Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

Ημερολόγιο ...2η Ενότητα.

Και συνεχίζουμε από εκεί που σταματήσαμε.

Ο ερχομός του δεύτερου παιδιού μας। Καισαρική। Ήρθε η ημέρα για τον ερχομό του। Φτάνουμε στο μαιευτήριο για το προγραμματισμένο ραντεβού। Με ετοιμάζουν και περιμένω για να έρθει η σειρά μου। Στο νοσοκομείο γίνεται ο πανικός। Πολλές γυναίκες που γεννάνε την ίδια ημέρα με εμένα, άλλες που έπρεπε να κάνουν μια επέμβαση। Ήρθε και εμένα η ώρα μου μετά από δύο ώρες αναμονής। Μπαίνουμε στο χειρουργείο। Ξεκινάει η διαδικασία και με πιάνουν τα κλάμματα την ώρα που βγαίνει από μέσα μου το μωράκι μου। Μου το φέρνουν δίπλα μου να το δω, να του μιλήσω, έκλαιγε το άτιμο αμέσως! Ο γυναικολόγος μου, ο αναισθησιολόγος και ο βοηθός του γυναικολόγο μου να μην μπορούν να με καλμάρουν। Παρόλη την ευχάριστη μουσική που μου είχαν βάλει (λαϊκά σημειωτέον, λέτε και για αυτό να μου έχει βγει χορευταράς;) τα αστεία που μου λέγανε, εγώ να έχω τόση νευρικότητα, τόσο άγχος, τόσο έντονα τα αισθήματα να με πλυμμηρίζουν που ξέσπαγα। Έκλαιγα με λιγμούς।

Ήταν η δεύτερη γέννα। Ήξερα ότι δεν θα ζούσα ποτέ άλλωτε αυτήν την μοναδική εμπειρία του να φέρνεις στον κόσμο έναν νέο άνθρωπο। Όχι επειδή δεν θα μπορούσα, αλλά επειδή δεν ήθελα άλλο παιδί। Όλα λοιπόν γύρω μου τα έζησα στο έπακρον। Ακόμη και τώρα που τα ξαναζώ μου έρχονται δάκρυα και βλέπω τα παιδάκια μου λίγο πιό πέρα που παίζουν μαζί και η μεγάλη "διαβάζει" παραμύθι στον μικρό, και ο μικρός να κρέμεται από κάθε λέξη της μεγάλης। Και λέω, αυτά τα δύο αγγελούδια είναι δικά μου। Είναι κομμάτι μου। Είναι μέρος μου। Είναι η συνέχειά μου।

Και πέρασαν ευχάριστα στο μαιευτήριο οι ημέρες, είχα πολύ καλή παρέα στο δωμάτιο, και ήρθε η ώρα να πάμε σπίτι। Να προσαρμοστούμε στα καινούρια δεδομένα, να συνηθίσουμε όλοι την καινούρια παρουσία στο σπίτι। Ήδη μέρες πριν είχα ετοιμάσει την κούνια του που μωσχομύριζε, τα ρουχαλάκια του τακτοποιημένα, δώρα να με περιμένουν να ανοίξω, και άλλα τόσα που είχαν έρθει όσο ήμουν στο μαιευτήριο από φίλους και συγγενείς।

Η κόρη μου να θέλει να τον επεξεργαστεί, τί είναι αυτό το καινούριο ανθρωπάκι που μοιάζει σαν κούκλα; Θα μείνει για πάντα εδώ μαζί μας; Γιατί το έχεις μαμά αγκαλιά και δεν το αφήνεις κάτω να παίξουμε; Θέλω κι εγώ αγκαλιά। Θέλω κι εγώ να κοιμηθώ στο δωμάτιο της μαμάς και του μπαμπά μαζί με το νινί। Πάρε ένα αρκουδάκι νινί να παίξεις। Να φέρω κι άλλο παιχνιδάκι νινί; ...και πόσα άλλα!!

Αποφάσισα ότι ήθελα να τον θηλάσω όσο περισσότερο μπορέσω, γιατί στην κόρη μου αυτήν την μαγευτική εμπειρία δεν την είχαμε ζήσει। Και πράγματι τρις μήνες θηλάσαμε, αποκλειστικά θηλασμός। Στο στήθος το νινί και να ανακατεύω το φαγητό। Αχ και η κόρη μου έχυσε λίγο χυμό, να το σκουπίσω να μην το πατήσει! Θα πρέπει να βρω μία ώρα να φτιάξω τα ρούχα, να βάλω πλυντήριο, να μαγειρέψω, να σκουπίσω λίγο। Ξαφνικά νοιώθω τόσο κουρασμένη। Όχι ότι ξενυχτάμε, Δόξα το Θεό, το νινί κοιμάται! Είναι πολύ ήσυχο! Και τρώει! Πολύ τρώει! Αλλά ξαφνικά είμαι μόνη στο σπίτι। Πότε θα μπορέσω να κάνω ένα μπάνιο; Ο άντρας μου δουλεύει έως αργά από το πρωί! Εκείνη την ώρα είμαι πολύ εξαντλημένη για να κάνω μπάνιο।

Χειμωνιάζει, κάνει κρύο, φυσάει, βρέχει। Πώς θα πάμε μία βόλτα; Το νινί είναι πολύ μικρό ακόμη। Φοβάμαι να τον βγάλω έξω, και προς Θεού, μόνη μου δεν μπορώ, μόνη μου με τα δύο παιδιά। Εξακολουθώ και νοιώθω εξαντλημένη। Πιστεύω και περιθώριο να είχα να βγω έξω δεν θα έβγαινα। Θα προτιμούσα στο σπίτι। Πού να κάθομαι να ετοιμάζομαι και να βάφομαι τώρα; Όμως ο σύζυγος θέλει να βγει, να διασκεδάσει, να ξεσκάσει। Δουλειά, σπίτι, σπίτι δουλειά θέλει κάτι διαφορετικό। Και η επαφή μεταξύ μας έχει μειωθεί, έχει σχεδόν χαθεί। Όχι ότι εκείνος δεν θέλει, αλλά εγώ δεν νοιώθω έτοιμη μετά την γέννα।

Και φτάσαμε Χριστούγεννα। Και Πρωτοχρονιά। Και θέλαμε να καλέσουμε κόσμο στο σπίτι για τραπέζι। Ξέχασα να σημειώσω ότι αρχές Δεκεμβρίου χάνουμε την προ-γιαγιά μου। Ήταν η χειρότερη Πρωτοχρονιά και Χριστούγεννα। Περίμενα με το νεοφερμένο νινί ότι θα ήταν μαγικά। Το τραπέζι στρώθηκε, τα φαγητά ετοιμάστηκαν, οι καλεσμένοι έφτασαν। Εγώ να έχω αρρωστήσει। να νοιώθω χάλια και το νινί ανύσηχο! Αχ τί άγχος κι αυτό! Τί νευρικότητα! Δεν μπορούσαμε να ήμαστε μόνοι μας; Τί τα θέλουμε τα τραπέζια και τους καλεσμένους; Διαθέση καμιά από κανέναν। Ούτε από τους γονείς μου। Η μητέρα μου να έχει περάσει τις άσχημες ημέρες με την προ-γιαγιά στα τελευταία της। Με το ζόρι της έπεισα να έρθει εκείνο το βράδυ। Μετά την αλλαγή του έτους, ο σύζυγος έφυγε έξω με φίλους। Εγώ έμεινα με τους υπόλοιπους γύρω γύρω από το τραπέζι χωρίς να "είμαι εκεί"। Να έχουν έρθει ο κουνιάδος μου με την γυναίκα του και το μωρό του για μερικές ημέρες και να τους φιλοξενούμε। Και να νοιώθω χάλια! Και αμέσως μόλις έφυγε ο σύζυγος έφυγαν και οι γονείς μου φανερά ενοχλημένοι। Έμεινα μόνη, παρόλο τον τόσο κόσμο γύρω μου।

Ήρθε ο καινούριος χρόνος;; Για εμένα άλλη μία νύχτα για να έρθει μία άλλη ημέρα। Και το μάζεμα που τελειωμό δεν είχε। Και το καθάρισμα γιατί όλο και κάτι είχε πέσει και πιτσιλίσει। Για να μην πω ο νεροχύτης με τα πιάτα και τις κατσαρόλες! Μα δεν γίνεται να τα παιτάξω όλα από το μπαλκόνι; Και η μαμά μου να πέρνει τηλέφωνο ενοχλημένη που έφυγε ο άντρας μου και δεν σεβάστηκε το ότι η μάνα μου είχε περάσει το λούκι με την προ-γιαγιά και πάλι πιέστηκε κι ήρθε! Και εγώ να θέλω να χαθώ, να με καταπιεί η γη। Όχι δεν ήμουν εγώ। Μια άλλη τα ζούσε।

Και παράλληλα τα παιδιά να έχουν ξαφνικά αρχίσει να με κουράζουν। Και ξαφνικά νοιώθω ότι ανεβαίνω μία ανηφόρα। Δεν θέλω να κάνω τίποτα। Δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι το πρωί που ξυπνάει το νινί। Θέλω να μείνω χωρίς να πρέπει να ταίσω ή να αλλάξω κάποιον ή να κάνω δουλειές! Και περνάνε οι ημέρες και όλο και απομακρυνόμαστε με τον άντρα μου γιατί σωματική επαφή δεν υπάρχει। Και όλο και μεγαλώνει η γκρίνια και η φαγωμάρα। Τα νεύρα χτυπάνε κόκκινο। Το άγχος με χτυπάει και η καρδιά χτυπάει σε δικό της ρυθμό που δεν μπορώ να ακολουθήσω। Μήπως να χωρίσουμε τελικά; Μήπως εδώ είναι το τέλος;

... μεχρί εδώ είναι αυτό το κεφάλαιο, μέχρι εδώ μοιράστηκα μαζί σας περιληπτικά αυτά που ένοιωθα ή που νόμιζα ότι ένοιωθα τότε, αυτά που περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου με εμένα θεατή χωρίς να θέλω να αντιδράσω ...η συνέχεια εν καιρώ ...ευχαριστώ.

2 σχόλια:

Mamma el είπε...

Δεν είναι και εύκολο να έχεις δύο παιδιά στο σπίτι που είναι κάτω των δύο ετών. Πιέστηκες πολύ φιλενάδα τον πρώτο καιρό και σε καταλαβαίνω παρόλο που οι δικές μου έχουν άλλη διαφορά ηλικίας.

Kalli είπε...

Ναι, ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα. Αλλά αυτή είναι η αρχή μόνο. Υπάρχει συνέχεια και εξέλιξη. Ευτυχώς με αίσιο τέλος, χάρης στον αντρούλη μου!

Δημοσίευση σχολίου

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Justin Bieber, Gold Price in India