Η ιστορία της Αλίκης...

Καλησπέρα σας, με λένε Αλίκη και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας και την δική μου απαίσια εμπειρία.

 

Γέννησα πριν από 8 χρόνια το 2ο παιδί μου, ένα πανέμορφο και υγιές κοριτσάκι. Ημουν πολύ άνετη, ήξερα σαν 2ο παιδί πως να το φροντίσω, ήθελα πάρα πολύ να του δώσω το καλύτερο, να το θηλάσω κ.λ.π.

 

Ξαφνικά κατά την 3η μέρα άρχισα να νιώθω ζάλη, ανασφάλεια, τρομερή ευθύνη, ενιωσα πως δεν θα τα κατάφερνα με 2 παιδιά, είχα τους δικούς μου δίπλα μου εν μέρει, αλλά η μαμά μου δούλευε τα πρωινά, η πεθερά μου είχε μια τσάντα δίπλα στην πόρτα έτοιμη για αναχώρηση για το χωριό, όποτε  θα έβλεπε ότι ήμουν έτοιμη να τα καταφέρω.Ξεκίνησα το θηλασμό, αλλά το στήθος μου από την κάτω μεριά πέτρωσε, είχε την όψη ποδιού με φλεβίτη. Ο άντρας μου, μου έφερε ένα θήλαστρο, το πιο απλό που υπήρχε ( αυτό με τη φούσκα από πίσω), με το οποίο δεν έβγαλα σταγόνα, όπως επίσης ούτε με το χέρι καθώς αρμεγόμουν μόνη. Αποφάσισα να πάω στην κλινική που γέννησα να βγάλω το γάλα με το ηλεκτρικό θήλαστρο. Αυτό έπρεπε όμως να γίνεται συνέχεια. Ο άντρας μου μου σύστησε να το κόψω, όπως και η πεθερά μου, και δεν ήταν διατεθειμένος να με πηγαινοφέρνει στην κλινική. Ετσι πήγα ξανά με τα πόδια μαζί με τη μάνα μου. Προηγουμένως ο άντρας μου μου έδωσα 30 ευρώ να αγοράσω το ίδιο θήλαστρο με της κλινικής σε χειροκίνητη μορφή, και μου είπε "αν είναι να το κόψεις αποφάσισε, μην παν τα λεφτά χαμένα.". 

Με το βάδισμα ένιωθα ότι θα μου φύγει η μήτρα μιας και ήμουνα 4ων ημερών λεχώνα. Πήγα στην κλινική έβγαλα το γάλα ξανά, το πέτρωμα δεν έφευγε, η μάνα μου μου είπε "πάω να το αγοράσω" για όσο θα ήμουν στην κλινική. Την σταμάτησα 3-5 φορές. Ηθελα να θηλάσω, τουλάχιστον να πω ότι προσπάθησα, όμως  1ον η ταλαιπωρία με έβαλε να τα παρατήσω, και 2ο η σκέψη "πεταμένα λεφτά" δεν ήθελα να δώσω το δικαίωμα στον άντρα μου να πει ότι δεν είμαι αποφασιστική και αυτό γιατί μετρά και τη δεκάρα. Την άλλη μέρα ένιωσα ελεύθερη μιας και σταμάτησα το θηλασμό, όμως το μωρό με το ξένο γάλα δεν μπορούσε να ενεργηθεί και άρχισε να κλαίει απίστευτα. Τότε άρχισαν όλα. 

Πίστεψα ότι το κατεστρεψα, ότι το αδίκησα σε σύγκριση με το άλλο μου παιδί, ότι είμαι η πιο κακιά και άχρηστη μάνα που υπάρχει, αυτό μέσα μου έγινε μια θλίψη που δεν μπορούσα να διώξω. Εχασα 20 κιλά σε 40 μέρες, δεν χάρηκα αυτή τη φάση τη ζωής του, δεν ήθελα ούτε να τα φροντίζω, πίστεψα ότι δεν αγαπώ τα παιδιά μου. Ολο αυτό κράτησε 1 χρόνο. 

Πήγα σε ψυχίατρο ακολούθησα αγωγή και συνήλθα. Δυστυχώς όμως έπαθα 4-5 υποτροπές τα επόμενα χρόνια, και παλεύω κάθε φορά να βγαίνω νικήτρια. Ξέρω ότι η ζωή είναι όμορφη, ξέρω πως δεν υπάρχει αγάπη σαν αυτή που τρέφει η μάνα για τα παιδιά της. Θέλω να τη ζω τουλάχιστον όταν είμαι καλά. Ελπίζω από κάποια στιγμή και μετά θα τη ζω χωρίς "διακοπές". Ψάχνω να βρω τι είναι αυτό που με γυρνά πίσω ξανά και ξανά. Θέλω τη ζωή μου πίσω!!!!! 

Αν είχα πάρει την άλλη απόφαση θα ήταν όλα διαφορετικά? Ακόμα ακολουθώ αγωγή ακι δεν ξέρω για πόσα ακόμα. Ξέρω τι σκέφτεστε¨"αυτή είναι χαμένη υπόθεση". Δεν θέλω άλλες ενοχές. Θέλω μόνο να νιώσω. Τι? ΑΓΑΠΗ. 

Ευχαριστώ για το χρόνο σας. Αλίκη.

Posted in: Αλίκη,προσωπική εμπειρία