη... έχω αρχίσει να σκέφτομαι το ενδεχόμενο ενός δεύτερου μωρού. Έχω αφήσει πίσω μου αυτή τη σκοτεινή περίοδο. Τη φέρνω όποτε βλέπω μια νέα μανούλα με δείγματα επιλόχειου κατάθλιψης ή μια μέλλουσα μανούλα, και προσπαθώ με ήπιο τρόπο να τις «αφυπνίσω». Γιατί όπως είπα στην αρχή, πιστεύω ότι η γνώση είναι όπλο ισχυρό. Κάποιες δέχονται κάποιες κουβέντες, κάποιες όχι. Απλά εύχομαι, να είχε υπάρξει κάποια «εγώ» και στη δική μου περίπτωση, και να με είχε υποψιάσει εκ των προτέρων, κι ας μην της έδινα σημασία στην αρχή. Απλά να φύτευε μέσα μου, το σπόρο της αμφιβολίας για να μπορέσω να συνειδητοποιήσω πιο γρήγορα τι μου συμβαίνει, και να μη χαθώ σε αυτά τα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού μου.

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Justin Bieber, Gold Price in India