...άνευ τίτλου...

Αχ δεν ξέρω σήμερα τί τίτλο να βάλω σε αυτήν την ανάρτηση. Πολλές φορές προβληματίζομαι έντονα για τις σχέσεις μου με γνωστούς, φίλους, συγγενείς. Τόσο πολύ που ομολογώ υπερβάλω. Κουράζομαι. Στο τέλος στεναχωριέμαι. Ξέρω ότι είμαι πολύ ευαίσθητη και το παλεύω ομολογώ για να μην με επηρεάζουν κάποια πράγματα, που ίσως να είναι άνευ λόγου και αιτίας. 

Τέλος είπα, το φιλοσόφισα πλέον. Γι' αυτό και το μοιράζομαι μαζί σας. Τελικά εκεί που κατέληξα είναι το εξής... Σίγουρα σε μια δύσκολη στιγμή οι φίλοι είναι αυτοί που περιμένεις να σε βοηθήσουν, να σου συμπαρασταθούν. Όμως ο τρόπος που θα ήθελες να σε βοηθήσουν ίσως διαφέρει μακράν, από το τρόπο που σε βοηθούν. Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, άλλος με τον άλφα τρόπο, άλλος με τον βήτα τρόπο. Είτε το καταλαβαίνουν, είτε τους βγαίνει αυθόρμητα.

Και εκεί είναι που είπα ότι κάθε ένας μπορεί να κάνει κάποια πράγματα, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του. Μπορεί να μην είναι αυτό ακριβώς που περίμενες αλλά αυτό είναι. Το σημαντικότερο είναι αυτοί που βρήσκονται γύρω μας να είναι καλοπροαίρετοι, και όχι κακοπροαίρετοι. Όλα  τα άλλα παύουν να έχουν την ίδια βαρύτητα. 

Καλό μήνα να έχουμε! Καλές γιορτές! Ό,τι επιθυμείτε σας εύχομαι να το πραγματοποιήσετε, σε κάθε έναν ξεχωριστά! Να χαίρομαι τον αντρούλη μου σήμερα και σε λίγες ημέρες που θα έχει την γιορτή του!