Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Πρόσκληση για παιδιά από το Εργαστήρι Ψυχοκινητικής!...Λάβετε θέση!

Ο Tζακ & η μαγική φασολιά στο Εργαστήρι Ψυχοκινητικής!


ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ 3-8 ΧΡΟΝΩΝ

Κυριακή 4 Μαρτίου 2012 / 17:30


Το Εργαστήρι Ψυχοκινητικής υποδέχεται με μεγάλη χαρά την Ομάδα Μαρμελάδα και την θεατρική – διαδραστική παράσταση «Ο Τζακ και η μαγική φασολιά»!
Το έργο είναι διασκευή του γνωστού κι αγαπημένου ομώνυμου παραμυθιού.

Ο Τζακ είναι ένα παιδί που αγαπάει την περιπέτεια και τα μαγικά.
Ζει με τη μητέρα του και την αγελάδα τους Νταίζη, σ’ ένα φτωχικό αγροτόσπιτο.
Ώσπου κάποια μέρα η μητέρα του τον στέλνει στο παζάρι
να πουλήσει την αγελάδα τους...
Εκεί ο Τζακ θα συναντήσει έναν παράξενο ανθρωπάκο
που αντί για χρήματα, θα του δώσει μαγικά φασόλια!
Το αγόρι θα μπει σ’ ένα σωρό απίθανες περιπέτειες,
μέχρι ν’ αποδείξει αν μπορεί να τα βγάλει πέρα...
Θα καταφέρει άραγε ο Τζακ να νικήσει όλα τα εμπόδια…;
Η συνέχεια στο Εργαστήρι Ψυχοκινητικής!

Για περισσότερες πληροφορίες στο 210 8 100 508 (τηλέφωνο κρατήσεων).

Η παράσταση συνδυάζει τη τεχνική του σωματικού θεάτρου με αυτήν της αφήγησης, ενώ  η ηχητική & μουσική επένδυση πραγματοποιείται από ζωντανά μουσικά όργανα επί σκηνής.

Τα παιδιά συμμετέχουν ενεργά κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Διάρκεια: 75΄
Είσοδος: 14 € για 1 παιδί και 1 συνοδό (ενιαίο εισιτήριο).

  • Απαραίτητη η κράτηση και η προαγορά εισιτηρίων.
  • Λάβετε θέση! 210 8 100 508
  • 14 €, 1 παιδί + 1 συνοδός
  • Για παιδιά +3 έως 8 ετών

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Δεύτερο παιδί μετά από Επιλόχεια Κατάθλιψη. Ναι ή Όχι;


Πολύ πιθανόν, μια μητέρα που έχει περάσει επιλόχεια κατάθλιψη, να φοβάται να πάρει απόφαση για δεύτερη ή τρίτη  εγκυμοσύνη για να μην βρεθεί στην ίδια θέση.

Καταρχήν, είναι σημαντικό να τονίσουμε, ότι η περίοδος μετά τον τοκετό είναι μια περίοδος πολλών αλλαγών και μεταβολών σε όλα τα επίπεδα: συμπεριφοράς, διάθεσης, συναισθημάτων, σώματος, ορμονικό κλπ. Η επιλόχεια κατάθλιψη είναι μια φυσιολογική κατάσταση για μια γυναίκα μετά τον τοκετό. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να απενοχοποιηθεί εντελώς. Καμιά μητέρα δεν μπορεί να νοιώθει τύψεις, επειδή ίσως δεν νοιώθει «και τόσο χαρούμενη» με το μωρό της, επειδή περνά φάση λοχίας. Η κατάσταση δεν αφορά στο μωρό ή στα «αρνητικά συναισθήματά της» απέναντι στο μωρό, στον άντρα της, στους συγγενείς. Αυτή είναι η φυσιολογική διαδικασία.

Υπάρχουν όμως φορές που αυτά τα «αρνητικά συναισθήματα» και «η άσχημη ψυχολογική» κατάσταση παραμένουν για αρκετό καιρό και μάλιστα με μεγάλη ένταση. Αυτό δεν είναι επιλόχεια κατάθλιψη, με την έννοια της φυσιολογικής διαδικασίας και διεργασίας μετά τον τοκετό, που ανέφερα παραπάνω. Θέλω να τονίσω ότι δεν εννοώ ότι δεν είναι φυσιολογικό με τη γενική έννοια. Δεν είναι φυσιολογικό ως προς την περίοδο μετά τον τοκετό. Πιθανότατα είναι φυσιολογικό ως προς άλλες καταστάσεις στη ζωή της μητέρας.

Κάνω αυτό το διαχωρισμό, γιατί θεωρώ ότι μια γυναίκα μπορεί να την αποτρέψει από μια δεύτερη ή τρίτη εγκυμοσύνη η δεύτερη περίπτωση. Μια άσχημη δηλαδή ψυχολογική κατάσταση που πέρασε με αφορμή τον τοκετό και συνεχίστηκε και μετά, αλλά που αφορά άλλες καταστάσεις ζωής. Δεν είναι δηλαδή η επιλόχεια κατάθλιψη που εμποδίζει την απόφασή της, αλλά θέματα που αφορούν σε επίπεδο σχέσεων και επικοινωνίας.  Είναι πολύ καλή ευκαιρία, αν υπάρχουν τέτοιες σκέψεις να ανοιχτούν και να δουλευτούν με κάποιον ειδικό, γιατί είναι σκέψεις που γεμίζουν ενοχές και εγκλωβίζουν. Οι ενοχές είναι ένα συναίσθημα που δεν επιτρέπει την ελευθερία και την ευχαρίστηση. Είναι ένα συναίσθημα που κλέβει τη ζωή.

Τριανταφυλλιά Χαρίλα,
Ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια
MSc Εργασιακή Υγεία
Ειδίκευση στη Συστημική -οικογενειακή ψυχοθεραπεία

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Μύθοι στην Εποχιακή Κατάθλιψη

Πρώτος μύθος: Οι άνθρωποι αυτοκτονούν πιο συχνά τον χειμώνα
Οι αυτοχειρίες έχουν συνδεθεί με το χειμώνα καθώς πρόκειται για μία μελαγχολική εποχή για τους περισσότερους. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση δε φαίνεται να ισχύει κάτι τέτοιο. Μία πρόσφατη αμερικανική μελέτη έδειξε ότι ο κίνδυνος θανάτου από αυτοκτονίες το καλοκαίρι είναι μεγαλύτερος από ότι το χειμώνα.

Δεύτερος μύθος: Η εποχιακή συναισθηματική διαταραχή δεν είναι τόσο σοβαρή όσο και η πραγματική κατάθλιψη
Όταν μιλάμε για "κατάθλιψη του χειμώνα" μιλάμε για πραγματική κατάθλιψη. Απλά εμφανίζεται κάθε χρόνο την ίδια εποχή (χαρακτηριστικά αρχίζει τον Σεπτέμβριο και υποχωρεί την άνοιξη). Τα συμπτώματα που την συνοδεύουν είναι η έλλειψη ενέργειας, τα παραπανίσια κιλά αλλά και οι ώρες ύπνου πάνω από το φυσιολογικό. Τα συναισθήματα απόγνωσης αλλά και η απώλεια ενδιαφέροντος για πολλές δραστηριότητες, συνοδεύουν και επιβαρύνουν τα ήπια συμπτώματα της κατάθλιψης του χειμώνα.

Τρίτος μύθος: Όλοι νιώθουν χειρότερα το χειμώνα
Σε μία πρόσφατη επιστημονική παγκόσμια μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν την σχέση μεταξύ καιρού και διάθεσης σε 400 εφήβους και τις μητέρες τους. Περίπου οι μισοί δεν επηρεάστηκαν έντονα από τον καιρό. Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι οι καιρικές προτιμήσεις κατά κάποιο τρόπο μαθαίνονται μέσα στην οικογένεια και δε σχετίζονται άμεσα από τα άσχημα καιρικά φαινόμενα.

πηγή http://www.cosmo.gr

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Η ιστορία μίας αναγνώστριας...

...την οποία θα την ονομάσω Σίντη. Μοιράζεται την ιστορία της με πλήρη ειλικρίνεια. Όσο κι αν μπορεί να έχεις διαβάσει ή ακούσει για την επιλόχειο κατάθλιψη, δεν μπορείς να φανταστείς πως είναι όταν το αντιμετωπίζεις. Το ένστικτο όμως της μάνας είναι ίσως που παίζει το πιο καθοριστικό ρόλο. Ο θηλασμός, η επιθυμία, η αγάπη, το περιβάλλον. Η ανάγκη για ισορροπία και ανάπτυξη σχέσης με το ίδιο σου το παιδί. Η Σίντη πάλεψε, αναζήτησε ειδικούς για να την βοηθήσουν στον θηλασμό, ψυχολόγο για να την βοηθήσει να βρει τον εαυτό της, δεν το έβαλε κάτω. Σίντη, σε θαυμάζω επιπλέον γιατί αναζήτησες τρόπους που βοήθησαν και εσένα αλλά και το μωρό να συνεχίσει τον θηλασμό.

 
Καλημέρα! Διαβάζοντας το μπλογκ σας, ξύπνησε μέσα μου μια ακατανίκητη επιθυμία να σας γράψω και τη δική μου ιστορία, για δυο λόγους. Ο πρώτος, για να διαβάσουν και τη δική μου ιστορία με τη σειρά τους όπως κι εγώ, κι άλλες μαμάδες, κυρίως μέλλουσες, για να γνωρίζουν, να είναι υποψιασμένες κι έτοιμες, γιατί η γνώση είναι το πιο ισχυρό όπλο. Ο δεύτερος, για να «εξομολογηθώ» τρόπο τινά, ένα βάρος που κουβαλάω στη ψυχή μου, μήνες τώρα, βάρος το οποίο δεν έχω τολμήσει να ξεστομίσω σε κανέναν δικό μου άνθρωπο, ούτε στο σύντροφό μου, παρότι έχει απέραντη κατανόηση κι αγάπη.

Είμαι μια γυναίκα 38 ετών πλέον, ανέκαθεν υπέρμετρα δυναμική και ανεξάρτητη, χαρακτηριστικά που απέκτησα με δύσκολο τίμημα δυστυχώς, όταν πριν δέκα χρόνια έχασα τον λατρεμένο μου αδελφό, με τον οποίο είχαμε μια σχέση απόλυτης αγάπης. Ήμασταν αδέλφια, κολλητοί, φιλαράκια, ήταν ο «πατέρας» μου, ο βοηθός μου, ο παρηγορητής μου, ο φύλακας άγγελος μου, αυτός που σκεφτόμουν πάντα ως σταθερή αξία στη ζωή μου, στο μέλλον μου, στην ύπαρξη μου γενικώς. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα λοιπόν, για το πώς γκρεμίστηκε το σύμπαν γύρω μου με το χαμό του. Έπεσε δε, σε 'μένα ο βαρύς κλήρος να αναλάβω τα διαδικαστικά (γιατί ήταν μια περίεργη και περίπλοκη υπόθεση), καθώς και να γίνω το «παλικάρι» της οικογένειας και να την κρατήσω ενωμένη, να την τραβήξω από την κατρακύλα της διάλυσης που κατευθυνόταν και να τη στηρίξω μέχρι να ξαναστηριχθεί στα πόδια της. Αποτέλεσμα αυτού, δεν είχα ποτέ την πολυτέλεια να πενθήσω το χαμό του, να θρηνήσω για την απώλεια μου, παρά συνέχισα να ζω από κεκτημένη ταχύτητα. Όπως ήταν φυσικό, μετά από κάποια χρόνια κλάταρα και ευτυχώς, καθώς η οικογένεια μου ήταν εξοικειωμένη με το λειτούργημα (όπως το βλέπω εγώ) που προσφέρουν οι ψυχολόγοι, απευθύνθηκα σε μια καταπληκτική γυναίκα, η οποία με ανέλαβε, και με εντατική ψυχοθεραπεία πέντε χρόνων σχεδόν, ανέκαμψα και βρήκα τον χαμένο μου εαυτό.
 
Μετά ήρθε στη ζωή μου ο σύντροφός μου, μια σχέση ζωής και έντονης αγάπης και όλα κύλησαν ομαλά και φυσικά προς την συμβίωση, το γάμο και πολύ σύντομα την απόκτηση ενός μωρού, κάτι το οποίο με τρόμαζε μιας και εκ πεποιθήσεως δεν ήθελα να κάνω παιδιά, όμως η αγάπη μου για αυτόν τον άνθρωπο και η εμπιστοσύνη μου στο πρόσωπό του, με παρακίνησε να το πάρω απόφαση. Η εγκυμοσύνη κύλησε ομαλά, ο αγαπημένος μου ήταν συνεχώς δίπλα μου, δείχνοντας μου αμέριστη εμπιστοσύνη στις αποφάσεις μου, κι έτσι έφτασε ο καιρός που ο μικρούλης μας αποφάσισε να έρθει και μας χτύπησε την πόρτα. Έτσι, ξημερώματα άνοιξης, βρεθήκαμε να τρέχουμε στην Αττική Οδό με κατεύθυνση το Νοσοκομείο. Εγώ ήδη είχα περιέλθει σε μια κατάσταση άρνησης, η οποία καλλιεργούταν όλη την προηγούμενη εβδομάδα που ένιωθα τα προμηνύματα του τοκετού, τα οποία αρνούμουν να αξιολογήσω κι επέμενα ότι αποκλείεται, δεν έχει έρθει η ώρα να γεννήσω. Στάση την οποία διατηρούσα ακόμη κι όταν με βάλανε στο χειρουργείο, μου περάσανε τους ορούς, η γιατρός μου με ρωτούσε τι νάρκωση να κάνουμε (γιατί γέννησα με καισαρική για ιατρικούς λόγους) κι εγώ επαναλάμβανα «Μα.. δεν γεννάω ακόμα!». Αργότερα στην αίθουσα ανάνηψης, καμμία χαρά, κανένας ενθουσιασμός για το μικρό πανέμορφο πλασματάκι που με βουλιμία άρπαξε το στήθος μου να θηλάσει. 

Στο δωμάτιο πια, το κοιτούσα, δεν ήμουν σίγουρη ότι το γέννησα εγώ, ανάμεικτα συναισθήματα, κόσμος πολύς συνέχεια πηγαινοερχόταν, εμένα η ανάγκη μου να πετάξω τους ορούς και τους καθετήρες, να «απελευθερωθώ», ήταν πιο ισχυρή από οτιδήποτε άλλο, κι έτσι δεν κατάλαβα πως πέρασαν τα δυο πρώτα 24ωρα. Τα κατάλαβα όμως ΟΛΑ το βράδυ της δεύτερης μέρας. Παραπατώντας μπήκα στο μπάνιο, ταλαιπωρημένη, ήδη ξενυχτισμένη και έκατσα στην τουαλέτα κι έκλεισα τα μάτια. Για κλάσματα δευτερολέπτου με κατέκλισε ένα συναίσθημα ευφορίας, μια ανάμνηση με «χτύπησε», Σάββατο μεσημέρι, στο σπίτι μας με τον άντρα μου, μόλις γυρίσαμε από τον καφέ μας, την βόλτα μας, τα ψώνια μας, θέλουμε να ετοιμάσουμε να φάμε, να δούμε ταινία, να χαλαρώσουμε, αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε με πάθος και. μπραφ! Με χτύπησε σαν χαστούκι η πραγματικότητα!! Πάει το σπίτι μας, μετακομίσαμε αλλού λόγω του μωρού, ποιος καφές και ποια βόλτα, δεν είμαστε πια οι δυο μας, δεν μπορούμε να σφιχταγκαλιαστούμε, έχουμε ένα μωρό που κλαίει συνέχεια, είμαι γεμάτη ορούς, πρησμένη από τη νάρκωση, πάει ο έρωτας, πάει η ελευθερία μου, η ανεξαρτησία μου, ο εαυτός μου ο ίδιος πάει. Σωριάστηκα στο πάτωμα της τουαλέτας κλαίγοντας υστερικά. Σε αυτή την κατάσταση με βρήκε και με μάζεψε ο άντρας μου μετά από λίγο. Να κλαίω, να του λέω ότι θέλω τη ζωή μας πίσω, τη ζωή μου πίσω, να γυρίσουμε στο σπίτι μας, δεν το θέλω το μωρό, τι κάναμε, δεν το σκεφτήκαμε καλά, καταστρέψαμε τη ζωή μας. Με παρηγόρησε, μου μίλησε λογικά (είχαμε συζητήσει για το ενδεχόμενο της επιλόχειου κατάθλιψης εκ των προτέρων και δεν τον βρήκε απροετοίμαστο) και ησύχασα λίγο. Η συμπεριφορά μου απέναντι στο μωρό μου ήταν πολύ καλή κατά τη διάρκεια της ημέρας, χωρίς να πιέζομαι και να νιώθω ενοχές. Το έβλεπα, ήξερα ότι με έχει απόλυτη ανάγκη, και λειτουργούσε το ένστικτό μου. Το άλλο βράδυ όμως, ήρθε και με ξαναβρήκε ο τρόμος. Πάλι κλάματα, πάλι λόγια, άγχη, φόβος. Σύντομα επιστρέψαμε σπίτι μας. Και ο τρόμος συνεχίστηκε εκεί. Ασταμάτητο κλάμα όλη μέρα κι όλη νύχτα, νεύρα απίστευτα, δεν ήθελα κανέναν, η μάνα μου με πίεζε αμφισβητώντας την ικανότητά μου να θηλάσω αποκλειστικά, όπως είχα επιλέξει, και να φροντίσω το μωρό μου, η δική της απώλεια, του δικού της παιδιού, βγήκε σαν διεκδικητικός χείμαρρος απέναντι στο δικό μου παιδί. Ούρλιαζα, έσπαγα ότι έβρισκα μπροστά μου και έκλαιγα, ζητώντας την ησυχία μου. Ο άντρας μου δίπλα μου. Η μάνα μου, απέναντί μου. Κλείδωνα την πόρτα και ερχόταν και κοπανούσε την πόρτα με επιμονή, μέχρι να της ανοίξω. Επιπρόσθετα αυτής της απίστευτης πίεσης, ένα μωρό που αγωνιζόταν να αναστηθεί στην αγκαλιά της μαμάς του, να θηλάσει για να μεγαλώσει. Και δώστου κλάμα και ξενύχτι.

Και τότε, μου συνέβη ο χειρότερός μου εφιάλτης. είναι περασμένα μεσάνυχτα, δεν έχω κοιμηθεί τέσσερις εβδομάδες σχεδόν, αισθάνομαι άχρηστη, ανίκανη, αχάριστη, πιεσμένη σε βαθμό ασφυξίας, αγκομαχώ για την ελευθερία μου, πονάω στις τομές, στο στήθος (γιατί ο θηλασμός δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση για μένα), το μωρό στα πόδια μου κλαίει, κλαίει, κλαίει, μα μόλις πριν μια ώρα το θήλασα, γιατί κλαίει, δεν αντέχω άλλο το κλάμα του, δεν αντέχω! Κι έτσι, για δυο κλάσματα του δευτερολέπτου, σκέφτηκα είτε να αυτοκτονήσω είτε (ο εφιάλτης που θα με κατατρέχει μέχρι να πεθάνω) να σκοτώσω το μωρό μου. Τόσο εύκολα, ο εγκέφαλος μου γλίστρησε στο πιο σκοτεινό του σημείο. τόσο εύκολα. Θυμάμαι να τινάζομαι σαν να με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα και να ρίχνω ένα χαστούκι δυνατά στο πρόσωπό μου. Αυτό, σε συνδυασμό με το πιο έντονο πια, κλάμα του μωρού, με «ξύπνησε». Θήλασα το μωρό μου με κλάματα ζητώντας του συγγνώμη για την απεχθή σκέψη μου. Ήμουν απαρηγόρητη.

Με το μωρό στην αγκαλιά άνοιξα το κομπιούτερ. Άρχισα να ψάχνω, ήθελα να ξέρω τι είναι αυτό που μου συμβαίνει, γιατί μου συμβαίνει, μόνο με γνώση των πραγμάτων ένιωθα δυνατή, βρήκα τα πάντα, τι πρέπει να προσέξω, όχι δεν ήθελα ψυχοφάρμακα γιατί ήθελα να συνεχίσω το θηλασμό, διάβασα για τις λειτουργίες του εγκεφάλου, τι μου λείπει, βιταμίνη Β λοιπόν, δεν επηρεάζει το θηλασμό, να βρω και μια σύμβουλο θηλασμού. Μόλις ξημέρωσε η μέρα, επικοινώνησα με τη σύμβουλο, και κανονίσαμε να έρθει την επόμενη, όπως κι έγινε. Οι σύμβουλοι θηλασμού λοιπόν, εκτός από την εύλογη βοήθεια που σου προσφέρουν σε σχέση με το θηλασμό, σου προσφέρουν και ψυχολογική υποστήριξη, και προτάσεις ομοιοπαθητικής, απόλυτα συμβατής με το θηλασμό, αξιολογούν την κατάσταση, και δεν διστάζουν να σε παραπέμψουν σε κάποιο ψυχολόγο ή ψυχίατρο, απεγκλωβίζοντάς σε από ενοχές και τύψεις. Μου είπε λόγια που άγγιξαν την καρδιά μου «Η αγάπη είναι αμφίδρομη και διαδραστική. Όλοι έχουν την απαίτηση να αγαπάς από πάντα αυτό το πλάσμα, όμως η αγάπη, ακόμα και με το μωρό σου, θέλει χρόνο για να γεννηθεί, και οι ορμόνες αυτή τη στιγμή, θα έλεγα ότι δεν είναι και οι πιο δυνατοί σου σύμμαχοι». Την ίδια στιγμή κιόλας ένιωσα πιο δυνατή. Αμέσως προμηθεύτηκα και ξεκίνησα τις βιταμίνες και τα ομοιοπαθητικά. «Θα κάνεις λίγο υπομονή ακόμη. Μια εβδομάδα περίπου. Λίγο υπομονή!». Πράγματι, μέσα σε μια εβδομάδα είχα ήδη αισθανθεί πολύ καλύτερα, είχα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ήμουν πιο δυνατή.

Έχουν περάσει επτά μήνες. Κάθε μέρα, μόλις το ρολόι δείξει 16.00 πετάγομαι από την καρέκλα μου, μπαίνω στο αυτοκίνητο, και πατάω το γκάζι για να γυρίσω στο μωρό μου. Μου κρατάει το πρόσωπο με τα δυο του χεράκια και με κοιτάζει βαθιά μέσα στα μάτια, κι εγώ λιώνω, δεν υπάρχει τίποτα άλλο γύρω μου, πνίγομαι από αγάπη, δεν μπορώ να το περιγράψω στο σύνολό του σαν συναίσθημα, μπορώ όμως να πω ότι ήδη... έχω αρχίσει να σκέφτομαι το ενδεχόμενο ενός δεύτερου μωρού. Έχω αφήσει πίσω μου αυτή τη σκοτεινή περίοδο. Τη φέρνω όποτε βλέπω μια νέα μανούλα με δείγματα επιλόχειου κατάθλιψης ή μια μέλλουσα μανούλα, και προσπαθώ με ήπιο τρόπο να τις «αφυπνίσω». Γιατί όπως είπα στην αρχή, πιστεύω ότι η γνώση είναι όπλο ισχυρό. Κάποιες δέχονται κάποιες κουβέντες, κάποιες όχι. Απλά εύχομαι, να είχε υπάρξει κάποια «εγώ» και στη δική μου περίπτωση, και να με είχε υποψιάσει εκ των προτέρων, κι ας μην της έδινα σημασία στην αρχή. Απλά να φύτευε μέσα μου, το σπόρο της αμφιβολίας για να μπορέσω να συνειδητοποιήσω πιο γρήγορα τι μου συμβαίνει, και να μη χαθώ σε αυτά τα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού μου.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Μελατονίνη και κατάθλιψη.

Ορισμένες μελέτες συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η νυχτερινή έκκριση της μελατονίνης, μιας ορμόνης της επίφυσης, είναι μειωμένη στην κατάθλιψη. Οι παρατηρήσεις αυτές είναι δηλωτικές μειωμένης δραστηριότητας των β-αδρενεργικών συνάψεων. Υπάρχουν όμως και μελέτες που απέτυχαν να δείξουν την εγκυρότητα αυτού του μοντέλου της χαμηλής μελατονίνης.

Η μελατονίνη είχε από παλαιότερα προταθεί ως ένας βιολογικός δείκτης για την κατάθλιψη αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν ποτέ τόσο εντυπωσιακά ώστε να περάσει στην καθημερινή πράξη. Αυτό μάλλον οφείλεται στην αλληλεξάρτηση της μελατονίνης με πολλούς άλλους βιολογικούς δείκτες και τα πολύπλοκα δυναμικά του επιφυσιακού-υποθαλαμικού-υποφυσιακού άξονα.

Σε άλλες μελέτες για τη μελατονίνη , βλέπουμε τις γυναίκες με προεμμηνορυσιακό σύνδρομο, που χαρακτηρίζεται από διαταραχές του θυμικού, να έχουν χρονοβιολογικές ανωμαλίες της έκκρισης μελατονίνης. Οι κιρκάδιες αυτές ανωμαλίες ανταποκρίνονται σε στέρηση ύπνου και φωτοθεραπεία, πράγμα που σημαίνει ότι πιθανόν να εμπέκονται αυτοί οι μηχανισμοί στην παθοφυσιολογία του προεμμηνορυσιακού συνδρόμου.

Με σκοπό να βρεθεί ακριβώς ποιος είναι ο ρόλος της μελετονίνης στην κατάθλιψη, η ορμόνη αυτή χορηγήθηκε σε διάφορες δόσεις σε ασθενείς με κατάθλιψη σε μια διπλή τυφλή μελέτη, Η μελετονίνη έντεινε τα συμπτώματα της δυσφορίας, προκάλεσε αϋπνία και απώλεια βάρους, καθώς και πτώση της θερμοκρασίας του σώματος. Η μελατονίνη αύξησε την συγκέντρωση ασβεστίου και 5-υδροξυιδνολοξικού οξέος στο ΕΝΥ. Πέντε ασθενείς με χειμερινή κατάθλιψη δέχτηκαν τη χορήγηση χαμηλών δόσεων μελατονίνης το απόγευμα και συγκρίθηκαν με ομάδα ελέγχου. Η θεραπεία με μελατονίνη μείωσε σημαντικά τη κατάθλιψη σε σχέση με το placebo. Το δείγμα βέβαια ήταν μικρό και έτσι η υπόθεση δεν είναι επαρκώς στηριγμένη.

Μελετώντας ασθενείς με καρκίνο του μαστού, βρέθηκε ότι αυτοί είχαν χαμηλά επίπεδα περιφερική μελατονίνης στο πλάσμα. Μελετώντας τη κινητική του βασικού μεταβολίτη της μελατονίνης, της 6σουλφατοξυ-μελατονίνης, βρέθηκε ότι η χαμηλή κυκλοφορούσα μελατονίνη σε ασθενείς με πρωτοπαθή καρκίνο του μαστού δεν οφείλεται σε ενισχυμένη αποδόμηση στο ήπαρ, αλλά θα πρέπει να οφείλεται σε μειωμένη δραστηριότητα της επιφύσεως.

Αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στο ΥΥΕ σύστημα και στην έκκριση μελατονίνης έχουν φανεί από κάποιες εργασίες, όπως έχει αναφερθεί. Οι αλλαγές στην έκκριση της μελατονίνης έχει χαρακτηριστεί ως σύνδρομο μειωμένης έκκρισης μελατονίνης, και έχει περιγραφεί σε ασθενείς με μείζονα καταθλιπτική διαταραχή. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι η χορήγηση CRH σε υγιείς , μείωσε σημαντικά τα επίπεδα μελατονίνης, τόσο σε σχέση με το placebo όσο και σε σχέση με τη χορήγηση ACTH. Η ACTH προκάλεσε μεγαλύτερη αύξηση στην έκκριση κορτιζόλης από την ACTH. Δεν παρατηρήθηκαν ηλεκτροεγκεφαλογραφικές αλλαγές. Τα ευρήματά αυτά προτείνουν ότι η CRH έχει κάποια ανασταλτική δράση πάνω στην επιφυσιακή έκκριση μελατονίνης στους υγιείς. Αφήνεται ακόμη ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός αμοιβαίου βρόγχου ανατροφοδότησης ανάμεσα στην επίφυση και στον ΥΥΕ άξονα. Η κατανόηση των νευροενδοκρινικών αυτών μεταβολών θα μας δώσει μια καλύτερη κατανόηση στην ανάμειξή τους στην παθογένεση της κατάθλιψης. 

Αξίζει να μελετήσουμε λίγο τον έλεγχο που μπορεί να έχει το μεταιχμιακό σύστημα πάνω στον ΥΥΕ άξονα. Η ρύθμιση του ΥΥΕ άξονα σε καταθλιπτικούς ασθενείς μελετήθηκε με δοκιμασία καταστολής με δεξαμεθαζόνη. Οι ανωμαλίες που παρουσιάστηκαν, δείχνουν προς την κατεύθυνση της παρουσίας υπερδραστηριότητας του ΥΥΕ άξονα. Η ουσιαστική διαταραχή στη νευροενδοκρινική ρύθμιση οφείλεται σε αναποτελεσματική ανασταλτική δράση του εγκεφάλου στο ΥΥΕ σύστημα. Αυτή η αναποτελεσματική ανασταλτική δράση υποδηλώνει μια ανώμαλη ενισχυτική δράση από το μεταιχμιακό σύστημα στην κατάθλιψη.

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Justin Bieber, Gold Price in India