Η ιστορία μίας αναγνώστριας...

...την οποία θα την ονομάσω Σίντη. Μοιράζεται την ιστορία της με πλήρη ειλικρίνεια. Όσο κι αν μπορεί να έχεις διαβάσει ή ακούσει για την επιλόχειο κατάθλιψη, δεν μπορείς να φανταστείς πως είναι όταν το αντιμετωπίζεις. Το ένστικτο όμως της μάνας είναι ίσως που παίζει το πιο καθοριστικό ρόλο. Ο θηλασμός, η επιθυμία, η αγάπη, το περιβάλλον. Η ανάγκη για ισορροπία και ανάπτυξη σχέσης με το ίδιο σου το παιδί. Η Σίντη πάλεψε, αναζήτησε ειδικούς για να την βοηθήσουν στον θηλασμό, ψυχολόγο για να την βοηθήσει να βρει τον εαυτό της, δεν το έβαλε κάτω. Σίντη, σε θαυμάζω επιπλέον γιατί αναζήτησες τρόπους που βοήθησαν και εσένα αλλά και το μωρό να συνεχίσει τον θηλασμό.

 

Καλημέρα! Διαβάζοντας το μπλογκ σας, ξύπνησε μέσα μου μια ακατανίκητη επιθυμία να σας γράψω και τη δική μου ιστορία, για δυο λόγους. Ο πρώτος, για να διαβάσουν και τη δική μου ιστορία με τη σειρά τους όπως κι εγώ, κι άλλες μαμάδες, κυρίως μέλλουσες, για να γνωρίζουν, να είναι υποψιασμένες κι έτοιμες, γιατί η γνώση είναι το πιο ισχυρό όπλο. Ο δεύτερος, για να «εξομολογηθώ» τρόπο τινά, ένα βάρος που κουβαλάω στη ψυχή μου, μήνες τώρα, βάρος το οποίο δεν έχω τολμήσει να ξεστομίσω σε κανέναν δικό μου άνθρωπο, ούτε στο σύντροφό μου, παρότι έχει απέραντη κατανόηση κι αγάπη.

Είμαι μια γυναίκα 38 ετών πλέον, ανέκαθεν υπέρμετρα δυναμική και ανεξάρτητη, χαρακτηριστικά που απέκτησα με δύσκολο τίμημα δυστυχώς, όταν πριν δέκα χρόνια έχασα τον λατρεμένο μου αδελφό, με τον οποίο είχαμε μια σχέση απόλυτης αγάπης. Ήμασταν αδέλφια, κολλητοί, φιλαράκια, ήταν ο «πατέρας» μου, ο βοηθός μου, ο παρηγορητής μου, ο φύλακας άγγελος μου, αυτός που σκεφτόμουν πάντα ως σταθερή αξία στη ζωή μου, στο μέλλον μου, στην ύπαρξη μου γενικώς. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα λοιπόν, για το πώς γκρεμίστηκε το σύμπαν γύρω μου με το χαμό του. Έπεσε δε, σε 'μένα ο βαρύς κλήρος να αναλάβω τα διαδικαστικά (γιατί ήταν μια περίεργη και περίπλοκη υπόθεση), καθώς και να γίνω το «παλικάρι» της οικογένειας και να την κρατήσω ενωμένη, να την τραβήξω από την κατρακύλα της διάλυσης που κατευθυνόταν και να τη στηρίξω μέχρι να ξαναστηριχθεί στα πόδια της. Αποτέλεσμα αυτού, δεν είχα ποτέ την πολυτέλεια να πενθήσω το χαμό του, να θρηνήσω για την απώλεια μου, παρά συνέχισα να ζω από κεκτημένη ταχύτητα. Όπως ήταν φυσικό, μετά από κάποια χρόνια κλάταρα και ευτυχώς, καθώς η οικογένεια μου ήταν εξοικειωμένη με το λειτούργημα (όπως το βλέπω εγώ) που προσφέρουν οι ψυχολόγοι, απευθύνθηκα σε μια καταπληκτική γυναίκα, η οποία με ανέλαβε, και με εντατική ψυχοθεραπεία πέντε χρόνων σχεδόν, ανέκαμψα και βρήκα τον χαμένο μου εαυτό.

 
Μετά ήρθε στη ζωή μου ο σύντροφός μου, μια σχέση ζωής και έντονης αγάπης και όλα κύλησαν ομαλά και φυσικά προς την συμβίωση, το γάμο και πολύ σύντομα την απόκτηση ενός μωρού, κάτι το οποίο με τρόμαζε μιας και εκ πεποιθήσεως δεν ήθελα να κάνω παιδιά, όμως η αγάπη μου για αυτόν τον άνθρωπο και η εμπιστοσύνη μου στο πρόσωπό του, με παρακίνησε να το πάρω απόφαση. Η εγκυμοσύνη κύλησε ομαλά, ο αγαπημένος μου ήταν συνεχώς δίπλα μου, δείχνοντας μου αμέριστη εμπιστοσύνη στις αποφάσεις μου, κι έτσι έφτασε ο καιρός που ο μικρούλης μας αποφάσισε να έρθει και μας χτύπησε την πόρτα. Έτσι, ξημερώματα άνοιξης, βρεθήκαμε να τρέχουμε στην Αττική Οδό με κατεύθυνση το Νοσοκομείο. Εγώ ήδη είχα περιέλθει σε μια κατάσταση άρνησης, η οποία καλλιεργούταν όλη την προηγούμενη εβδομάδα που ένιωθα τα προμηνύματα του τοκετού, τα οποία αρνούμουν να αξιολογήσω κι επέμενα ότι αποκλείεται, δεν έχει έρθει η ώρα να γεννήσω. Στάση την οποία διατηρούσα ακόμη κι όταν με βάλανε στο χειρουργείο, μου περάσανε τους ορούς, η γιατρός μου με ρωτούσε τι νάρκωση να κάνουμε (γιατί γέννησα με καισαρική για ιατρικούς λόγους) κι εγώ επαναλάμβανα «Μα.. δεν γεννάω ακόμα!». Αργότερα στην αίθουσα ανάνηψης, καμμία χαρά, κανένας ενθουσιασμός για το μικρό πανέμορφο πλασματάκι που με βουλιμία άρπαξε το στήθος μου να θηλάσει. 

Στο δωμάτιο πια, το κοιτούσα, δεν ήμουν σίγουρη ότι το γέννησα εγώ, ανάμεικτα συναισθήματα, κόσμος πολύς συνέχεια πηγαινοερχόταν, εμένα η ανάγκη μου να πετάξω τους ορούς και τους καθετήρες, να «απελευθερωθώ», ήταν πιο ισχυρή από οτιδήποτε άλλο, κι έτσι δεν κατάλαβα πως πέρασαν τα δυο πρώτα 24ωρα. Τα κατάλαβα όμως ΟΛΑ το βράδυ της δεύτερης μέρας. Παραπατώντας μπήκα στο μπάνιο, ταλαιπωρημένη, ήδη ξενυχτισμένη και έκατσα στην τουαλέτα κι έκλεισα τα μάτια. Για κλάσματα δευτερολέπτου με κατέκλισε ένα συναίσθημα ευφορίας, μια ανάμνηση με «χτύπησε», Σάββατο μεσημέρι, στο σπίτι μας με τον άντρα μου, μόλις γυρίσαμε από τον καφέ μας, την βόλτα μας, τα ψώνια μας, θέλουμε να ετοιμάσουμε να φάμε, να δούμε ταινία, να χαλαρώσουμε, αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε με πάθος και. μπραφ! Με χτύπησε σαν χαστούκι η πραγματικότητα!! Πάει το σπίτι μας, μετακομίσαμε αλλού λόγω του μωρού, ποιος καφές και ποια βόλτα, δεν είμαστε πια οι δυο μας, δεν μπορούμε να σφιχταγκαλιαστούμε, έχουμε ένα μωρό που κλαίει συνέχεια, είμαι γεμάτη ορούς, πρησμένη από τη νάρκωση, πάει ο έρωτας, πάει η ελευθερία μου, η ανεξαρτησία μου, ο εαυτός μου ο ίδιος πάει. Σωριάστηκα στο πάτωμα της τουαλέτας κλαίγοντας υστερικά. Σε αυτή την κατάσταση με βρήκε και με μάζεψε ο άντρας μου μετά από λίγο. Να κλαίω, να του λέω ότι θέλω τη ζωή μας πίσω, τη ζωή μου πίσω, να γυρίσουμε στο σπίτι μας, δεν το θέλω το μωρό, τι κάναμε, δεν το σκεφτήκαμε καλά, καταστρέψαμε τη ζωή μας. Με παρηγόρησε, μου μίλησε λογικά (είχαμε συζητήσει για το ενδεχόμενο της επιλόχειου κατάθλιψης εκ των προτέρων και δεν τον βρήκε απροετοίμαστο) και ησύχασα λίγο. Η συμπεριφορά μου απέναντι στο μωρό μου ήταν πολύ καλή κατά τη διάρκεια της ημέρας, χωρίς να πιέζομαι και να νιώθω ενοχές. Το έβλεπα, ήξερα ότι με έχει απόλυτη ανάγκη, και λειτουργούσε το ένστικτό μου. Το άλλο βράδυ όμως, ήρθε και με ξαναβρήκε ο τρόμος. Πάλι κλάματα, πάλι λόγια, άγχη, φόβος. Σύντομα επιστρέψαμε σπίτι μας. Και ο τρόμος συνεχίστηκε εκεί. Ασταμάτητο κλάμα όλη μέρα κι όλη νύχτα, νεύρα απίστευτα, δεν ήθελα κανέναν, η μάνα μου με πίεζε αμφισβητώντας την ικανότητά μου να θηλάσω αποκλειστικά, όπως είχα επιλέξει, και να φροντίσω το μωρό μου, η δική της απώλεια, του δικού της παιδιού, βγήκε σαν διεκδικητικός χείμαρρος απέναντι στο δικό μου παιδί. Ούρλιαζα, έσπαγα ότι έβρισκα μπροστά μου και έκλαιγα, ζητώντας την ησυχία μου. Ο άντρας μου δίπλα μου. Η μάνα μου, απέναντί μου. Κλείδωνα την πόρτα και ερχόταν και κοπανούσε την πόρτα με επιμονή, μέχρι να της ανοίξω. Επιπρόσθετα αυτής της απίστευτης πίεσης, ένα μωρό που αγωνιζόταν να αναστηθεί στην αγκαλιά της μαμάς του, να θηλάσει για να μεγαλώσει. Και δώστου κλάμα και ξενύχτι.

Και τότε, μου συνέβη ο χειρότερός μου εφιάλτης. είναι περασμένα μεσάνυχτα, δεν έχω κοιμηθεί τέσσερις εβδομάδες σχεδόν, αισθάνομαι άχρηστη, ανίκανη, αχάριστη, πιεσμένη σε βαθμό ασφυξίας, αγκομαχώ για την ελευθερία μου, πονάω στις τομές, στο στήθος (γιατί ο θηλασμός δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση για μένα), το μωρό στα πόδια μου κλαίει, κλαίει, κλαίει, μα μόλις πριν μια ώρα το θήλασα, γιατί κλαίει, δεν αντέχω άλλο το κλάμα του, δεν αντέχω! Κι έτσι, για δυο κλάσματα του δευτερολέπτου, σκέφτηκα είτε να αυτοκτονήσω είτε (ο εφιάλτης που θα με κατατρέχει μέχρι να πεθάνω) να σκοτώσω το μωρό μου. Τόσο εύκολα, ο εγκέφαλος μου γλίστρησε στο πιο σκοτεινό του σημείο. τόσο εύκολα. Θυμάμαι να τινάζομαι σαν να με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα και να ρίχνω ένα χαστούκι δυνατά στο πρόσωπό μου. Αυτό, σε συνδυασμό με το πιο έντονο πια, κλάμα του μωρού, με «ξύπνησε». Θήλασα το μωρό μου με κλάματα ζητώντας του συγγνώμη για την απεχθή σκέψη μου. Ήμουν απαρηγόρητη.

Με το μωρό στην αγκαλιά άνοιξα το κομπιούτερ. Άρχισα να ψάχνω, ήθελα να ξέρω τι είναι αυτό που μου συμβαίνει, γιατί μου συμβαίνει, μόνο με γνώση των πραγμάτων ένιωθα δυνατή, βρήκα τα πάντα, τι πρέπει να προσέξω, όχι δεν ήθελα ψυχοφάρμακα γιατί ήθελα να συνεχίσω το θηλασμό, διάβασα για τις λειτουργίες του εγκεφάλου, τι μου λείπει, βιταμίνη Β λοιπόν, δεν επηρεάζει το θηλασμό, να βρω και μια σύμβουλο θηλασμού. Μόλις ξημέρωσε η μέρα, επικοινώνησα με τη σύμβουλο, και κανονίσαμε να έρθει την επόμενη, όπως κι έγινε. Οι σύμβουλοι θηλασμού λοιπόν, εκτός από την εύλογη βοήθεια που σου προσφέρουν σε σχέση με το θηλασμό, σου προσφέρουν και ψυχολογική υποστήριξη, και προτάσεις ομοιοπαθητικής, απόλυτα συμβατής με το θηλασμό, αξιολογούν την κατάσταση, και δεν διστάζουν να σε παραπέμψουν σε κάποιο ψυχολόγο ή ψυχίατρο, απεγκλωβίζοντάς σε από ενοχές και τύψεις. Μου είπε λόγια που άγγιξαν την καρδιά μου «Η αγάπη είναι αμφίδρομη και διαδραστική. Όλοι έχουν την απαίτηση να αγαπάς από πάντα αυτό το πλάσμα, όμως η αγάπη, ακόμα και με το μωρό σου, θέλει χρόνο για να γεννηθεί, και οι ορμόνες αυτή τη στιγμή, θα έλεγα ότι δεν είναι και οι πιο δυνατοί σου σύμμαχοι». Την ίδια στιγμή κιόλας ένιωσα πιο δυνατή. Αμέσως προμηθεύτηκα και ξεκίνησα τις βιταμίνες και τα ομοιοπαθητικά. «Θα κάνεις λίγο υπομονή ακόμη. Μια εβδομάδα περίπου. Λίγο υπομονή!». Πράγματι, μέσα σε μια εβδομάδα είχα ήδη αισθανθεί πολύ καλύτερα, είχα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ήμουν πιο δυνατή.

Έχουν περάσει επτά μήνες. Κάθε μέρα, μόλις το ρολόι δείξει 16.00 πετάγομαι από την καρέκλα μου, μπαίνω στο αυτοκίνητο, και πατάω το γκάζι για να γυρίσω στο μωρό μου. Μου κρατάει το πρόσωπο με τα δυο του χεράκια και με κοιτάζει βαθιά μέσα στα μάτια, κι εγώ λιώνω, δεν υπάρχει τίποτα άλλο γύρω μου, πνίγομαι από αγάπη, δεν μπορώ να το περιγράψω στο σύνολό του σαν συναίσθημα, μπορώ όμως να πω ότι ήδη... έχω αρχίσει να σκέφτομαι το ενδεχόμενο ενός δεύτερου μωρού. Έχω αφήσει πίσω μου αυτή τη σκοτεινή περίοδο. Τη φέρνω όποτε βλέπω μια νέα μανούλα με δείγματα επιλόχειου κατάθλιψης ή μια μέλλουσα μανούλα, και προσπαθώ με ήπιο τρόπο να τις «αφυπνίσω». Γιατί όπως είπα στην αρχή, πιστεύω ότι η γνώση είναι όπλο ισχυρό. Κάποιες δέχονται κάποιες κουβέντες, κάποιες όχι. Απλά εύχομαι, να είχε υπάρξει κάποια «εγώ» και στη δική μου περίπτωση, και να με είχε υποψιάσει εκ των προτέρων, κι ας μην της έδινα σημασία στην αρχή. Απλά να φύτευε μέσα μου, το σπόρο της αμφιβολίας για να μπορέσω να συνειδητοποιήσω πιο γρήγορα τι μου συμβαίνει, και να μη χαθώ σε αυτά τα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού μου.

Posted in: επιλόχεια κατάθλιψη,ιστορία,προσωπική εμπειρία,σίντη,medusa