Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

Η ιστορία μιας μανούλας που αντιμετώπισε την Επιλόχειο Κατάθλιψη!

"Απλά να πω την ιστορία μου θα ήθελα - ίσως να να τη διαβάσει κάποια κοπέλα σε παρεμφερή θέση με εμένα τότε και ίσως νιώσει έστω και λίγο καλύτερα ή αντιδράσει γρηγορότερα κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης περιόδου."

Αυτές είναι οι πρώτες γραμμές του μυνήματος που έλαβα από μία γυναίκα - μητέρα που πέρασε μία αρκετά δύσκολη περίοδο αλλά όπως λέει το ξεπέρασε και έμαθε περισσότερα πράγματα για την ζωή, για εκείνη και τα παιδιά της. Θέλησε να το μοιραστεί μαζί μας. Σε ευχαριστώ πολύ που μας ανοίχτηκες! Με συγκίνησες!

Ορίστε η εμπειρία της όπως ακριβώς μας την έστηλε, δεν έχω αλλάξει τίποτα!

"Ήμουν 34 χρονών όταν έμεινα έγκυος. Η εγκυμοσύνη ήταν κάτι που το θέλαμε πάρα πολύ με τον άνδρα μου, με τον οποίο είχα και έχω μία πολύ καλή και ουσιαστική σχέση πολλά χρόνια τώρα.Η εγκυμοσύνη πήγε πολύ καλά χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα - μόνο καούρες και πόνο μέσης είχα ως ενοχλήσεις. Ψυχολογικά προβλήματα δεν είχα καθόλου ή και αν είχα δεν τα κατάλαβα. Γενικά ήμουν (και είμαι ξανά) ένα άτομο κοινωνικό, χαρούμενο, με όρεξη για ζωή, χωρίς ψυχολογικά προβλήματα (μόνο μερικά blues μία μέρα πριν την περίοδο), συγκροτημένο, ευτυχισμένο με τη ζωή μου, δραστήριο, με φίλους που αγαπάω και με αγαπούν, με μία δουλειά που μου αρέσει ιδιαίτερα, με τα χόμπυ και τις εξόδους μου. Η κοινωνικοοικονομική μας κατάσταση είναι άνω μέσης τάξης και έχω πανεπιστημιακή εκπαίδευση και διδακτορικό. Δεν ήμουν κακομαθημένη ούτε όμως έλλειψε κάτι από τα βασικά από το σπίτι μας. Δεν είχα φάει σφαλιάρες στη ζωή μου (θανάτους κλπ) και είχα κοπιάσει για κάποια πράγματα όχι όμως σε υπερβολικό βαθμό. Αυτά απλά για ν α καταλάβετε το προφίλ μου.
Όταν γέννησα ήμουν πολύ χαρούμενη και ταυτόχρονα πολύ κουρασμένη. Είχα όμως σωστό περίγυρο που με φρόντιζε, φρόντιζε το μικρό καθώς είχα κάνει καισαρική και ήμουν σε δημόσιο μαιευτήριο, "περιόριζε" τις επισκέψεις όταν ήμουν κουρασμένη κλπ. Το μόνο μου πρόβλημα ήταν ότι είχα θέμα με το στήθος καθώς η θηλή ήταν πολύ μαλακή και το μωρό δεν μπορούσε να την πιάσει με αποτέλεσμα να αρχίσει να πετρώνει το γάλα και να πονάω.
Φτάνοντας την πρώτη μέρα σπίτι ένιωθα τρομερή χαρά μέχρι το πρώτο βράδυ. Ξαφνικά ένιωσα να πνίγομαι, σαν να μην μπορώ να αναπνεύσω και προσπαθούσαμε με τον άνδρα μου να βγάλουμε νόημα σε όλα αυτά. Το επόμενο πρωί τηλεφώνησα στους δικούς μου και ήρθαν να μείνουν σε εμάς για να βοηθήσουν αλλά και γιατί ένιωθα σαν παιδάκι που τους είχε μεγάλη ανάγκη ψυχολογική. Ο άνδρας μου είχε πάρει άδεια για 1,5 ακόμα εβδομάδα αλλά ήθελα και τους γονείς μου. Με τη στήριξη των δικών μου ανθρώπων και με το θέμα με το στήθος μου να φτιάχνει ένιωσα δυνατή μετά από μία εβδομάδα και είπα στους γονείς μου ότι μπορώ να τα βγάλω πέρα πλέον. Έτσι πέρασε μία εβδομάδα πολύ καλή. Με εμένα να φροντίζω το μικρό, να κάνω και κάποιες δουλειές στο σπίτι (μαγείρεμα) και στο ενδιάμεσο να κάνω και δουλειά για την εργασία μου μέσω υπολογιστή, τον άνδρα μου να είναι στη δουλειά του και τους γονείς μου απλά να περνάνε από το σπίτι που και που για βοήθεια.Ήμουν βέβαια κουρασμένη, αλλά μέχρι εκεί.
Μετά από μία εβδομάδα πέφτω ξανά. Δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα, νιώθω ότι δεν έχω δύναμη να κάνω τίποτα, ούτε να σηκωθώ από το κρεβάτι ή τον καναπέ, νιώθω ότι μπορεί ο μικρός μου να κλάψει ανά πάσα στιγμή και εγώ να μην έχω τη δύναμη να τον φροντίσω κλπ. Εντωμεταξύ επειδή δεν είμαι πολύ εύκολη στον ύπνο, δεν μπορώ να εκμεταλλευτώ τους ύπνους που κάνει μες τη μέρα και να ξεκουραστώ. 'Εχω ένα συνεχές άγχος πότε θα ξυπνήσει, τι θα κάνει, τι θα θέλει, θα φάει δεν θα φάει θα κλαίει κλπ και όλο αυτό με τρελλαίνει. Αρχίζω να εγκλωβίζομαι και στη σκέψη ότι 10 ώρες την ημέρα θα είμαι σπίτι απουσία ενήλικα και τρελλαίνομαι ακόμα περισσότερο.
Εντωμεταξύ ταυτόχρονα με τη στήριξη από τον άνδρα μου και τους γονείς μου (οι οποίοι ξαναχρειάστηκε να έρθουν πίσω σε εμάς) τόσο από πρακτική πλευρά όσο και από ψυχολογική - ο καθένας όπως μπορούσε γιατί κανείς δεν φανταζόταν ότι είμαι η 1 στις 1000 γυναίκες... (μαλλον το ποσοστό είναι αρκετά υψηλότερο σε χώρες που δεν είναι του τρίτου κόσμου!!!) - είχα και συμβουλές από αυτούς του στύλ "μα τώρα έχουμε/εις ότι ήθελες πάντα. Έχεις μία πολύ καλή σχέση, μία δουλειά που σου αρέσει και το παιδί το οποίο τόσο πολύ ήθελες, και το παιδί είναι καλό (δεν είχε κολικούς ήταν αρκετά καλό με τα βραδυνά του) γιατί είσαι έτσι?" Έλα ντέ ούτε εγώ έβγαζα άκρη. Πέρασα πάλι κάποιες μέρες δυνατή αλλά μετά πάλι τα ίδια. Δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι ή τον καναπέ, τον μικρό τον φρόντιζα αλλά πάντα με άγχος και ήθελα τον άνδρα μου και τους γονείς μου.
Πήγα σε μία ψυχολόγο και μετά από 2-3 θεραπίες θεραπεύτηκα... για μία εβδομάδα ...
... και μετά ήρθε η χοντρή κατρακύλα. Δεν ήθελα να δω ή να μιλήσω με κανέναν εκτός του άνδρα μου - ο οποίος είχε πάρει άδεια ξανά για να είναι δίπλα μου -, των γονιών και πεθερικών μου και του αδερφού μου με τη νύφη μου. Δεν μπορούσα να δω τηλεόραση, να ακούσω μουσική να διαβάσω βιβλίο ή εφημερίδα (πλην βιβλίων ή ιστοσελίδων που αφορούσαν το πότε το παιδί ή την επιλόχειο θλίψη και κατάθλιψη). Δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω εκτός σπιτιού, ένιωθα πως θα πεθάνω μπαίνοντας σε καφετέρια (κάτσαμε σε μία για 3' και φύγαμε). Το μόνο που με ηρεμούσε ήταν βόλτες με το αυτοκίνητο με τον άνδρα μου οδηγό προς παραλίες ή βουνά τις Αττικής. Δεν πείναγα - έχασα όλα τα κιλά της εγκυμοσύνης + 1 με 2 παραπάνω (ποτέ δεν ζυγίστηκα γιατί φοβόμουν την ένδειξη), ξύπναγα νωρίς κάθε μέρα, άρχισα κάθε πρωί να έχω τάση για εμετό, αλλά επειδή το στομάχι ήταν άδειο έβγαζα μόνο υγρά και ένταση, ήμουν ένα ράκος. Ένιωθα έναν βαθύ και ανηξήγητο πόνο μέσα μου, μαζί με φόβο και άγχος και δεν έβλεπα κανένα φως. Ήξερα ότι αυτό θα περάσει (αλλά πότε?), έβλεπα όμως να μεγαλώνει ο μικρός και εγώ να το χάνω, να χάνω τον εαυτό μου - δεν ήμουν εγώ αυτή η κοπέλα, όχι τουλάχιστον όπως με ήξερα - και να τρελλαίνω και τους γύρω μου (ειδικά τον άνδρα και τους γονείς μου). Κάθε μέρα που ξύπναγα ήθελα να τελειώσει η μέρα, και κοίταγα το ρολόι κάθε λίγο και λιγάκι, ήθελα να είμαι χωμένη σε αγκαλιές του άνδρα και των γονιών μου και αυτοί να κάνουν κάτι μαγικό ώστε να τελειώσει όλο αυτό. Έννοείται πως έπεφτε και πολύ κλάμα - αλλά αυτό ήταν το λιγότερο καθώς βοηθούσε στην εκτόνωση της έντασης. Στους φίλους μου είχα πει το πρόβλημά μου (μέσω του άνδρα μου κυρίως) αλλά δεν μπορούσαν να βοηθήσουν γιατί δεν άντεχα την επικοινωνία μαζί τους, ένιωθα πως μου είναι βάρος. Με αυτά και αυτά έπιασα πάτο (ξανά...) και αποφάσισα να πάω σε ψυχίατρο.

Στις 42 ημέρες αφότου γέννησα άρχισα τα φάρμακα (αντικαταθλιπτικό μαζί με αγχολυτικό - στη ζωή μου μέχρι τότε δεν έπαιρνα ούτε depon όταν είχα πονοκέφαλο - το σοκ των φαρμάκων και του ηχηρού ονόματός τους ήταν πολύ δυνατό), έκοψα το θηλασμό (έβγαζα το γάλα με θήλαστρο και το πέταγα - ιδιαίτερα ψυχοφθόρο γιατί και τη διαδικασία δεν τη γλύτωνα και μετά αντί να το δίνω στο μικρό το πέταγα) ταυτόχρονα όμως άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση των κακών ημερών. Ο ψυχίατρος στον οποίο πήγα "με μάλωσε" γιατί είχα ήδη κάνει αρκετό κακό στον εαυτό μου - έπρεπε να έχω πάει νωρίτερα. Δεν ήξερα όμως... αφού είχα και τις καλές εβδομάδες και στιγμές μετέπειτα θεωρούσα ότι θα το ξεπεράσω μόνη μου γρήγορα. Επιπλέον, εξήγησε (το είχε κάνει και η ψυχολόγος) στον άνδρα και τους γονείς μου τι είχα πάθει και πως η φράση " αφού τώρα τα έχεις όλα γιατί δεν είσαι ευτυχισμένη" ήταν άτοπη σε τέτοιου είδους περιπτώσεις.

Σήμερα έχω πλέον σταματήσει τα φάρμακα μετά από περίπου ένα χρόνο, νιώθω αρκετά δυνατή, αλλά επειδή η εμπειρία ήταν ιδιαίτερα τραυματική και πρόσφατη δεν νιώθω 100% δυνατή. Πήρα όμως την απόφαση να πάμε και για δεύτερο παιδί, γνωρίζοντας από τι μπορεί να περάσω. Ξέρω όμως πως να το αντιμετωπίσω και ξέρω πως είναι αντιμετωπίσιμο. Η εμπειρία που είχα μου έμαθε κάποια πράγματα τα οποία καλό θα ήταν να ξέρουν μητέρες που είναι σε αντίστοιχη κατάσταση.

1. Η υποστήριξη από το περιβάλλον είναι ιδιαίτερα σημαντική. Τόσο πρακτική όσο και ψυχολογική.
2. Το περιβάλλον πρέπει να κατανοήσει την κατάσταση, τα αίτιά της και να αναζητήσει τους πιθανούς τρόπους αντιμετώπισής τους.
3. Η ίδια η γυναίκα πρέπει να κατανοήσει την κατάστασή της (αν όχι ακριβώς την κατάσταση, τα συναισθήματα και τις σκέψεις της) και να τη συζητήσει με το περιβάλλον της. Πρέπει να τους κάνει να κατανοήσουν τι ακριβώς νιώθει. Μόνο τότε ίσως μπορέσουν να βοηθήσουν.
4. Η κατάσταση είναι άσκημη και για τη γυναίκα που τη βιώνει αλλά και για τον άνδρα. Καλό θα είναι να το καταλάβει αυτό η γυναίκα. Όι επιπτώσεις της επιλόχειας κατάθλιψης δεν αποτελούν αποκλειστικότητα της γυναίκας. Η γυναίκα χάνεται και ο άνδρας και τα χάνει και νιώθει ότι τη χάνει όντας ανήμπορος να βοηθήσει. Η συγκεκριμένη κατάσταση θέλει κατανόηση και από τις δύο πλευρές και συνεργασία.
5. Τα φάρμακα είναι λύση - δεν αποτελούν λύση για όλους όμως. Είναι επιθυμητό κάποιος να θέλει να τα καταφέρει χωρίς αυτά - βέβαια οι ψυχίατροι θα διαφωνήσουν και ίσως έχουν δίκιο, αλλά δυστυχώς κάποια ταμπού (φάρμακα) είναι ταμπού και κάποιες εκφράσεις "όλα είναι στο μυαλό μας" επηρεάζουν αρκετά. Θεωρώ πως δεν είναι όλα στο μυαλό μας, κάποια πράγματα είναι στο μυαλό μας αλλά μεταμορφώνονται τόσο πολύ λόγω ορμονών που δεν έχουμε τη δύναμη να τα αλλάξουμε. Ακόμα και αν κάποιος δεν θέλει τα φάρμακα καλό θα είναι να ζητήσει βοήθεια ειδικού γιατί το περιβάλλον μπορεί να υποστηρίξει ψυχολογικά μέχρι ενός σημείου μόνο.
6. Με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο, η επιλόχειος κατάθλιψη θα περάσει (αργά ή γρήγορα) θα πρέπει όμως κατά τη διάρκειά της το ζευγάρι να είναι ενωμένο και δυνατό ώστε η κατάσταση αυτή να μην αφήσει σημάδια τα οποία να μη σβήνουν με το χρόνο. (το έργο αυτό το έχω δει σε πολλά ζευγάρια δυστυχώς)
7. Μη θεωρείτε την κατάσταση αυτή ταμπού. Τουλάχιστον, μην την κρύβετε από ανθρώπους που δεν μπορούν να σας βλάψουν (δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν ισχύει για το εργασιακό περιβάλλον). Όπως νιώθετε και εσείς ίσως μόνες τώρα έτσι θα νιώθουν και γνωστοί σας αν πάθουν επιλόχειο κατάθλιψη και δεν ξέρουν γυναίκες του περιβάλλοντός τους να το έχουν πάθει.
8.Εγώ δεν είχα κακές σκέψεις για το παιδί μου - αλλά δεν είναι ντροπή το να έχεις. Μην αφήσετε τις τύψεις να σας κυνηγούν. Ό,τι και να νιώθετε είναι στο πλαίσιο του φυσιολογικού χορού των ορμονών - θέλει όμως αντιμετώπιση.

9. Η ζωή ξαναγίνεται ωραία."

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Justin Bieber, Gold Price in India