Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Μια λεπτή γραμμή...

...χωρίζει την λογική από την παράνοια. Πόσο λεπτή είναι αυτή η γραμμή και πόσο πολύ μπορούμε να την δούμε εμείς ή οι άλλοι που είναι γύρω μας; Θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι για να μείνουμε στην μία πλευρά της γραμμής;

Νοιώθουμε πολλές φορές ότι ξανα-πέφτουμε στην ίδια παγίδα. Την παγίδα του μυαλού, που ξανα-ζωντανεύει παλιές αναμνήσεις, και το άτιμο θυμάται ακόμη και τα συναισθήματα που είχε νοιώσει τότε!

Εμείς θέλουμε να το κρύψουμε, να μην το αφήσουμε να μεγαλώσει. Δεν θέλουμε να το δουν οι άλλοι, που είναι γύρω μας. Οπότε έρχονται βράδυα που ξενυχτάς με το κλάμα, έρχονται βράδυα που δεν μπορείς να κοιμηθείς. Και απλά, κάνεις πώς μόλις ξύπνησες, όλος τυχαίος μαζί με τον σύντροφό σου. Αλλά τα πρησμένα σου μάτια πώς μπορείς να τα δικαιολογήσεις ή να τα κρύψεις;

Για πόσο θα κρύβεσαι από τους άλλους αλλά και από τον ίδιο σου τον εαυτό; Για πόσο θα συνεχίσεις να λες ότι δεν συμβαίνει ξανά, τίποτα για το οποίο θα πρέπει να ανησυχείς;

Μήπως, τελικά, με έναν τέτοιο τρόπο δεν αφήνουμε να μας "δουν" οι άλλοι; Κι έτσι, τους δημιουργούμε τύψεις ότι δεν μας βοήθησαν, ότι δεν μας πρόλαβαν; Κι εσύ, τελικά, για πόσο θα μπορέσεις να μην "βλέπεις" εσένα;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Justin Bieber, Gold Price in India