Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

Με αφορμή το σεμινάριο ...

Με αφορμή την τελευταία ανάρτηση στα Δωρεάν Σεμινάρια , ήθελα να σχολιάσω λίγο τις στιγμές που περνούν κάποιες οικογένειες που αντιμετωπίζουν αυτήν την μαύρη αρρώστια τον καρκίνο, σε οποιαδήποτε μορφή που μπορεί να υπάρχει.

Όλοι μας έχουμε ακούσει, έχουμε παράδειγμα στον οικογενειακό μας περιβάλλον ή ακόμη και έχουμε αντιμετωπίσει προσωπικά τον καρκίνο. Η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Ο τρόπος αντιμετώπισης φαρμακευτικά είναι διαφορετική. Έχουμε ακούσει πολλά φάρμακα, πολλούς τρόπους αντιμετώπισης για την εξάληψή του. Τί γίνεται όμως με το ψυχολογικό κομμάτι; Πώς το αντιμετωπίζει ο ίδιος ο ασθενής; Πώς το αντιμετωπίζουν οι γύρω του από το οικογενειακό του περιβάλλον; Και πώς το αντιμετωπίζει ο γιατρός προς τον ασθενή και το οικογενειακό περιβάλλον;

Έχω δηλώσει κατ' επανάληψη ότι δεν είμαι ειδικός επιστήμονας, ούτε ψυχολόγος, ούτε γιατρός. Καταγράφω προσωπικές παρατηρήσεις και μόνο. Καθότι έχω αρκετά παραδείγματα, είτε σε φίλους είτε σε συγγενείς που έχουν δυστυχώς έρθει στην δυσάρεστη θέση να αντιμετωπίσουν αυτήν την μάστιγα! Έχω συμπεράνει ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου παίζει μεγάλο ρόλο! Στο κατά πόσο είναι ο κάθε ένας από εμάς θετικός στην ζωή, υπομονετικός και "παλεστής". Όμως και οι πιό αισιόδοξοι άνθρωποι που περίμενες να παλέψουν, σε εκπλήσουν αρνητικά.

Ό,τι κι αν πουν οι συγγνείς ή οι φίλοι στον άρρωστο δεν μπορούν να του απαλύνουν τον πόνο. Δεν μπορώ πραγματικά να αντιληφθώ το τί μπορεί να σκέφτεται κάποιος και να νοιώθει όταν βρήσκεται σε αυτήν την θέση. Και πώς μπορώ εγώ να του προσφέρω σιγουριά. Ίσως ένα άγγιγμα στο χέρι, ένα νεύμα ότι είμαι εδώ μαζί σου, ένα ποτήρι νερό, λίγη παρέα να είναι αρκετά; Και αρχίζω και αναρωτιέμαι μήπως εγώ δεν είμαι αρκετή; Μήπως θα μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο; Πώς θα μπορούσα να τον σώσω; Μπορώ να γίνω μικρός Θεός για λίγα λεπτά, ίσα ίσα να διώξω την αρρώστια από μέσα του; Νοιώθω τόσο αδύναμη, περισσότερο από εκείνον. Μήπως είναι εγωϊστικό; Ποιός πονάει πιό πολύ;

Και όλοι μας αναρωτιόμαστε αυτά που είπα παραπάνω. Αυτό το κάτι παραπάνω που ίσως δώσεις στον άλλον την πολυπόθητη ηρεμία, την ευκαιρία να ξαναεπιστρέψει στην φυσιολογική του ζωή, ή έστω να εξαλείψεις τον πόνο μια και για πάντα! Και αφού όλα αυτά έχουν περάσει από το μυαλό σου, καταλήγεις ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Απλά δέχεσαι την μοίρα. Απλά στέκεσαι εκεί και κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου για να έχει ο άνθρωπός σου έστω και μια ημέρα καλύτερη από την προηγούμενη. Και περνάνε από το μυαλό σου όλες οι όμορφες στιγμές που ζήσατε μαζί και συγχωρείς και ζητάς συγχώρεση για τις άσχημες. Ένα γιατί κρέμεται από πάνω αναπάντητο. Γιατί;

Εκείνος, που υποφέρει και φαίνεται στο βλέμμα του, δεν μπορεί να περιγράψει τί ακριβώς νοιώθει. Μόνο οι κινήσεις του, το βλέμμα του, η αύρα του γίνονται όλο και πιό χλιαρά. Προσπαθεί όμως. Αγωνίζεται. Χαίρεται σαν μικρό παιδί με το παραμικρό. Φωνάζει για ζωή. Φωνάζει ότι μας αγαπά και θέλει να μείνει μαζί μας. Αλλά ουσιαστικά θα είναι πάντα μαζί μας! Και εμείς θα είμαστε εδώ, για όσο μας επιτραπεί, να τον θυμόμαστε. Ξέρουμε, είμαστε σίγουροι, έτσι νοιώθουμε κάπου βαθειά μέσα μας ότι είναι κάπου καλύτερα, χωρίς πόνο, χωρίς θλιψη!

Και για να μην σας αφήσω να αναρωτιέστε, η πολυαγαπημένη μας γιαγιά έχασε την μάχη με τον καρκίνο το περασμένο Χειμώνα. Οι γιατροί που την ανέλαβαν, δεν ήταν μόνο γιατροί! Ήταν και άνθρωποι! Θα ήθελα όμως να υπήρχε ένας άνθρωπος κοντά μας, να μας συμβουλεύσει πιό εμπειριστατομένα για την ψυχολογία σε τέτοιες στιγμές που υπάρχει μονόδρομος. Υπήρχαν στιγμές πολύ άσχημες, και παρόλο που εγώ προσωπικά δεν ήμουν στο ίδιο σπίτι, δεν μπορώ να φανταστώ ούτε να διανοηθώ το τί τράβαγε η θεία μου που ήταν στο ίδιο σπίτι και την φρόντιζε.

Το σεμινάριο λοιπόν αυτό το θεωρώ πολύ ενδιαφέρον ! Όσοι μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή !

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Justin Bieber, Gold Price in India