Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Ημερολόγιο ...3η ενότητα και τελευταία.

Ομολογώ ότι η Πρωτοχρονιά του 2008 ήταν από τις χειρότερες, αλλά δεν περίμενα ότι η συνέχεια θα ήταν δυσκολότερη. Φτάσαμε Πάσχα και είδη έχω αρχίσει και χάνω τον εαυτό μου ...ή μήπως τον έχω χάσει ήδη; Οι ημέρες περνάνε χωρίς να μου κάνουν εντύπωση. Το 24ωρο της ημέρας δεν φαντάζει δημιουργικό.

Έχω αρχίσει και επαναστατώ χωρίς λόγο και αιτία γνωστή ως αντίδραση προς κάτι. Χώνομαι στο μπάνιο μόνο και μόνο για να ακούω το νερό να κυλάει πάνω από το κεφάλι μου. Να βουλώνουν τα αυτιά μου και να μην ακούω τίποτα, πέρα από το νερό, τους χτύπους της καρδιάς μου και την αναπνοή μου. Πόση ώρα κάθομαι εκεί; Όμως έχουν ερχίσει τα χέρια μου και δεν πιάνουν. Δεν μπορώ να τα κρατήσω σταθερά. Τρέμουν. Η καρδιά ακολουθεί το τρέμουλο των χεριών και χτυπάει πολύ γρήγορα και πολύ δυνατά λες και θέλει να πεταχτεί έξω από το στήθος μου.

Έχω αρχίσει και κάνω σκέψεις άσχημες, μαύρες που μου προκαλούν θλίψη. Όλο και πιό πολύ σκέφτομαι τον θάνατο. Όχι μόνο τον δικό μου, αλλά και των παιδιών μου ή του άντρα μου. Και τί θα κάνω εάν συμβεί; Ξαφνικά θέλω να αφήσω τα παιδιά στον πατέρα τους και να πάω για μια βόλτα, αλλά θα καταλήξω να βρεθώ κάπου αλλού και δεν θα ξαναγυρίσω.

ΣΤΟΠ! ΩΣ ΕΔΩ!

Ένα γερό χαστούκι ξαφνικά μου ήρθε από το πουθενά και αναρωτιέμαι γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά αφού είμαστε όλοι καλά στην υγεία μας. Το σπιτάκι μας το έχουμε. Δεν πινάμε. Δεν κρυώνουμε. Δεν μας λείπει κάτι. Έχουμε αγάπη ο ένας για τον άλλον. Τί μου συμβαίνει επιτέλους; Θα μου πει κάποιος; Αλλά ποιος να μου πει αφού κανείς δεν έχει παρατηρήσει τίποτα. Κανείς δεν με έχει ρωτήσει, και να με έχει ρωτήσει εγώ είχα απαντήσει "όλα καλά, εσείς;".

Σκέφτομαι ότι πρέπει να αρχίσω να ασχολούμαι με κάτι. Όχι διάβασμα γιατί μου προκαλεί απίστευτο πονοκέφαλο και δεν ακολουθώ το ειρμό του συγγραφέα. Δοκίμασα τα παζλ με πολλά κομμάτια αλλά σύντομα παρετήθηκα από αυτό καθότι τα ζουζούνια μου δεν άφηναν κομμάτι για κομμάτι. Τί κι αν ξεκινήσω και επανέλθω στην παλιά μου δουλειά, την γραφιστική, αλλά αυτή τη φορά από το σπίτι. Αφεντικό του εαυτού μου. Έτσι θα μου μένει και κάτι, ένα χαρτζηλίκι ίσως. Ετοίμασα τις κάρτες λοιπόν, ξεσκόνισα τα προγράμματά μου, τις βιβλιοθήκες μου και έτοιμη!

Να όμως που δεν μου μένει χρόνος. Θέλει πολύ τραίξιμο τελικά και πολλές ώρες απασχόλησεις στο σπίτι. Και τα παιδιά δεν με αφήνουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω. Αρχίζει πάλι το άγχος και η ανυσηχία. Ο προβληματισμός και η απογοήτευση. Άντε πάλι από την αρχή!

Κι όμως, εκεί που λες δεν υπάρχει φως κάτι έρχεται ξαφνικά σαν μικρή ηλιαχτίδα και μεγαλώνει και μεγαλώνει και σε πλυμμηρίζει φως! Η δικιά μου ηλιαχτίδα στάθηκε ένα φόρουμ. Βρήκα τυχαία πληροφορίες στην αρχή για παιδικές συνταγές. Κατόπιν μου κίνησαν το ενδιαφέρον κι άλλα θέματά του. Μέχρι που έπεσα πάνω σε ένα θέμα σχετικά με την κατάθλιψη. Έγραφε μέσα όλα όσα έβλεπα σε εμένα. Από εκεί και πέρα έξαχνα μέρα νύχτα στο διαδίκτυο πληροφορίες σχετικά με την επιλόχεια κατάθλιψη. Σε ιστοσελίδες, σε φόρουμ, σε σελίδες ψυχολογικής υποστήριξης κλπ. Μέχρι που κατάλαβα. Κατάλαβα τί μου γινόταν. Κατάλαβα τί περνούσα. Και ναι, το πρώτο βήμα έγινε!

Αρχικά μίλησα με την παιδίατρο των παιδιών μου η οποία είναι και οικογενειακή φίλη αλλά και παιδίατρος δικιά μου όταν ήμουν κι εγώ σαν τα ζουζούνια μου. Μου σύστησε έναν ψυχολόγο και με διαβεβαίωσε ότι δεν είναι τίποτα, ότι θα το ξεπεράσουμε. Προσέχτε "θα το ξεπεράΣΟΥΜΕ", πληθυντικός. Με έκανε αμέσως και ένοιωσα θαυμάσια. Έβλεπα πλέον το πολυπόθητο φως! Κατόπιν μίλησα στον άντρα μου. Από την στιγμή που ήξερα τί μου συνέβαινε, ήξερα και πώς να του το εξηγήσω. Από την πρώτη στιγμή μου στάθηκε. Με βοήθησε σε απίστευτο βαθμό. Αμέσως με προέτρεψε να συνταντίσουμε αυτόν τον ψυχολόγο. Όχι ότι πίστευε τόσο στην βοήθειά του αλλά περισσότερο για να κάνει εμένα να νοιώσω καλύτερα. Πίστευε ότι η βοήθεια η περισσότερη θα γίνει από εμένα και από εκείνον. Και όντως έτσι ήταν.

Βέβαια στον ψυχολόγο πήγα. Κάναμε μία συνεδρία. Και εκεί που έλεγα ότι δεν θα έβγαζα ούτε μία λέξη, άνοιξε το στόμα μου και σαν χείμαρος ξεπετάχτηκαν οι λέξεις, λες και δεν είχα μιλήσει για πολύ μα πολύ καιρό! Βγαίνοντας από εκεί ένοιωθα άλλος άνθρωπος. Ένοιωθα ελαφρύτερη! Ένοιωθα ελεύθερη! Θα μου πείτε πώς με μία συνεδρία ένοιωσες έτσι; Τί να σας πω; Δεν είμαι ψυχολόγος, αλλά αυτή η κατάθεσή μου. Εννοείτε πώς κλείσαμε ραντεβού καινούριο και μάλιστα μου πρότεινε για φάρμακα, αλλά αμέσως εγώ αρνήθηκα. Είχα διαβάσει για φυσικά στοιχεία που μπορούν να βοηθήσουν και ήθελα να τα δοκιμάσω.

Από εκεί και πέρα, άρχισα ουσιαστικά να ξαναΖΩ! Να ζω την κάθε σιτγμή με τα παιδιά μου, με τον άντρα μου και προπαντώς με εμένα! Όχι ότι έγινε από την μια στιγμή στην άλλη, πέρασαν αρκετοί μήνες. Το Καλοκαίρι του 2009 το έβγαλα τρώγοντας μόνο παγωτό σχεδόν. Με το ζόρι μπόρεσα και ξεκίνησα την διατροφή που ήθελα να ακολουθήσω ως πιό υγιεινή. Σε κάθε ευκαιρία φεύγαμε με τον άντρα μου για βόλτα. Μιλούσαμε για όλα. Συζητούσαμε. Χαζολογούσαμε. Καταφέραμε να πάμε και για τον Μήνα του Μέλιτος, ολίγον αργά αλλά τα καταφέραμε. Και περάσαμε τέλεια!

Εάν με ρωτήσετε τί αποκόμησα ίσως από όλη αυτήν την περιπέτεια, θα σας πω ότι κατάφερα να κάνω μια εσωτερική αναζήτηση, να μάθω περισσότερο την Κάλλη, και να την κάνω καλύτερη από όσο ήταν. Να μην την ξαναφήσω μόνη, να την ωθώ να εξελίσεται όλο και πιό πολύ. Η καθημερινότητα έγινε πιό βατή. Πλέον ό,τι είναι να έρθει θα έρθει ό,τι κι αν κάνουμε, αλλά το θέμα είναι πώς θα το αντιμετωπίσουμε με τις πράξεις μας. Εάν δεν είμαστε καλά με εμάς, δεν είμαστε με κανέναν!

Γι΄αυτό νοιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη σε όλους όσους με βοήθησαν τότε και εξακολουθούν και είναι κοντά μου! Τους γονείς μου, τον άντρα μου, τα παιδιά μου, τις φίλες που απέκτησα! Πάνω από όλα τον ίδιο μου τον εαυτό, γιατί έχει τελικά πολλές δυνάμεις και αντοχές και του αξίζει ένα μεγάλο συγγνώμη για την ταλαιπωρία που τον επέβαλα.

Εύχομαι κάθε γυναίκα να βρει την δύναμη να μιλήσει για ο,τιδήποτε είναι αυτό που την κάνει να εγκλωβίζεται με οποιοδήποτε τρόπο και οποιοδήποτε κόστος.

3 σχόλια:

Mamma el είπε...

Δεν μπορώ ούτε να γράψω γιατί τρέμουν τα χέρια μου και τα μάτια μου έχουν θολώσει από τα δάκρυα.
Με συγκίνησες τόσο πολύ!

Kalli είπε...

Άστο καλό μεσημεριάτικα! Κι εγώ άρχισα να συγκινούμε τώρα! Είναι μεγάλη λύτρωση τελικά να εξωτερικεύεις πράγματα. Ό,τι κι αν κρατάμε μέσα μας αρνητικό, φουντώνει σαν ένα μπαλόνι και στο τέλος κάνει μπαμ! Οι ισορροπίες είναι το παν σε όλα τελικά!
Σε ευχαριστώ! Ιντερνετική φιλενάδα μου!

Mamma el είπε...

Και όχι μόνο ιντερνετική!!!Μουτς

Δημοσίευση σχολίου

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Justin Bieber, Gold Price in India