Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

"Εργασιοθεραπεία" ή "Εργασιομανία" ;


Σίγουρα το να ασχολείσαι με πράγματα είναι θεραπεία, πώς λέμε «εργασιοθεραπεία»; Ειδικά όταν αυτά τα πράγματα είναι δημιουργικά! Ερεθίζουν την φαντασία σου, κι αν μη τι άλλο, σε κρατάνε σε εγρήγορση. Τι γίνεται όμως όταν η «εργασιοθεραπεία» μετατρέπεται σε «εργασιομανία»; Ζούμε για να εργαζόμαστε ή εργαζόμαστε για να ζούμε;

Και δεν αναφέρομαι μόνο στο οικονομικό κομμάτι, αν και είναι πιο επίκαιρο από ποτέ! Αναφέρομαι σε οποιαδήποτε δραστηριότητα μας παρέχει «τροφή του εγκεφάλου», που μας ευχαριστεί και δεν μας κουράζει είτε σωματικά είτε ψυχολογικά, που μας προσφέρει μία διέξοδο από άλλα προβλήματα προσωπικά, δυσάρεστα. Οπότε αυτή η «δραστηριότητα» θα μπορούσε να είναι η εργασία μας που μας προσφέρει και οικονομικό όφελος, αλλά θα μπορούσε να είναι ένα χόμπι το οποίο δεν μας προσφέρει οικονομικό όφελος, παρά έναν ευχάριστο τρόπο να περάσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας.

Και στις δύο περιπτώσεις καταναλώνουμε χρόνο απασχόλησης, ο οποίος αφαιρείται από τις οικογενειακές στιγμές με τα παιδιά μας και τον σύντροφό μας ή τις κοινωνικές δραστηριότητες με φίλους.

Το ιδανικότερο είναι να συνδυάζονται ο χρόνος που καταναλώνουμε στις εργασίες μας και στον χρόνο που απαιτεί η οικογένειά μας ή οι κοινωνικές δραστηριότητες με φίλους. Ούτως ώστε να μην στερείται προσωπικής ευχαρίστησης το ένα από το άλλο.

Έχω παρατηρήσει ότι πολλές φορές όταν είμαι πιεσμένη ψυχολογικά για διάφορους λόγους ξεσπάω στην εργασία (την επίσημη ή το χόμπι). Πράγμα που σημαίνει πολλές πολλές ώρες μοναχικής απασχόλησης του εαυτού μου. Όταν αυτό γίνεται κατ’ εξαίρεση του κανόνα δεν μας απασχολεί. Όταν όμως είναι συνήθεια, ο κανόνας δηλαδή της καθημερινότητάς μας, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Αντί η εργασία (επίσημη ή χόμπι) να μας προσφέρει ευχαρίστηση, αρχίζει και μας κουράζει, μας «τρώει», μας «καταπιέζει», μας απομονώνει από όλους και από όλα, ακόμα και από τον ίδιο μας τον εαυτό, μας ξεγελά!

Φανταστείτε αυτό: ο εγκέφαλος καταναλώνει όλη την ενέργεια στην εργασία μας άπειρες ώρες συνέχεια κάθε ημέρα. Αυτό επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά και ξανά! Με αποτέλεσμα να μην έχει πλέον ενέργεια να «επεξεργαστεί» ακόμη και τα πιο απλά, καθημερινά, προσωπικά θέματα, είτε με εμάς τους ίδιους είτε με τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας. Απομονώνει οποιαδήποτε επεξεργασία πληροφοριών πέρα της εργασίας.

Η «εργασιοθεραπεία» λοιπόν, απέχει παρά ελάχιστα από την «εργασιομανία». Μήπως μέσα από την προσπάθειά μας για «εργασιοθεραπεία» πέφτουμε στην παγίδα να φλερτάρουμε με την κατάθλιψη φτάνοντας πλέον στην «εργασιομανία»;

Όπως πάντα λέω και θα λέω «παν μέτρων άριστον».  Που θα πει σε όλα να έχουμε ένα μέτρο. Να ισορροπούμε. Να μην έχουμε φθάσει στο ένα άκρο των καταστάσεων ούτε στο άλλο.

2 σχόλια:

[handmade+art] x2 είπε...

Ειχα μια δυσκολια να αφησω σχολιο αλλα ξεμπλοκαρε...
Ποσο δικιο εχεις σε αυτα που γραφεις ....τελικα δεν θελει πολυ να ξεπερασουμε τα ορια και να φτασουμε στην απεναντι αρνητικη οχθη.....Δεν πρεπει να το ξεχναμε ....φιλια χ2

Καλλη είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου! Η ισορροπία είναι το παν σε όλα στην ζωή μας! Εν το μεταξύ δεν είχα πάρει χαμπάρι το καινούριο μπλοκόσπιτό σας! Το επισκέφθηκα βεβαίως και θα το παρακολουθώ! Ε ρε τί έχουν να δουν τα μάτια μας πάλι! Φιλιάααα (και στις 2 σας)

Δημοσίευση σχολίου

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Justin Bieber, Gold Price in India