Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Η ώρα 3:44π.μ. ...

...με ξυπνάει η κόρη μου "Μαμά τσίσα!!"...
...η ώρα έφθασε 4:44π.μ. και το μάτι δεν είχε κλείσει ακόμη.

Είναι από τις ώρες που σε κατακλίζουν απανωτές αναμνήσεις ξεχασμένες κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου και σου κάνουν εκείνη την ώρα μία απρόσμενη επίσκεψη. Τα παλιά συναισθήματα σε κατακλύζουν για κάποιο λόγο. Καλά ή κακά. Κάνεις μία ανασκόπηση της ζωής σου, αναρωτιέσαι τί και πώς, και εάν ήταν διαφορετικά τα πράγματα τί θα είχε γίνει, ή τί άλλο θα μπορούσες να είχες κάνει την εκείνη δεδομένη στιγμή και πάει λέγοντας! Είναι μακρύς ο κατάλογος!!

Κάποια στιγμή σε όλο αυτό το παραλλήρημα του ξημερώματος, γίνεται ένα κλικ, και λες
"μια χαρά είμαστε, Δόξα το Θεό".

Μετά από κάποια χρόνια που έχουν περάσει, κάποια πράγματα τα φιλοσοφείς και αλλιώς, λόγω διαφορετικών πλέον εμπειριών, ωρίμανσης της σκέψης κ.λ.π. κ.λ.π. ...

Ευτυχώς μετά από αρκετό "στροβίλισμα" μέσα στις κουβέρτες κοιμήθηκα περίπου στις 5 τα ξημερώματα...

Οι πιό αναπάντεχες σκέψεις τελικά έρχονται σε περίεργες ώρες!!!

3 σχόλια:

ευαγγελια είπε...

Ναι καλέ! Και όλα τότε ψάχνουν για λύση...
Ακόμη και τα προβατάκια που μετράω, περνώντας το φράχτη κάνουν ψυχανάλυση!

Καλλη είπε...

"Ακόμη και τα προβατάκια που μετράω, περνώντας το φράχτη κάνουν ψυχανάλυση!"
χαχαχαχαχαχα
Καλό!!!!!!!! Εντάξει δεν είμαι η μόνη λοιπόν!!!

Ρεβεκκα είπε...

οι φοβοι μας το βραδυ μεγαλωνουν...γινονται γιγαντες...εγω βεβαια κ το πρωι καμια φορα τα ιδια σκεφτομαι...ιδιαιτερα οταν εχει σχεση με τα παιδια....

Δημοσίευση σχολίου

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Justin Bieber, Gold Price in India